“เด็กดี อย่าขยับ”
เสียงบุรุษทุ้มต่ำ สำรวมแต่เย้ายวน
เจียงเหมียนเหมียนเบิกตาขึ้นฉับพลัน!
ข้างหูมีเสียงลมหายใจที่หลบเลี่ยงไม่ได้ คลอเคล้ากับกลิ่นสุราหอมเข้มข้นอบอวลด้วยไอแห่งความสุข
เจียงเหมียนเหมียนยื่นมือผลักคนตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว ทว่าพอเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน ความหวาดกลัวก็ถาโถมเข้ามา!
บุรุษผู้นั้นมีคิ้วตาคมคาย หน้าตาหมดจด สีหน้าเย็นชา ใบหน้าขาวเย็นดุจหยกที่เคยเป็นนิตย์บัดนี้แต้มสีแดงระเรื่อ ลามจากแก้มไปจนถึงปลายหู
เจียงเหมียนเหมียนราวกับถูกฟ้าผ่า!
เสิ่นชิงเหยียน?
แต่ว่า...
นางตายไปแล้วมิใช่หรือ?
สภาพแวดล้อมรอบกายที่คุ้นตาทำให้เจียงเหมียนเหมียนตระหนักว่า นี่ดูคล้ายเป็นครั้งแรกระหว่างนางกับเสิ่นชิงเหยียน
เช่นนั้นนางได้เกิดใหม่แล้วหรือ?
ค่ำคืนต้นเหมันต์ จู่ ๆ ก็มีเสียงฟ้าร้อง
“ครืน!” เสียงหนึ่งทำให้เจียงเหมียนเหมียนสะดุ้งเฮือก
เสียงฟ้าคำรามซัดโถมเข้ามา เจียงเหมียนเหมียนอ้าปากกว้าง ต้องออกแรงทั้งหมดจึงจะประคองลมหายใจไว้ได้
เสิ่นชิงเหยียนแนบชิดกับนาง พายุฝนกระหน่ำพร้อมเกล็ดหิมะ ซัดบานหน้าต่างอย่างดุดัน
ท่ามกลางสายฟ้าฟาด ความหวาดกลัวพลันพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
นางคว้าผ้าม่านที่ห้อยลงมาครึ่งหนึ่งในความลนลาน ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนชาติก่อน ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย
เจียงเหมียนเหมียนกัดริมฝีปากแน่น
เช่นนั้นต่อให้ได้เกิดใหม่ ก็ยังต้องถูกโยนกลับมาในวังวนนี้อีกหรือ?
หนี้จากการวางยาเพียงครั้งเดียว ต้องให้นางชดใช้ถึงสองชาติหรือ?
พายุฝนที่โหมกระหน่ำพลันหยุดลง เจียงเหมียนเหมียนเหลือเพียงความคิดเดียวในใจ—
หนี!
