จูเซิงสะดุ้ง รีบถอยพ้นธรณีประตู แล้วปิดประตูดังปังอีกครั้ง
จากนั้นก็เริ่มสงสัยในชีวิตตนเอง
เมื่อครู่เป็นคุณชายของเขาพูดอยู่หรือ?
ไม่น่าใช่กระมัง!
คุณชายอ่อนโยนมาแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยพูดเสียงดัง เหตุใดจึงเปล่งเสียงน่ากลัวเช่นนั้นได้?
แต่หากไม่ใช่คุณชายแล้วจะเป็นผู้ใด?
นี่เป็นห้องของคุณชายชัด ๆ!
เสิ่นชิงเหยียนเองก็สงสัยในชีวิตไม่น้อยเช่นกัน เพราะนอกจากจะได้กลิ่นสุราที่คละคลุ้งอยู่ในห้องแล้ว ยังเห็นรองเท้าที่เคยวางเรียบร้อยถูกโยนกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง
เท่านั้นยังไม่พอ เขายังเห็นเสื้อผ้าของตนถูกโยนทิ้งไว้บนพื้นทั้งหมด เสื้อชั้นในดูคล้ายห่ออะไรบางอย่างอยู่
เป็นสีชมพูอ่อน มีลายปักประดับ
เขาเดินเข้าไปหยิบขึ้นมา จึงพบว่าเป็นเสื้อชั้นในตัวหนึ่งของสตรี
เสิ่นชิงเหยียนมีโครงหน้าหล่อเหลาโดดเด่น คิ้วตาลึกคม เครื่องหน้าล้วนประณีตไร้ที่ติ ทว่ากลับไม่มีกลิ่นอายสามัญแม้แต่น้อย หากมีเค้าคล้ายเซียนผู้หลุดพ้นจากโลกีย์
เพียงแต่กลิ่นอายเย็นชาที่มีมาแต่เดิม ยามนี้กลับเผยความรู้สึกนึกคิดและปรารถนาของมนุษย์ออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงต้องพยายามอย่างยิ่งจึงจะข่มใจและควบคุมอารมณ์ไว้ได้
แม้จะยกตนว่าเป็นสุภาพบุรุษเพียงใด ยามนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องใดขึ้น
เพียงแต่สตรีผู้นั้นเป็นใครกัน?
เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?
ยามนี้แม้แต่นอนอยู่ในบ้านตนเองก็ยังไม่สงบสุขแล้วหรือ?
ด้านนอก จูเซิงเคาะประตู “คุณชาย คุณชายเป็นอะไรไปขอรับ? ช่วยพูดสักคำเถิด! คุณหนูเจียงยังรอให้ท่านไปเยี่ยมอยู่ ท่านจะไปหรือไม่ไป อย่างน้อยก็ส่งข่าวกลับไปทางฮูหยินผู้เฒ่าด้วยเถิด!”
……
ในงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ฮ่องเต้ทรงอนุญาตให้เขาหยุดราชการสามวัน
เวลานี้รถม้าของจวนกั๋วกงหลี่กำลังมุ่งหน้าไปจวนอัครมหาเสนาบดี
จนถึงบัดนี้เสิ่นชิงเหยียนก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจียงเหมียนเหมียนป่วยแล้วถึงต้องให้เขาไปเยี่ยม
แต่คำพูดของพี่สะใภ้ก็มีเหตุผล นางตากฝนอยู่ในจวนเสิ่น เขาควรแสดงความห่วงใยสักหน่อย
เพียงแต่ยามนี้เขาไม่มีใจจะใส่ใจเรื่องเหล่านี้ การออกมาครั้งนี้ก็เพื่อรับมือกับคนในบ้านเท่านั้น
เมื่อคืนเมามาย เขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้เลย
แต่สภาพภายในห้อง รวมถึงร่องรอยและความเปลี่ยนแปลงบางอย่างบนร่างกาย ล้วนหลอกกันไม่ได้
เรื่องบางเรื่อง เมื่อเกิดขึ้นแล้วก็คือเกิดขึ้นแล้ว
เสิ่นชิงเหยียนหงุดหงิดยิ่งนัก โดยเฉพาะเมื่อนึกว่าต้องไปเยี่ยมเจียงเหมียนเหมียน ก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก
ทว่าขณะที่เขากำลังหงุดหงิดที่สุด รถม้าก็หยุดลง เสียงสตรีดังมาจากไม่ไกล แฝงความยินดีและออดอ้อนอย่างเห็นได้ชัด—
“ท่านคือจูเซิงหรือ? ในรถม้าคือพี่ชายเหยียนหรือ?”
