“ติดดอกไม้เล็ก ๆ สักดอก...”
ในหุบเขาลึกอันรกร้างเก่าแก่ เทวรูปพังทลาย อารามทรุดโทรม ปีศาจน้อยที่แท้เป็นกล่องไม้ลงชาดใบหนึ่งนั่งยองอยู่บนสนามหญ้าหน้าวัด นางเด็ดดอกไม้แดงดอกเล็กอย่างเงอะงะ แล้วเหน็บไว้บนศีรษะ
“ข้าช่างงดงามยิ่งนัก!”
นางกลิ้งตัวอย่างเบิกบานอยู่กลางสนามหญ้า ทว่ากลับสัมผัสโดนสิ่งเปียกชื้นเข้า
นางหันร่างอวบอ้วนไปมอง จึงเห็นโครงกระดูกของเด็กหญิงมนุษย์ร่างหนึ่ง
ไม่รู้ว่ามีความแค้นใดกัน เด็กหญิงตายแล้วยังถูกถลกหนังและแยกชิ้นกระดูก สภาพน่าเวทนายิ่งนัก
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบหนังอันงดงามของเด็กหญิงขึ้นมา แล้วลองคลุมลงบนร่างตน
เมื่อองครักษ์แห่งจวนเฉิงเต๋อเดินทางข้ามเขาข้ามลำธารมาถึง พวกเขาก็เห็นเด็กหญิงที่ตามหากำลังถือดอกไม้ป่ากำใหญ่ วิ่งเล่นอย่างเริงร่าอยู่บนสนามหญ้า ดอกไม้แดงดอกเล็กที่เหน็บอยู่ข้างจอนผมสดใสจนแทบหยด
พวกเขาพากันลงจากม้า คำนับพร้อมกล่าวว่า “พวกข้าน้อยรับบัญชาท่านกั๋วกง มารับคุณหนูกลับจวน!”
ถานหลิงงุนงง “คุณหนูหรือ?”
“จากการสืบหา ท่านคือบุตรสาวแท้ ๆ ของท่านกั๋วกง เมื่อสิบสามปีก่อนถูกหญิงรับใช้ในจวนสับเปลี่ยนตัวไปอย่างน่าเสียดาย ก่อนถูกขายต่อมายังที่แห่งนี้ ขอคุณหนูโปรดเดินทางกลับเมืองหลวงไปกับพวกข้าน้อยโดยเร็ว!”
ฉางอานเจริญรุ่งเรือง
จวนเฉิงเต๋อตั้งตระหง่านดุจอสูรร้าย ครอบครองตรอกไปกว่าครึ่งอย่างโอ่อ่า
ถานหลิงกระโดดลงจากเกี้ยว พลันเห็นสิงโตหินพิทักษ์จวนคู่หน้าประตูจวนเฉิงเต๋อมีใบหน้าดุดัน นางก็ตกใจร้องเสียงหลง หันกลับมุดเข้าไปในเกี้ยวทันที
“มีปีศาจใหญ่! ข้าไม่เป็นคุณหนูแล้ว!”
องครักษ์เห็นนางมุดเข้าเกี้ยวไปฉับไวราวกับปลา พวกเขาเชื้อเชิญอย่างไรก็ไม่ยอมออกมา จึงจำต้องฝืนใจไปรายงานในจวน
โถงฉุยฮวา
“ท่านแม่...”
เด็กหญิงคนหนึ่งวัยไล่เลี่ยกับถานหลิงซบอยู่ในอ้อมแขนสตรีผู้สูงศักดิ์ พลางดึงแขนเสื้อของนางเบา ๆ
สตรีผู้สูงศักดิ์ลูบศีรษะเด็กหญิงอย่างเอ็นดู ก่อนกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกงที่นั่งอยู่บนแท่นประธานว่า “แม้ถานหลิงจะเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของข้า ทว่าเติบโตในชนบทมาหลายปี อย่างไรก็ยากจะออกสังคมได้สะดวก ลูกสะใภ้เห็นว่าอย่าเพิ่งรับนางกลับมา เลี้ยงดูไว้ที่คฤหาสน์ชนบทก่อนจะดีกว่า”
ฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกงเอนกายอยู่บนตั่งหลัวฮั่น
สุขภาพของนางไม่สู้ดี ไออยู่ครู่ใหญ่จึงเอ่ยเสียงแหบว่า “เจ้าก็รู้ด้วยหรือว่าถานหลิงเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของเจ้า? หลายปีมานี้ เยาเยาอยู่ในจวนอ๋อง กินดีอยู่ดี ส่วนถานหลิงใช้ชีวิตเช่นไรอยู่ข้างนอก? เจ้าเป็นมารดาไม่รักใคร่นางก็แล้วไปเถิด บัดนี้นางเพิ่งได้กลับบ้าน เจ้าก็ยังจะขัดขวางอีกหรือ?”