……
ความโศกแค้นอย่างสุดขีดทำให้มือเท้าของเจียงเหมียนเหมียนไม่คล่องแคล่วนัก
ยังดีที่เสิ่นชิงเหยียนไม่ได้ตัวหนัก หลังเสร็จเรื่องก็ไม่มีอาการประหลาดใด เพียงหลับไปเท่านั้น
นางยื่นมือออกไป ผลักคนที่ทับอยู่บนตัวออกอย่างสั่นเทา
ยามร่างนั้นพลิกตกลงมาข้างกาย หัวใจนางแทบขึ้นมาจุกคอ กลัวเหลือเกินว่าจะทำเขาตื่น
ยังดีที่เสิ่นชิงเหยียนคออ่อน สุราสองจอกก็เพียงพอให้เขาหลับสนิท
เจียงเหมียนเหมียนเศร้าเสียจนหยุดน้ำตาไม่ได้
ที่จริง หากไม่มีสตรีผู้นั้นกับเด็กคนนั้น เสิ่นชิงเหยียนคงเป็นบุรุษที่ดีมากผู้หนึ่ง
ครั้งนั้นตระกูลเจียงเดือดดาลแทบคลั่งที่นางวางยาเสิ่นชิงเหยียนและก่อเรื่องอัปยศเช่นนั้น
ถึงตระกูลเสิ่นจะยอมรับเรื่องและตอบตกลงรับนางเข้าตระกูลต่อหน้าผู้คน กลับถึงบ้านนางก็ยังถูกโบยอย่างหนัก
หากมิใช่พี่สาวคนโตห้ามไว้ เจียงเฉิงเซี่ยงคงตั้งใจจะตีให้นางตายเสียจริง
ภายหลังจวนเฉิงเซี่ยงจัดการส่งนางออกเรือนไปอย่างขอไปที ส่วนตระกูลเสิ่นกลับต้อนรับนางเข้าบ้านอย่างยินดี
อย่างน้อยในยามนั้น นางก็มองไม่ออกว่าคนตระกูลเสิ่นมีเจตนาแอบแฝง ทั้งมองไม่ออกว่าเสิ่นชิงเหยียนมีคนในดวงใจอยู่แล้ว
อีกทั้งเสิ่นชิงเหยียนยังดีกับเอ๋อฟูเป็นอย่างยิ่ง ตอนเอ๋อฟูยังเล็ก นางไม่ยอมให้อุ้ม ยื่นมือหาแต่เสิ่นชิงเหยียน
ตลอดสองปีแรก เอ๋อฟูตัวนุ่มนิ่มแทบจะเกาะติดเสิ่นชิงเหยียนอยู่ตลอด
นางเคยคิดว่าตนวางยาได้แนบเนียนไร้ช่องโหว่ บัดนี้ลองคิดดู คนฉลาดอย่างเขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเรื่องนี้มีเงื่อนงำ
เพียงแต่การแก้แค้นมาถึงช้าไปบ้าง ทำให้นางได้แอบมีความสุขอยู่ห้าปี
เจียงเหมียนเหมียนสูดจมูก แล้วหันไปมองเสิ่นชิงเหยียนเป็นครั้งสุดท้าย
นางข่มกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน อดทนต่อความปวดระบมทั่วร่าง พลิกกายลงจากเตียง
เสื้อผ้าถูกฉีกจนไม่เหลือสภาพ นางเดินเท้าเปล่าอยู่บนพื้น เก็บชิ้นนี้ทางโน้น ชิ้นนั้นทางนี้
นำมาปะติดปะต่อกันแล้ว สุดท้ายก็ยังประกอบเสื้อผ้าให้ครบชุดไม่ได้
แต่พอจะใช้ปกปิดร่างกายได้บ้าง เจียงเหมียนเหมียนจึงสวมลวก ๆ แล้วเดินโซเซหนีออกจากที่เกิดเหตุ
นางลนลานจนเกือบชนกำแพง
ยามผลักประตูออกไป ก็อดหันกลับมามองไม่ได้
คนบนเตียงหลับอย่างสงบ ยังคงเป็นคุณชายรองเสิ่นผู้สง่างามสูงศักดิ์เช่นเดิม
ทว่าต่อจากนี้เขาจะไม่ใช่สามีของนางอีก และไม่มีวันเป็นบิดาของบุตรีนางได้อีกแล้ว
เรื่องคืนนี้นางจะไม่มีวันให้เสิ่นชิงเหยียนรู้
ถือเสียว่าทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น
ชาติใหม่นี้ นางจะปล่อยเขาไป และปล่อยตนเองให้เป็นอิสระ
……
ด้านนอกประตูห้อง เถาอียืนอยู่ใต้ระเบียง สีหน้าตื่นตระหนกและระแวดระวัง
พอเห็นนางออกมา ก็รีบก้าวเข้ามาหา คลุมเสื้อคลุมขนหนาผืนหนึ่งให้จากด้านหลัง แล้วถามเสียงเบาว่า “คุณหนู สำเร็จหรือไม่เจ้าคะ?”
