ฮูหยินชุยกุมแก้มที่แสบร้อน พลันชะงักงันไป
ท่านกั๋วกงเฉิงเต๋อโกรธจนแทบระงับโทสะไม่อยู่ มือหนึ่งกระชากผ้าแพรสีขาวใต้ระเบียง พลางตวาดด่าผู้ดูแลว่า “ยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบถอดของอัปมงคลพวกนี้ลงอีก!”
สามพี่น้องอวี้เหิงจินรีบลุกขึ้น “ท่านพ่อ หมอหลวงไม่ได้บอกว่า...”
“หมอหลวงวินิจฉัยผิดแล้ว!” แม่นมเหลียวก้าวพ้นธรณีประตูออกมาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข “เมื่อครู่นี้บรรพชนผู้เฒ่าดูท่าจะไม่ไหวแล้ว คาดไม่ถึงว่าหลังสำรอกก้อนเลือดออกมาเสียกองใหญ่ ลมหายใจกลับพลันคล่องขึ้น! ยามนี้เพิ่งพักผ่อน บ่าวเฒ่ากำลังจะไปเชิญหมอหลวงมาตรวจซ้ำ”
นางยิ้มตาหยี โอบไหล่ถานหลิงไว้ “บรรพชนผู้เฒ่ากล่าวว่า นางจะมีอายุยืนถึงร้อยปี ได้เห็นคุณหนูถานหลิงออกเรือนแต่งงานด้วยตาตนเอง!”
ฮูหยินชุยเผลอเอ่ยว่า “หรือจะเป็นเพียงแสงสุดท้ายก่อนสิ้นใจ?”
ครั้นถูกท่านกั๋วกงเฉิงเต๋อถลึงตามอง นางก็รีบก้มหน้า “ข้าน้อยกล่าวผิดไปแล้ว”
คราวนี้ท่านกั๋วกงเฉิงเต๋อจึงหันมาพิจารณาถานหลิงอย่างจริงจัง
นี่คือลูกสาวแท้ ๆ ของเขา ผู้ถูกสับเปลี่ยนตัวตั้งแต่แรกเกิด
เขาพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “หน้าตาดีทีเดียว”
ถานหลิงกอดกล่องผ้าไหมที่บรรจุกำไลทองไว้แน่น
ภาพท่านกั๋วกงเฉิงเต๋อลงมือตบหน้าสตรีเมื่อครู่ยังติดตา
นางค่อนข้างกลัวเขา
เมื่อเห็นนางก้มหน้าเล็ก ๆ อ่อนเยาว์ ขนตายาวดำขลับงอนงามกะพริบถี่ ๆ ท่าทางหวาดกลัวอย่างยิ่ง ท่านกั๋วกงเฉิงเต๋อก็อดลูบเคราหัวเราะเสียงดังไม่ได้ “เด็กน้อย เจ้าเห็นข้าน่ากลัวถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
แม่นมเหลียวกล่าวว่า “คุณหนูถานหลิง นี่คือบิดาของเจ้า”
ถานหลิงจ้องปลายรองเท้า ส่งเสียงแผ่วเบาอย่างหวาดหวั่น “ท่านพ่อ”
ท่านกั๋วกงเฉิงเต๋อพยักหน้า ลูบศีรษะนางทีหนึ่ง แล้วสั่งฮูหยินชุย “จัดที่พักให้นาง ต่อไปให้ไปเรียนที่สำนักศึกษาพร้อมกับเยาเยาและพวกเขา หน้าตาดีอย่างเดียวไม่พอ อย่างน้อยต้องรู้หนังสือสักสองสามตัว วันหน้าจึงจะหาคู่ครองได้ง่าย”
แม่นมเหลียวกล่าวอีกว่า “ท่านกั๋วกงกับฮูหยินไม่ต้องลำบากจัดการ บรรพชนผู้เฒ่าบอกว่า ให้คุณหนูถานหลิงพักในห้องฉากเขียวของนางไปก่อน เมื่อเรือนร้อยบุปผาที่อยู่ข้าง ๆ จัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว ค่อยย้ายไปอยู่ที่นั่น”
คืนนั้น
ภายในห้องฉากเขียวมีทั้งโต๊ะเครื่องแป้งและเตียงแบบมีขั้นบันได ทุกชิ้นล้วนทำจากไม้จันทน์แดงชั้นดี ม่านเตียงเป็นผ้าโปร่งไหมเงือกที่ราคาสูงถึงหนึ่งพันตำลึงต่อพับ ผ้าห่มแพรสีน้ำเงินเข้มปักลายดอกทับทิมและโบตั๋นทั่วผืน เป็นลวดลายดอกไม้ที่ถานหลิงชอบ
แม่นมเหลียวช่วยจุดตะเกียงแก้ว พลางกำชับว่า “ด้านนอกมีสาวใช้เฝ้ายาม หากคุณหนูกลัวก็เรียกพวกนางเข้ามาอยู่เป็นเพื่อน”
ถานหลิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย
พอแม่นมเหลียวจากไป นางก็รีบหยิบกำไลทองสองวงออกมา หันหลังให้ประตูแล้วกลืนลงท้อง
แม้ไม่รู้ว่าความปรารถนาของญาติผู้พี่คืออะไร แต่พี่ชายหิวจนเป็นลมแล้ว นางต้องกินเครื่องเซ่นเสียก่อน
พลังแห่งความศรัทธาสีทองสายหนึ่งค่อย ๆ ลอยคดเคี้ยวขึ้นสู่กลางอากาศ ราวควันธูปวนเวียนในกระถาง ก่อนถูกเด็กหนุ่มที่หลับใหลไม่ได้สติดูดซึมเข้าสู่ร่าง
ถานหลิงไม่ทันสนใจว่าพี่ชายฟื้นหรือยัง นางกางห่อผ้าเล็ก ๆ ของตนแล้วเริ่มยัดเสื้อผ้าลงไป
เปลวเทียนในตะเกียงแก้วไหวระริก ประหนึ่งโคมผีวูบผ่าน
บนหน้าต่างลายเมฆดอกไห่ถังสะท้อนเงาร่างผอมบางของเด็กหนุ่ม ราวกับภูตผี
เขาเงยหน้ารับเครื่องเซ่นอย่างสำราญใจ จนกระทั่งดูดซับพลังศรัทธาสีทองสายสุดท้ายจนหมด จึงค่อยยกมุมตาเรียวคล้ายจิ้งจอกขึ้นอย่างพึงพอใจ
เขากระตุกโซ่เหล็กสีทอง แต่ไม่อาจดึงให้ขาดได้
เขาเลิกสนใจโซ่เหล็ก แล้วนั่งขัดสมาธิบนโต๊ะกลมราวควันเขียวกองหนึ่ง มือข้างหนึ่งเท้าพวงแก้มอย่างเกียจคร้าน พลางปรายตามองถานหลิงอย่างเย็นชา “จะไปไหน?”
“พวกเขาจะส่งข้าไปเรียนหนังสือ” ถานหลิงหยิบปิ่นดอกไม้ประดับมุกงดงามบนโต๊ะเครื่องแป้งใส่ห่อผ้า “พี่ชาย ข้ากลัวการอ่านหนังสือที่สุด อยู่ฉางอานไม่เป็นแล้ว ข้าจะเก็บของกลับเข้าป่า”
ก่อนหน้านี้นางเคยแอบไปโรงเรียนเอกชนในหมู่บ้าน
นางแปลงกายเป็นหีบไม้ธรรมดา นั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมกำแพง ฟังอาจารย์เฒ่าสอนเด็ก ๆ ให้อ่านตำราที่เต็มไปด้วยถ้อยคำโบราณ ทว่านางฟังอยู่สามวันก็ยังไม่เข้าใจ แถมยังถูกอาจารย์เฒ่าจับได้เพราะกรนเสียงดัง
อาจารย์เฒ่าตกใจหน้าถอดสี เรียกชาวบ้านมาจูงสุนัขดำทันที หมายจะเผานางให้ตาย
นางรีบวิ่งหนีเข้าป่าลึก จึงรอดพ้นเคราะห์มาได้อย่างหวุดหวิด
นางไม่อยากไปสำนักศึกษาอะไรนั่นอีกเด็ดขาด
เด็กหนุ่มหรี่ตาจิ้งจอก “ในป่ากินไม่อิ่ม”
มือที่กำลังจัดห่อผ้าของถานหลิงชะงัก
จริงด้วย
ในป่าไม่มีของวิเศษล้ำค่า นางจึงหิวจนต้องแทะเปลือกหญ้ากิน
นางมองไปรอบ ๆ
หลังศาลของพี่ชายถูกทุบทำลาย ก็ทรุดโทรมยิ่งขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปหลายร้อยปี หลังคามีรูโหว่ขนาดใหญ่ พอฝนตกหรือหิมะโปรย นางก็ทำได้เพียงขดตัวอยู่ใต้โต๊ะบูชา
แต่จวนเฉิงเต๋อกงกลับไม่เหมือนกัน
นอกจากจะได้นอนบนเตียงนุ่มหอมแล้ว นางยังมีเสื้อผ้าและเครื่องประดับงดงามมากมาย
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางจึงถามหยั่งเชิง “เช่นนั้น...พวกเราจะไม่กลับเข้าป่าแล้วหรือ?”
“ไม่กลับ อยู่ที่นี่กินเครื่องเซ่น แล้วสร้างศาลขึ้นใหม่”
“สร้างศาลขึ้นใหม่หรือ?” ดวงตาถานหลิงเป็นประกาย “เช่นนั้นต่อไปข้าก็จะได้กินของวิเศษล้ำค่าทุกวันเหมือนเมื่อก่อนใช่หรือไม่?”
