“มีเรื่องอันใด?”
“ถึงอย่างไรเยาเยาก็เป็นน้องสาวของพวกเรามาสิบสามปี ทุกคนต่างรู้ว่าพี่น้องสามคนของพวกเรารักนางที่สุด จะปล่อยให้เจ้าชิงฐานะของนางไป แล้วกลายเป็นเรื่องให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะได้อย่างไร? ดังนั้น อีกประเดี๋ยวเมื่อไปถึงสำนักศึกษา หากมีผู้ใดถามถึงเจ้า ก็จงบอกว่าเป็นญาติห่าง ๆ ของตระกูลเรา มาพำนักที่ฉางอานชั่วคราวสองสามวัน เข้าใจหรือไม่?”
ถานหลิงว่าง่าย “เข้าใจแล้ว เจ้าค่ะ ลูกพี่ลูกน้อง”
ลูกพี่ลูกน้อง...
สีหน้าของพี่น้องตระกูลอวี้ทั้งสามพลันดูแปลกพิกลขึ้นมา
เมื่อมาถึงสำนักศึกษา ถานหลิงก็อ้าปากค้าง
สำนักศึกษาแห่งนี้โอ่อ่ากว่าสำนักเรียนในชนบทที่ลมโกรกทั้งสี่ด้านแห่งนั้นตั้งมาก!
อวี้ซูเยาเห็นท่าทางไม่เคยพบเห็นโลกภายนอกของนาง แววเหยียดหยามก็วาบผ่านดวงตา ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ถานหลิง ผู้ที่มาเล่าเรียนที่นี่ล้วนเป็นคนมั่งมีหรือไม่ก็สูงศักดิ์ เจ้าต้องระวังตัว อย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่ามไร้มารยาท จนล่วงเกินผู้สูงศักดิ์และสร้างความเดือดร้อนให้ครอบครัว”
อวี้เหิงจินกำชับเช่นกัน “เจ้าตามเยาเยาไว้ นางทำสิ่งใดเจ้าก็ทำตาม อย่าทำเรื่องไม่เหมาะสมจนผู้อื่นหัวเราะเยาะ”
ถานหลิงขาน “อ้อ”
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกัน คุณหนูหลายคนที่สนิทสนมกับอวี้ซูเยาก็เดินเข้ามา
พวกนางถามด้วยความสงสัย “เยาเยา แม่นางผู้นี้เป็นใครหรือ?”
อวี้ซูเยายิ้มแนะนำ “เป็นญาติห่าง ๆ มาพำนักที่บ้านข้าสองสามวัน”
นางกล่าวอย่างคลุมเครือ
สายตาที่เหล่าเด็กสาวมองถานหลิงพลันแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
พวกนางล้วนมีชาติกำเนิดสูงศักดิ์ ในจวนของผู้ใดเล่าจะไม่มีญาติยากจนมาขอพึ่งพิงสักสองสามคน พวกนางจึงเห็นถานหลิงเป็นคนประเภทเดียวกัน ไม่คิดจะผูกมิตรสนิทสนมกับนางอีก
พลันเกิดความวุ่นวายขึ้นจากที่ไม่ไกล
อวี้เหิงสุ่ยขยิบตาให้อวี้ซูเยา “องค์ชายสี่มาแล้ว! ปกติเขาแทบไม่มาที่สำนักศึกษา วันนี้ต้องตั้งใจมาเยี่ยมเยาเยาของพวกเราเป็นแน่!”
จวนเฉิงเต๋อมีสัญญาหมั้นหมายกับราชวงศ์
สัญญาหมั้นนั้นกำหนดขึ้นในปีที่ถานหลิงถือกำเนิด ทว่าหญิงชราผู้นั้นสับเปลี่ยนตัวเด็ก ทำให้แม้แต่การหมั้นหมายก็กลายเป็นของอวี้ซูเยาไปด้วย
แก้มของอวี้ซูเยาแดงระเรื่อ นางกระทืบรองเท้าปัก “พี่สามชอบเยาะเย้ยข้าอยู่เรื่อย! ข้าไม่สนใจท่านแล้ว!”
แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น นางก็ยังเขินอายจนจัดปิ่นปักผมและเครื่องประดับบนศีรษะให้เรียบร้อย
เมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ นางก็หันมากำชับถานหลิงอย่างกังวล “องค์ชายสี่เสด็จมาเพื่อข้า เจ้าอย่าได้พูดจาตามใจต่อหน้าพระองค์ เจ้าไม่รู้ธรรมเนียม หากพูดจาส่งเดชจะทำให้พระองค์ทรงรังเกียจเอาได้”
ถานหลิงขาน “อ้อ” อีกครั้ง
นางยืนอยู่กับที่ มององค์ชายสี่ซึ่งมีเด็กหนุ่มหลายคนรายล้อม ดูท่าทางเป็นที่รักใคร่ของผู้คนยิ่ง
เมื่อเข้าใกล้ จึงเห็นว่าเขาสวมเสื้อคลุมผ้าแพรคอกลมสีทองหม่น ลวดลายอักษรมงคลนับหมื่น ประดับสร้อยคอห่วงทองไว้บนอก รวบผมหางม้าสูงด้วยริบบิ้นหลากสี เจ็ดสี ที่สายคาดเอวห้อยถุงหอมหลากรูปแบบจนพร่างพราว แม้แต่หูก็ยังประดับพู่ลูกปัดทองเม็ดเล็กงดงาม
ยังไม่ทันเข้าใกล้ ถานหลิงก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นจากตัวเขา
สายตาทั้งสี่ประสานกัน
ถานหลิงพลันสะท้านไปทั้งร่าง
อีกฝ่ายเห็นนางชัดเจนเช่นกัน จึงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
ในช่วงที่ทั้งสองชะงักงัน อวี้ซูเยาก็ราวกับผีเสื้อโบยบินเข้าไปต้อนรับ “องค์ชายสี่!”