นางดึงเถาอีไว้ เสียงสั่นเครือ “ไปกันเถิด! เสื้อผ้าข้าขาดหมดแล้ว อีกประเดี๋ยวหากพบผู้ใด เจ้าก็บอกว่าข้าโดนฝน เสื้อผ้าเปียก ไม่สะดวกพบผู้คน”
เถาอีถูกนางลากให้เดินออกไป ประตูห้องปิดลงครู่หนึ่งแต่ไม่สนิท เพียงแง้มค้างไว้
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูจึงจากไปอย่างเร่งร้อน มิใช่ตกลงกันแล้วหรือว่าจะทำให้เรื่องเลยเถิดกับคุณชายรองเสิ่น แล้วทำให้ผู้คนรู้กันทั่ว บีบให้คุณชายรองเสิ่นแต่งกับนาง?
เหตุใดจู่ ๆ จึงจะไป?
“คุณหนู...”
“อย่าถาม รีบกลับจวน จำไว้! คืนนี้ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นทั้งสิ้น”
ชาติที่แล้วก็เป็นเพราะฝนห่าใหญ่ครั้งนี้ แขกเหรื่อจึงแยกย้ายกันไปอย่างเร่งรีบ
หลังจากนางทำเรื่องสำเร็จแล้วคิดจะก่อเรื่องให้ใหญ่โต กลับพบว่าผู้ที่มาถึงมีเพียงคนตระกูลเสิ่น
ตอนนั้นนางผิดหวังอย่างยิ่ง กลัวว่าตระกูลเสิ่นจะไม่ยอมรับ
ความจริงคนตระกูลเสิ่นไม่อยากยอมรับจริง ๆ เพราะพวกเขารู้จักนิสัยของเสิ่นชิงเหยียนดี ต่อให้เมาสุรา ก็ไม่มีทางประพฤติผิดเพราะฤทธิ์สุราจนทำเรื่องเช่นนี้
พวกเขาถึงกับสงสัยแล้วว่าเหตุใดเจียงเหมียนเหมียนจึงปรากฏตัวในเรือนชั้นในของจวนเสิ่น
แต่เสิ่นชิงเหยียนยอมรับ
เขากล่าวว่าไม่ว่าจะด้วยเหตุใด เมื่อเขาทำแล้วก็ต้องยอมรับ
เขากล่าวว่า “จัดพิธีสามหนังสือหกธรรมเนียมโดยเร็ว แต่งงานก่อนหิมะตกหนัก”
บัดนี้เข้าสู่ต้นเหมันต์แล้ว ห่างจากวันเริ่มฤดูหิมะตกหนักไม่ถึงหนึ่งเดือน
……
คราวนี้ก็เป็นฝนห่าใหญ่เช่นกัน แขกเหรื่อพากันกลับไปหมด
มีรถม้าคันหนึ่งของจวนเฉิงเซี่ยงจอดรออยู่ด้านนอก เมื่อคนขับรถเห็นนางออกมา ก็วางม้าเหยียบขึ้นรถลงทันที
เถาอีส่งเจียงเหมียนเหมียนเข้าไปในรถม้า แล้วหันไปถามคนขับว่า “นายท่านกับฮูหยินเล่า? แล้วคุณหนูใหญ่กับคุณหนูสาม พวกเขาไปที่ใดกัน?”