สกุลชุยโอบเด็กหญิงในอ้อมแขนแน่น “เรื่องที่หญิงรับใช้ผู้นั้นทำ เกี่ยวอะไรกับเยาเยาด้วยเจ้าคะ? นักพรตกล่าวว่าเยาเยาเป็นดาวนำโชคของบ้านเรา ครั้นนั้นลูกสะใภ้ป่วยหนัก หากมิใช่นางคุกเข่าสวดมนต์หน้าพระพุทธรูปถึงสามวันสามคืน ลูกสะใภ้จะหายป่วยได้อย่างไร?”
ฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกงถอนหายใจ
แม้นางจะไม่ชอบที่มารดาแท้ ๆ ของอวี้ซูเยาสับเปลี่ยนเด็กทั้งสองคน ทว่าหลายปีมานี้ อวี้ซูเยาก็นำโชคลาภมาสู่จวนจริง ๆ
นางสั่งว่า “แม่นมเหลียว เจ้าไปต้อนรับคนที่หน้าประตูด้วยตนเอง”
แม่นมเหลียวมีใบหน้าเมตตา กลมเกลี้ยง ดูน่าเอ็นดูสนิทสนม
ถานหลิงถูกนางจูงมือเล็ก ๆ ขณะก้าวขึ้นบันไดก็มีความมั่นใจขึ้นมาก “แม่นมจูงมือข้าไว้ ข้าก็ไม่กลัวปีศาจใหญ่แล้ว!”
แม่นมเหลียวถูกนางหยอกจนหัวเราะ
แม้จะเพิ่งพบคุณหนูถานหลิงเป็นครั้งแรก แต่นางกลับเกิดความรู้สึกชื่นชอบขึ้นมาอย่างประหลาด
เมื่อมาถึงโถงฉุยฮวา เหล่าสตรีก็พากันพิจารณาถานหลิง
เด็กหญิงวัยสิบสามปีสวมเสื้อสีทับทิมกับกระโปรงแพรแดง เกล้าผมเป็นมวยคู่ ข้างจอนผมปักดอกไม้แดงดอกเล็กสดใหม่ ผิวพรรณอิ่มเอิบขาวผ่อง ใบหน้างดงามน่ารัก ดวงตากลมสีอำพันใสกระจ่างไร้เดียงสา น่าชื่นชมยิ่งนัก
สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งคลึงลูกประคำ พลางพยักหน้ากล่าวว่า “หน้าตางดงามไม่เบา ข้ามองแล้วคล้ายกับน้องสะใภ้ยามยังสาวอยู่มาก”
สกุลชุยจ้องถานหลิง แววตาซับซ้อนเล็กน้อย
อวี้ซูเยาที่ซบอยู่ในอ้อมแขนของนางมีแววตาหม่นหมอง
สิ่งที่นางรังเกียจที่สุดก็คือรูปลักษณ์ของตนเอง
นางได้รับรูปร่างจากบิดามารดาแท้ ๆ ทั้งตัวไม่สูง แขนขาอวบใหญ่ หากแต่งตัวดี ๆ ก็นับเป็นหญิงงามได้ผู้หนึ่ง แต่หากไม่ประดับประดาอย่างพิถีพิถัน ก็ยากจะมองดูได้
ถานหลิงเติบโตในชนบทแท้ ๆ แต่กลับงามราวกับดอกไม้...
แม่นมเหลียวแนะนำว่า “คุณหนูถานหลิง ท่านนี้คือท่านย่าของเจ้า”
ถานหลิงย่อกายคำนับอย่างว่าง่าย “ท่านย่า!”
เดิมทีนางเป็นกล่องรับเงินทำบุญในศาลจิ้งจอกแห่งหนึ่ง ซึมซับธูปเทียนมาหลายร้อยปี จึงค่อย ๆ ก่อเกิดสำนึกของตนเองขึ้นมา
ยามที่ธูปเทียนรุ่งเรืองที่สุด นางเคยเห็นคุณหนูและฮูหยินสูงศักดิ์มากมายมาจุดธูป นางจำได้ว่าพวกนางล้วนคำนับเช่นนี้
ฮูหยินผู้เฒ่ากั๋วกงเห็นนางวางตัวสง่าผ่าเผย ก็ยิ่งชื่นชอบมากขึ้น
นางไอโขลกสองสามครั้ง หลังค่อม ก่อนจะกวักมือเรียกอย่างอ่อนแรง “เด็กดี มานี่เร็ว!”