จูเซิงเบื่อหน่ายเหล่าสตรีที่ชอบเรียกคุณชายของเขาว่าพี่ชายเหยียนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน จึงตอบอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าเป็นใคร?”
สตรีผู้นั้นกล่าวว่า “จำข้าไม่ได้แล้วหรือ? ก็จริง ข้าจากเมืองหลวงไปสิบปี รูปร่างหน้าตาย่อมเปลี่ยนไป จูเซิง ข้าคือสวี่จืออี้ เมื่อครั้งเยาว์วัยข้าเคยเล่นกับพี่ชายเหยียนอยู่บ่อยครั้ง พวกเราสนิทกันมาก”
จูเซิงเงียบไปครู่ใหญ่ เสียงฝีเท้าจากด้านนอกค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
ในที่สุดสตรีผู้นั้นก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้นางมายืนอยู่ข้างรถม้าแล้ว
จูเซิงเลิกม่านรถม้าขึ้น ส่งสายตาให้คุณชายของตนพร้อมขยับปากสองสามครั้ง ก่อนเอ่ยโดยไร้เสียงว่า “สกุลสวี่”
เสิ่นชิงเหยียนมองสวี่จืออี้อยู่นาน แต่กลับไม่รู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยรู้จักกันมาก่อน
หากนางไม่บอกชื่อแซ่ของตนจนทำให้เขาพอมีความทรงจำอยู่บ้าง เขาคงมั่นใจไปแล้วว่าไม่เคยพบคนผู้นี้มาก่อน
เมื่อสวี่จืออี้เห็นเสิ่นชิงเหยียนมองมา แก้มของนางก็แดงระเรื่อ ศีรษะก้มลงเล็กน้อย
แต่ไม่นานนางก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาเปี่ยมความมั่นใจเป็นประกายส่งตรงไปยังเสิ่นชิงเหยียนอย่างเร่าร้อน
จูเซิงขมวดคิ้ว ขยับตัวไปบังนางไว้
เสิ่นชิงเหยียนพยักหน้าให้อย่างสุภาพ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณหนูสวี่”
สวี่จืออี้ปรับอารมณ์ได้รวดเร็วยิ่ง เมื่อครู่นางตื่นเต้นเกินไปจนเสียกิริยา ทว่ายามนี้กลับสงบลงแล้ว
ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง นางก็กลับมามีกิริยาสง่างาม อ่อนโยน สงบเสงี่ยมและเยือกเย็นดังเดิม
นางยอบกายคำนับเสิ่นชิงเหยียนเล็กน้อย ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ข้าจากเมืองหลวงไปสิบปี ระหว่างนั้นได้ยินว่าพี่ชายเหยียนสอบได้ตำแหน่งจอหงวนตั้งแต่อายุสิบห้าปี ข้ายินดีด้วยยิ่งนัก ครั้งหนึ่งข้าเคยส่งจดหมายแสดงความยินดีไปให้พี่ชายเหยียน ไม่ทราบว่าพี่ยังจำได้หรือไม่?”
เสิ่นชิงเหยียนจำไม่ได้
เห็นเขาเงียบไปนาน สวี่จืออี้ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง จึงช่วยแก้สถานการณ์ให้ตนเองว่า “คงผ่านมานานหลายปีแล้ว พี่ชายเหยียนจึงลืมไป ไม่เป็นไร จอหงวนหนุ่มในวันวานบัดนี้ได้เป็นมหาบัณฑิตแห่งสำนักราชเลขาธิการแล้ว ข้าควรยินดีกับพี่ชายเหยียนที่ก้าวหน้าในหน้าที่การงาน”
“หลังจากข้าจากเมืองหลวงไปในปีนั้น ข้าลงมือหมักสุราไว้ไหหนึ่ง เป็นสุราดอกท้อเช่นกัน ใช้ดอกท้อที่บานงดงามที่สุดในถานโจว”
“คราวนี้ข้านำกลับมายังเมืองหลวง ตั้งใจว่าจะส่งไปให้จวนกั๋วกงในช่วงสองสามวันนี้”
“ยามเยาว์วัยข้าไม่รู้ความ สุรานี้จึงถือเป็นของชดใช้ให้พี่ชายเหยียน”
เสิ่นชิงเหยียนครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่นาน ก่อนถามอย่างจริงจังไม่แพ้กันว่า “เรื่องใดในวัยเยาว์?”
สวี่จืออี้ชะงักไป “ก็...ก็เรื่องที่ข้าขุด ขุดสุราอย่างไรเล่า?”