คนขับรถตอบว่า “พวกเขากลับไปก่อนแล้ว คุณหนูสามบอกว่าหนาว อยากเบียดรถคันเดียวกับนายท่านและฮูหยิน คุณหนูใหญ่จึงตัดสินใจยกรถคันนี้ไว้ให้”
เถาอีรู้สึกน้อยใจ แต่ก็ยังปลอบเจียงเหมียนเหมียน “คุณหนูอย่ากลัว นายท่านกับฮูหยินต้องให้ความเป็นธรรมแก่คุณหนูแน่”
เจียงเหมียนเหมียนไม่หวาดกลัวเช่นนั้นอีกแล้ว
แต่ก็ไม่เชื่อว่าตระกูลเจียงจะให้ความเป็นธรรมแก่นาง
หากใส่ใจนางจริง ยามฝนหิมะกระหน่ำก็คงไม่พาไปเพียงบุตรีคนโตกับบุตรีคนเล็ก
ในใจของสามีภรรยาตระกูลเจียง ไม่เคยมีที่ให้นางซึ่งเป็นบุตรีคนรองเลย
เพียงแต่ชาติที่แล้วนางไม่รู้ตัว ทุกครั้งที่พบความไม่เป็นธรรมก็ก่อเรื่อง ทั้งโวยวายกับบิดามารดา ทั้งทะเลาะกับพี่สาวคนโตและน้องสาวสาม
สุดท้ายจึงลงเอยด้วยคำว่า “คุณหนูรองเป็นคนเสียสติ”
ช่างน่าขันสิ้นดี
ฝนต้นเหมันต์ตกลงมากลายเป็นน้ำแข็ง
รถม้าแล่นไปอย่างเชื่องช้า
เจียงเหมียนเหมียนไม่มีใจจะขบคิดว่าตระกูลเจียงปฏิบัติต่อนางเช่นไร ภาพที่วนเวียนอยู่ในหัวมีเพียงภาพเสิ่นชิงเหยียนพาสตรีผู้หนึ่งกับเด็กคนหนึ่งกลับมาในชาติก่อน
รวมทั้งยามนางป่วย ไท่ฮูหยินเสิ่นยืนอยู่ข้างเตียงแล้วกล่าวว่า “เจ้าต้องรู้จักวางตัวให้เหมาะสม ปีนั้นตระกูลเสิ่นเสียเปรียบจากเรื่องที่พูดไม่ได้ ภายหลังก็มิได้คิดบัญชีเรื่องวางยากับเจ้า นับว่าทำอย่างสุดความสามารถแล้ว”
“ส่วนสตรีผู้นั้น เป็นคนที่ชิงเหยียนรักจากใจ ทั้งยังให้กำเนิดบุตรชายแก่ตระกูลเสิ่น ไม่มีเหตุผลที่จะห้ามมิให้นางกลับจวนไปตลอด”
“วางใจเถิด เจ้าเป็นบุตรีเอกของจวนเฉิงเซี่ยง ทั้งยังเป็นภรรยาเอกของชิงเหยียน ตระกูลเสิ่นจะไม่ทำให้เจ้าเสียเกียรติ”
“รับนางกลับมาก็เพียงให้ฐานะภรรยารอง อย่างไรเสียเจ้าก็ยังอยู่เหนือกว่านาง”
เจียงเหมียนเหมียนเศร้าใจยิ่งนัก แต่ก็ไม่มีฐานะจะกล่าวโทษแทนตนเอง
เพราะเพียงคำว่า “วางยา” ของอีกฝ่าย ก็ทำให้นางพูดไม่ออกแล้ว
ดังนั้นแม้ได้เกิดใหม่ นางก็ไม่มีเหตุผลให้เกลียดชังตระกูลเสิ่น
โศกนาฏกรรมทั้งเรื่อง สุดท้ายก็เป็นเพียงผลกรรมที่ตนก่อ
สมควรแล้วที่นางต้องรับผลเช่นนี้
ชาตินี้แม้ยังหลีกไม่พ้นความผิดพลาดครั้งนี้ แต่โชคดีที่เรื่องยังไม่แพร่งพราย เสิ่นชิงเหยียนก็จะไม่มีวันรู้ว่าอีกฝ่ายในค่ำคืนแห่งความสุขนั้นคือนาง
ทุกอย่างยังทันการณ์
……