ดวงตาจิ้งจอกเรียวเฉี่ยว ประดับด้วยสีแดงชาดเข้มจรดหางตา งดงามเย้ายวนจนภาพวาดใดในใต้หล้าก็ยังมิอาจเทียบ
ราวกับหลับใหลไปเนิ่นนานแสนนาน
เขาเหยียดกายอย่างเกียจคร้าน ก่อนเลียหลังมือตนอย่างตะกละตะกลาม
“หิวเหลือเกิน...”
“พี่ชาย! มีคนถวายเงินธูป ขอพรจากพี่แล้ว!”
เด็กหนุ่มยิ้มพลางมองฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกง น้ำเสียงแหบพร่าเปี่ยมความน่าเชื่อถือ “นางจะมีอายุยืนยาว”
เรือนสี่เหนียน
หมอหลวงจากวังมาถึงแล้ว กำลังตรวจอาการฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกงอยู่ในห้อง สะใภ้ทั้งสองกับสตรีสูงวัยหลายคนต่างอยู่เป็นเพื่อน
ถานหลิงกับเด็ก ๆ รุ่นหลังคนอื่นรออยู่ในลาน นึกไม่ถึงว่าคุณชายหลายคนในจวนเพิ่งกลับจากเรียน ก็ชี้หน้าตำหนินางเป็นคนแรก
พี่สามอวี้เหิงสุ่ยอายุน้อย ถูกตามใจจนเสียคน พออ้าปากก็กล่าวด่าทอ “เป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น! เดิมทีท่านย่ายังสบายดี พอเจ้ากลับมา นางก็ล้มป่วย! ตัวกาลกิณี! เหตุใดเจ้าต้องกลับมาด้วย?!”
ถานหลิงหลบไปหลังเสาระเบียง
นางเป็นปีศาจน้อยจากชนบท นอกจากกินเงินธูปก็ไม่มีความสามารถอื่น
หลายร้อยปีก่อน ศาลของพี่ชายถูกทุบทำลาย จนกลายเป็นศาลร้างบนเขารกร้าง จากที่เคยกินของล้ำค่าแปลกหายากทุกวัน นางกลับต้องตกต่ำถึงขั้นแทะกินหญ้าประทังชีวิต ทว่าถึงจะหิวโหย นางก็ยังเป็นปีศาจที่ดี ไม่เคยขัดแย้งกับชาวบ้านที่ขึ้นเขาหรือภูตผีปีศาจในป่า
บัดนี้ถูกคนชี้หน้าด่าทอ นางทั้งน้อยใจทั้งหวาดกลัว จนอดมิได้ที่จะขอบตาแดงก่ำ
พี่รองอวี้เหิงมู่หัวเราะเย็นชา “ท่านย่ายังไม่ตายก็ร้องไห้ฟูมฟาย ช่างอัปมงคล”
พี่ใหญ่อวี้เหิงจินถอนหายใจ “เจ้าชื่อถานหลิงใช่หรือไม่? ในเมื่อกลับบ้านแล้ว ก็อย่าเป็นเด็กสาวบ้านนอกอีกเลย จงเรียนรู้จากเยาเยา เป็นคุณหนูผู้ดีที่รู้หนังสือและมีมารยาท”
“พี่ซื่อจื่อ!”
อวี้ซูเยาเอ่ยเสียงออดอ้อน พลางคล้องแขนอวี้เหิงจิน “ข้ามิได้ดีงามอย่างที่ท่านกล่าวหรอก”
ถานหลิงไม่สนใจพวกเขา
นางมองประตูห้องที่ปิดสนิท
ดูท่าผลการวินิจฉัยของหมอหลวงคงไม่สู้ดีนัก จึงได้ยินเสียงสะอื้นของเหล่าสตรีแว่วมาในห้อง
นางงอนิ้วมือเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้น
เงาร่างของพี่ชายปรากฏขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง
เขาหลับตานิ่งไม่ไหวติง
ดูท่าคงหิวจนหมดสติไปแล้ว
แต่พี่ชายมีอิทธิฤทธิ์กว้างขวางและพลังไร้ขอบเขตมาแต่ไหนแต่ไร ในเมื่อรับกำไลหยกของผู้เฒ่าไปแล้ว ย่อมต้องช่วยให้นางฟื้นคืนชีพและมีอายุยืนยาวได้แน่...