“ได้”
“ดีเหลือเกิน!”
ถานหลิงเลิกจัดห่อผ้า แล้วกลิ้งไปมาบนเตียงอย่างเริงร่า
เด็กหนุ่มยังคงหรี่ตาจิ้งจอกเรียวยาวที่เชิดขึ้นเล็กน้อย
เงาของเขาทาบลงบนหน้าต่างลายดอกไม้
เงานั้นคล้ายทั้งจิ้งจอกและสุนัข ก้มหน้าลิ้นเลียหลังมือ รอยยิ้มเผยเขี้ยวคมแหลมคู่หนึ่ง ราวกับพร้อมจะขย้ำใครสักคนให้ตาย ชวนให้รู้สึกอันตรายยิ่งนัก
ยามราตรีล่วงลึก
สิงโตหินสองตัวหน้าประตูจวนเฉิงเต๋อกงแปลงกายเป็นเด็กชายตัวน้อยสวมชุดหลากสี คนหนึ่งถือขวาน อีกคนกอดดาบ สีหน้าดุดันน่ากลัว ปรากฏตัวขึ้นนอกห้องฉากเขียว
“นางเป็นปีศาจ! ไล่นางออกไป!”
“ใช่! ไล่ออกไป! พวกเราต้องพิทักษ์เรือนให้มั่น!”
เด็กชายตัวน้อยทั้งสองพูดโต้ตอบกันไปมา กำลังจะพุ่งเข้าไปจับถานหลิง ทันใดนั้นก็เห็นเงาดำหัวหนึ่งสะท้อนอยู่บนฉากกั้นลายบุปผาปักปิ่นแบบสตรี
เงาดำนั้นคล้ายจิ้งจอกและสุนัข แย้มยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
กรงเล็บใหญ่เสียยิ่งกว่าศีรษะของพวกเขาทั้งสอง!
“อ๊า! มีปีศาจร้าย!”
เด็กชายทั้งสองตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ โยนดาบกับขวานทิ้ง แล้วหนีเร็วเสียยิ่งกว่าหัวขโมย
ถานหลิงหลับสบายตลอดคืน
...
เพราะฮูหยินกั๋วกงผู้เฒ่ายังไม่หายดี จวนเฉิงเต๋อกงจึงยังไม่ได้จัดงานรับถานหลิงกลับคืนสู่วงศ์ตระกูล รอให้ผู้เฒ่าหายป่วยก่อนแล้วค่อยเลือกวันด้วยตนเอง
ถานหลิงอยู่เป็นเพื่อนผู้เฒ่าในจวนหลายวัน จากนั้นก็ต้องเตรียมตัวไปเรียนหนังสือ
ฮูหยินกั๋วกงผู้เฒ่าเลือกสาวใช้ให้นางคนหนึ่ง ชื่อสี่เชวี่ย
ระหว่างที่นายบ่าวทั้งสองเดินออกจากจวน สี่เชวี่ยก็พูดเจื้อยแจ้วว่า “ผู้ที่ได้ไปเรียนที่สำนักศึกษาหมิงต๋าล้วนเป็นบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ คุณชายทั้งสามของบ้านเราก็เรียนอยู่ที่นั่นด้วย ข้างในยังมีสำนักศึกษาสตรี ทั้งยังมีอาจารย์หญิงมาสอนอยู่เนือง ๆ หลังคุณหนูเข้าเรียนแล้ว บางทีอาจได้รู้จักสหายดี ๆ มากมาย”
ถานหลิงยิ้มตาหยี
ล้วนเป็นบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ หมายความว่าพวกเขาต้องมีเงินทองของมีค่ามากมาย
นางกับพี่ชายจะได้กินให้อิ่มหนำสำราญเสียที
เมื่อขึ้นรถม้า พี่น้องตระกูลอวี้ทั้งสามกับอวี้ซูเยาก็อยู่ข้างในแล้ว
อวี้ซูเยานั่งอยู่ระหว่างพี่ชายทั้งหลาย เอ่ยทักถานหลิงอย่างหวาด ๆ “พี่หญิง”
ถานหลิงกอดถุงหนังสือแล้วนั่งลง “แม่นมบอกว่าข้าอายุน้อยกว่าเจ้า เจ้าไม่ควรเรียกข้าว่าพี่หญิง”
อวี้ซูเยาชะงัก ดวงตาค่อย ๆ แดงก่ำ
อวี้เหิงสุ่ยทนเห็นนางร้องไห้ไม่ได้ จึงตวาดถานหลิงอย่างไม่พอใจ “เจ้าจะพูดมากไปถึงไหน!”
“พอแล้ว” อวี้เหิงจินขัดการโต้เถียง “ถานหลิง พวกข้าพี่น้องมีเรื่องหนึ่งอยากปรึกษากับเจ้า”