ถานหลิงเดินไปตรงหน้านาง
ยังไม่ทันตั้งตัว ผู้เฒ่าก็สวมกำไลหยกสีเขียวมันวาววงหนึ่งลงบนข้อมือของนาง
ผู้เฒ่าตบหลังมือนางอย่างเมตตา ดวงตาขุ่นมัวเอ่อคลอด้วยน้ำตา “สุขภาพย่าไม่ดี เฝ้ารอเจ้ากลับบ้านปีแล้วปีเล่า รอตั้งแต่ต้นปีจนถึงปลายปี ก็ยังรอไม่พบ เดิมทีคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พบเจ้าอีกแล้ว ไม่นึกว่าสวรรค์ยังมีเมตตา ในที่สุดก็ให้ย่ารอจนได้ ต่อไปนี้มีย่าคอยหนุนหลังเจ้า ผู้ใดก็ไม่กล้ารังแกเจ้า!”
ถานหลิงมองกำไลหยกบนข้อมืออย่างใคร่รู้
นางรู้จักของล้ำค่าในใต้หล้า กำไลหยกวงนี้งดงามที่สุดเท่าที่นางเคยพบ หากใช้คำของมนุษย์กล่าว ก็คงเป็นของล้ำค่าที่มีเงินก็หาซื้อไม่ได้
ในฐานะกล่องรับเงินทำบุญ เมื่อรับเงินแล้วก็ต้องจัดการเรื่องให้ผู้คน
นางจึงเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ท่านย่ามีสิ่งใดปรารถนาหรือ?”
ผู้เฒ่าหัวเราะพลางไอไปด้วย “เจ้าอยู่เย็นเป็นสุข ย่าก็สมปรารถนาแล้ว!”
ถานหลิงยกมือเกาศีรษะอย่างกลัดกลุ้ม
นางขอพรให้ตนเองไม่ได้
นางส่ายหน้า “เปลี่ยนเป็นข้ออื่นเถิด”
ผู้เฒ่าลูบแก้มนางอย่างอาลัย “เช่นนั้นก็ให้กระดูกแก่อย่างข้ามีชีวิตต่อไปอีกสักระยะ จะได้อยู่เป็นเพื่อนหลานสาวตัวน้อยของข้า...”
ยังกล่าวไม่ทันจบ นางก็เริ่มไออย่างรุนแรงอีกครั้ง
แม่นมเหลียวเห็นเลือดเปื้อนผ้าเช็ดหน้า ก็พลันตกใจ “นายหญิงผู้เฒ่ากระอักเลือดแล้ว! รีบเชิญหมอหลวง!”
โถงฉุยฮวาพลันโกลาหลขึ้นมา
ถานหลิงยืนอยู่ตรงมุมห้องเพียงลำพัง
ภายในโถงวุ่นวายเกินไป ชั่วขณะนั้นไม่มีผู้ใดใส่ใจนาง
นางลอบหันหลังให้คนอื่น พับแขนเสื้อขึ้น แล้วถอดกำไลหยกวงนั้นออก
นางกลืนกำไลหยกลงท้อง
ร่างแท้ของนางคือกล่องรับเงินทำบุญ
หลายปีที่อารามยังไม่ถูกทำลาย นางไม่รู้ว่ากลืนกินของล้ำค่าหายากที่ผู้คนถวายไว้มากมายเพียงใด
ท่ามกลางความวุ่นวาย ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นพลังจิตสีทองสายหนึ่งแผ่ออกจากร่างนาง
ถานหลิงเงยหน้าขึ้น “พี่ชาย มีคนอธิษฐานแล้ว!”
กลางอากาศปรากฏเงาร่างหนึ่ง ซึ่งมีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็น
เป็นเด็กหนุ่มวัยสิบหกหรือสิบเจ็ดปี
เด็กหนุ่มผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้างามประหนึ่งหยก สวมชุดนักพรตหลวม ๆ สีเขียวเข้ม ร่างผอมบางจนเห็นกระดูก ริมฝีปากบางที่โค้งขึ้นแต้มสีแดงดุจดอกเหลียว ข้อมือและข้อเท้ากลับถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กสีทองหม่นหลายเส้น กดข่มพลังของเขาไว้อย่างแน่นหนา
เมื่อร่างกายดูดซับพลังจิตสีทองเข้าไป เขาก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น