ขณะนางกำลังคิด บ่าวคนหนึ่งก็เข็นรถเข็นมาจากปลายระเบียง
ชายหนุ่มบนรถเข็นมีรูปโฉมงดงามสะอาดตา เพียงใบหน้าซีดขาวเล็กน้อยด้วยอาการป่วย
ถานหลิงรู้ว่าเขาเป็นใคร
ระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง นางได้ยินองครักษ์กล่าวถึงจวนเฉิงเต๋อ
เดิมทีบรรดาศักดิ์เฉิงเต๋อกงควรตกเป็นของพี่ชายเขา ทว่าพี่ชายสิ้นชีพตั้งแต่อายุยังน้อย บุตรชายสองคนก็ยังอยู่ในวัยทารก บรรดาศักดิ์จึงตกมาถึงเขา โดยตกลงกันไว้เพียงว่าเมื่อเด็กทั้งสองเติบใหญ่แล้วจะคืนบรรดาศักดิ์ให้
น่าเสียดายที่ชะตาของเด็กทั้งสองอาภัพ
คนหนึ่งขาหักจากการพลัดตกขณะออกรบ อีกคนตกน้ำจนจับไข้และสมองเสียหาย ต่างไม่อาจรับสืบบรรดาศักดิ์ได้
ดังนั้นบรรดาศักดิ์จึงยังคงอยู่กับเรือนรอง
ถานหลิงมองชายหนุ่มบนรถเข็น ผู้ซึ่งเดิมควรเป็นซื่อจื่อแห่งจวนเฉิงเต๋อ
นางควรเรียกเขาว่าพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง
นางขยับนิ้วมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ แต่ไม่กล้าเอ่ยเรียก
กลัวว่าจะถูกดูแคลน
พี่ชายแท้ ๆ ทั้งสามคนยังไม่ชอบนาง พี่ชายลูกพี่ลูกน้องก็คงเป็นเช่นเดียวกัน
เขาคงกล่าวโทษนางที่ทำให้ท่านย่าป่วยเช่นกัน
ใครจะคาดคิดว่าน้ำเสียงของชายหนุ่มกลับอ่อนโยนและเป็นมิตรอย่างยิ่ง “เจ้าคือถานหลิงน้องสาวใช่หรือไม่?”
ถานหลิงเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ
ชายหนุ่มกล่าวว่า “เดิมทีสุขภาพของท่านย่าก็ไม่ดีอยู่แล้ว วันนี้ที่ล้มป่วยไม่เกี่ยวกับเจ้า ไม่ต้องโทษตัวเอง”
ดวงตาของถานหลิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ชายหนุ่มส่งสัญญาณให้บ่าวนำกล่องผ้าไหมประณีตใบหนึ่งมาให้นาง “เจ้าเพิ่งกลับจวน ข้าก็ไม่รู้ควรเตรียมสิ่งใดให้ ได้ยินว่าหญิงสาวล้วนชอบกำไลทอง เจ้ารับกำไลคู่นี้ไว้ก่อนเถิด”
ถานหลิงเปิดกล่องผ้าไหม
ข้างในมีกำไลทองสองวงหนักอึ้งอยู่จริง ๆ
นางกอดมันไว้ด้วยความยินดี ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ “ขอบคุณพี่ใหญ่! ท่านมีสิ่งใดปรารถนาหรือไม่?”
“หึ”
เสียงเยาะเย้ยดังมาจากด้านข้าง
อวี้เหิงสุ่ยหัวเราะเย็นชา “เพิ่งกลับจวนก็เรียกพี่ชายแล้ว! โลภในชื่อเสียงและทรัพย์สิน จิตใจลึกล้ำ!”
ถานหลิงหวาดกลัวท่าทางโหดเหี้ยมของเขา
นางหลบไปอยู่หลังชายหนุ่ม น้ำเสียงยิ่งอ่อนหวานน่าสงสาร “พี่ใหญ่...”
อวี้เหิงสุ่ยตวาด “บอกแล้วว่าไม่อนุญาตให้เรียกพี่ชาย หูหนวกหรือ?!”
ชายหนุ่มปกป้องถานหลิง “ข้าเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่มีสายเลือดเดียวกับถานหลิง นางเรียกข้าว่าพี่ชายย่อมสมควรแล้ว ส่วนคนข้างกายเจ้าไม่ใช่สายเลือดตระกูลอวี้ของข้าแท้ ๆ กลับเรียก ‘ท่านย่า’ คำหนึ่ง ‘พี่ชาย’ คำหนึ่ง นั่นต่างหากที่ไม่เหมาะสม”
ขอบตาของอวี้ซูเยาแดงก่ำ นางกัดริมฝีปากล่างอย่างน้อยใจ
อวี้เหิงจินทนเห็นนางถูกทำให้น้อยใจไม่ได้ “เยาเยาใช้ชีวิตร่วมกับพวกเรามาหลายปี แม้ไม่ใช่ญาติทางสายเลือด แต่ก็สนิทสนมยิ่งกว่าญาติ เหตุใดพี่ชายลูกพี่ลูกน้องจึงแยกแยะความใกล้ชิดไม่เป็น?”
อวี้เหิงมู่ยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง ขอพูดตามตรง ในเมื่อจวนเฉิงเต๋อจะตกทอดแก่พี่ใหญ่ ต่อไปก็ย่อมเป็นพี่ใหญ่ที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ ท่านเป็นคนพิการคนหนึ่ง จะสอดมือยุ่งเรื่องผู้อื่นไปไย?”