เสิ่นชิงเหยียนยังคงนึกไม่ออก “ขุดสุราแล้วเป็นเรื่องใด?”
สวี่จืออี้กระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง พยายามประคับประคองบทสนทนาให้ดำเนินต่อไป ทว่าภายในใจก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
เรื่องใหญ่ที่นางจดจำมาหลายปี ทุกครั้งที่เอ่ยถึง ใจก็หวานชื่น ทั้งยังคิดว่าเขาปฏิบัติต่อนางต่างจากผู้อื่น
แต่ที่แท้เขากลับไม่เคยจดจำเรื่องนั้นเลยหรือ?
นางไม่ยินยอม “พี่ชายเหยียนจงใจพูดเช่นนี้ใช่หรือไม่? ท่านขุ่นเคืองที่ข้าจากไปสิบปี...”
จูเซิงฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว “คุณหนูสวี่ ท่านจากไปสิบปีหรือแปดปี เกี่ยวอะไรกับคุณชายของข้า? อีกอย่าง ท่านช่วยเลิกเรียกพี่ชายเหยียนทุกคำได้หรือไม่? ท่านจะเรียกคุณชายของข้าว่ามหาบัณฑิตเสิ่นก็ได้ หรือหากยังเห็นแก่ไมตรีในวัยเยาว์จริง ๆ ก็เรียกคุณชายรองเสิ่นสักคำก็พอ เขาไม่ใช่พี่ชายของท่าน จะเรียกพี่ชายอยู่ได้เพื่อเหตุใด?”
ดวงตาของสวี่จืออี้แดงก่ำ ทว่าในตอนนั้นเอง นางพลันได้ยินเสิ่นชิงเหยียนร้อง “อ้อ” ขึ้นมา “ที่แท้ก็ครั้งนั้นนี่เอง!”
ความน้อยใจพลันถูกกลืนกลับลงไป สวี่จืออี้ยินดีขึ้นมาทันที “พี่ชายเหยียนนึกออกแล้วหรือ?”
เสิ่นชิงเหยียนพยักหน้า “อืม ครั้งที่เจียงเหมียนเหมียนทะเลาะวิวาทกับผู้อื่น”
สวี่จืออี้ “……”
เสิ่นชิงเหยียน “คนที่นางตีคือเจ้าใช่หรือไม่?”
สวี่จืออี้ “……”
ยิ่งน้อยใจหนักกว่าเดิม
“ไม่ต้องชดใช้สุราหรอก ข้า...เลิกดื่มแล้ว” กล่าวจบเขาก็เร่งจูเซิง “ไปเถิด!”
จูเซิงรับคำอย่างเบิกบาน แล้วหันไปบอกสวี่จืออี้ว่า “คุณหนูสวี่ ช่วยให้คนขยับรถม้าของพวกท่านหน่อย พวกเราต้องไปแล้ว”
สวี่จืออี้จะมีหน้าอยู่ต่อได้อย่างไร นางกลับขึ้นรถม้าทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ ไม่นานก็เปิดทางให้พวกเขา
จูเซิงฮัมเพลงเพี้ยน ๆ ขณะรถม้าของสกุลสวี่แล่นสวนกัน เสิ่นชิงเหยียนได้ยินเพลงที่ไม่เป็นทำนองของเขาแล้วก็ไม่เข้าใจว่าเขามีเรื่องใดให้ยินดีนักหนา
เรื่องคุณชายรองเสิ่นมาถึงจวนเจียงแพร่ไปทั่วจวนอย่างรวดเร็ว
เจียงเจียเหอ คุณหนูสามแห่งสกุลเจียง ยกชายกระโปรงวิ่งเหยาะ ๆ มาตลอดทาง ครั้นถึงโถงด้านหน้า กลับพบว่าไม่มีผู้ใดอยู่
บ่าวรับใช้บอกนางว่า “คุณชายรองเสิ่นไปเรือนชุนเซียวแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงเจียเหอไม่เข้าใจ ทั้งยังตกตะลึงอย่างยิ่ง “เขาไปหาเจียงเหมียนเหมียนได้อย่างไร?”
ทางเรือนชุนเซียว เจียงเหมียนเหมียนจัดผ้าห่มให้เป็นรูปคนราวกับโจร
จากนั้นก็จัดม่านให้เรียบร้อย ก่อนกำชับเถาอีว่า “หากมีคนถามก็ให้บอกว่าข้าป่วย เกรงจะส่งโรคให้คุณชายรองเสิ่น ห้ามเปิดม่านเตียงเด็ดขาด หากเขาจะพูดกับข้า ก็ให้บอกว่าข้าหลับอยู่”