ถ้อยคำนี้ทิ่มแทงหัวใจชายหนุ่ม
เขากำราวจับรถเข็นแน่น ใบหน้าอันงดงามสะอาดตาซีดขาวลง
อวี้เหิงสุ่ยได้พี่ชายหนุนหลัง ก็เหลือบมองถานหลิงอย่างได้ใจ พลางด่าทอ “ตัวกาลกิณี!”
ถานหลิงโต้กลับ “ข้าไม่ใช่!”
“เจ้านั่นแหละ! ตัวกาลกิณี! ตัวกาลกิณี! ตัวกาลกิณี!”
ทันใดนั้นมีคนผลักบานประตูฉาก เสียงร้องไห้ระงมจากในห้องพลันดังออกมา
อวี้เหิงจินรีบเข้าไปหา “ท่านแม่ ท่านย่า...”
ฮูหยินชุยกำลังส่งหมอหลวงหลายคนออกมา
นางหลั่งน้ำตาพลางกล่าวว่า “ท่านย่าของพวกเจ้า...ท่านย่าของพวกเจ้า...”
ราวกับโศกเศร้าจนสะอึกสะอื้นเอ่ยคำใดไม่ออก นางเพียงยกผ้าเช็ดหน้าปิดหน้า สะอื้นไห้
อวี้ซูเยาน้ำตาคลอ รีบคุกเข่าลงกับพื้น “ท่านย่า!”
“ท่านย่า!”
พี่น้องอวี้เหิงจินทั้งสามคุกเข่าลงข้างนางตามกัน
อวี้เหิงสุ่ยร้องไห้พลางโวยวาย “เมื่อวานท่านย่ายังสบายดี เหตุใดพอถานหลิงกลับมา ท่านย่าก็จากไปเสียแล้ว?! ต้องเป็นเพราะดวงชะตาของถานหลิงไม่ถูกกับท่านย่า จึงทำให้ท่านย่าประสบเคราะห์! ท่านแม่ ถานหลิงเป็นตัวกาลกิณี ข้าไม่อยากให้นางอยู่ในจวน! ไล่นางออกไป! ไล่ออกไป!”
ฮูหยินชุยดุว่า “ห้ามพูดเหลวไหล!”
แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น แต่นางกลับไม่มองถานหลิงแม้แต่แวบเดียว
นางเรียกพ่อบ้านเข้ามา สั่งว่า “เตรียมงานศพเถิด โคมขาวกับผ้าขาวแขวนได้แล้ว ส่วนเทียบเชิญผู้ไว้อาลัยก็จงส่งไปตามจวนต่าง ๆ ทันที”
พ่อบ้านขานรับแล้วรีบไปจัดการ
ขณะที่สาวใช้เพิ่งแขวนโคมขาวไว้ใต้ชายคา เฉิงเต๋อกงก็เร่งรุดกลับมาจากวัง
ถานหลิงแอบมองเขาอย่างระมัดระวัง
บุรุษผู้นั้นอายุราวสี่สิบต้น ๆ สวมชุดขุนนางสีแดงม่วง ดูสง่างาม สุภาพ และเปี่ยมบารมี
พอเห็นโคมขาวเรียงรายใต้ชายคา เขาก็ถึงกับก้าวเซถลา “ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง?!”
“ท่านพ่อ!”
อวี้ซูเยาลุกขึ้น คล้องแขนเขาอย่างสนิทสนม “เมื่อเช้าท่านย่ายังสบายดี แต่พี่สาวเพิ่งกลับจวน ร่างกายของท่านย่าก็ทรุดลง”
ฮูหยินชุยเช็ดน้ำตา “ท่านแม่ไม่ไหวแล้ว ข้าสั่งให้คนเตรียมงานศพไว้แล้ว ท่านกงเข้าไปดูนางเป็นครั้งสุดท้ายเถิด”
เฉิงเต๋อกงตาแดงก่ำ ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปอย่างเร่งร้อน
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่มองถานหลิงเลย
อวี้ซูเยาเห็นดังนั้น ก็แอบยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ฮูหยินชุยมองถานหลิงแล้วจัดการว่า “พอเจ้ามา ท่านย่าก็ป่วยตาย หากเรื่องแพร่ออกไป ชื่อเสียงย่อมไม่ดี เจ้าย้ายไปอยู่ที่ไร่นอกเมืองเถิด อีกหลายปีค่อยกลับมา”
นางเว้นจังหวะ หลบสายตาของถานหลิง แล้วเสริมว่า “ท่านย่าก็ทำไปเพื่อเจ้า”
ถานหลิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับ
ฮูหยินชุยขมวดคิ้ว
นางกำลังจะพูดอะไรต่อ เฉิงเต๋อกงก็สาวเท้าออกจากประตูมาอย่างฉับพลัน
เขาหน้าดำทะมึน ยกมือขึ้นตบฮูหยินชุยฉาดหนึ่ง “ใครบอกเจ้าว่าแม่ข้าตายแล้ว?!”