หลี่เซียงหลูผลักนางออกทันที เอาแต่จ้องถานหลิงเขม็ง
อวี้ซูเยาเซถอยไปตั้งหลัก สีหน้าไม่อยากเชื่อ “องค์ชายสี่ เป็นหม่อมฉันเองเพคะ หม่อมฉันคือเยาเยา!”
อวี้เหิงสุ่ยขมวดคิ้ว “องค์ชายสี่?!”
หลี่เซียงหลูไม่สนใจเขา เดินตรงไปหาถานหลิงแล้วร้องลั่น “เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่?!”
ถานหลิงเอียงศีรษะ ไม่ส่งเสียง
หลี่เซียงหลูฉุนเฉียว “ข้าถามเจ้าอยู่นะ!”
ถานหลิงชี้ไปทางอวี้ซูเยา “นางไม่ให้ข้าพูดกับเจ้า”
หลี่เซียงหลูถลึงตามองอวี้ซูเยาอย่างรำคาญ “นางเป็นตัวอะไร! มานี่!”
ท่ามกลางสายตาของผู้คน เขาคว้าข้อมือถานหลิงแล้วลากนางออกไปโดยไม่ฟังคำทัดทาน
“องค์ชายสี่!”
อวี้ซูเยาหน้าซีดเผือด กำผ้าเช็ดหน้าแล้ววิ่งตามไปสองสามก้าว ทว่าทำได้เพียงมองทั้งสองหายลับไปจากสายตา
ระเบียงทางเดิน
หลี่เซียงหลูหน้าแดงก่ำ ตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ “ไม่ได้พบกันหลายร้อยปี เหตุใดเจ้าจึงกลายเป็นคุณหนูจวนเฉิงเต๋อไปได้?! นายท่านเป็นอย่างไรบ้าง?! ตายหรือยัง?!”
“เล่าแล้วก็ยืดยาว” ถานหลิงถอนหายใจ “แล้วเจ้าเล่า เตาหอม เหตุใดจู่ ๆ จึงกลายเป็นองค์ชายแห่งนครฉางอาน?”
หลี่เซียงหลูก็ถอนหายใจ “เรื่องของข้าก็ยืดยาวเช่นกัน เจ้าก็รู้ว่าร่างเดิมของข้าเป็นเตากำยาน ตอนที่อารามของนายท่านถูกทุบทำลายในปีนั้น ข้าไม่ได้มีสภาพพังยับเยินไร้ค่าจนไม่มีผู้ใดต้องการเหมือนเจ้า ข้าอาศัยรูปลักษณ์อันงดงามไร้ผู้ใดเทียบได้—เรื่องนี้ขยายความได้อีกหน่อย อย่างเช่นลวดลายบนตัวข้า ทั้งเก่าแก่ลี้ลับและงดงาม—”
“พอแล้ว เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องย้ำ”
“แค่ก! ข้าอาศัยความงามล้ำเลิศ ถูกขายให้พ่อค้าผู้มั่งคั่งในฉางอาน จากนั้นก็เปลี่ยนมือหลายทอดจนกลายเป็นของถวาย ก่อนถูกส่งเข้าวังของพระสนมเสียน พระสนมเสียนสวดมนต์บูชาพระโพธิสัตว์ทุกวัน ทั้งยังมีจิตเมตตา ทว่ากลับไม่ได้รับผลบุญอันดี พระโอรสยังเป็นทารกก็ประชวรหนักใกล้สิ้นใจ ทำให้นางทุกข์ใจแทบขาดใจ ข้าเห็นนางจุดธูปอธิษฐานทุกคืนแล้วทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเข้าไปสิงอยู่ในร่างของพระโอรส แสร้งทำให้ฟื้นคืนชีพ เดิมทีคิดว่าจะหาโอกาสหลบหนีในภายหน้า ไม่คาดว่ากลับยืดเยื้อมาจนถึงวันนี้”
“พระสนมเสียนรู้หรือไม่ว่าแท้จริงเจ้าเป็นภูตเตากำยาน?”
“คงไม่รู้ มิฉะนั้นคงเชิญนักพรตมาปราบข้าไปนานแล้ว”
“ก็จริง”
“จริงสิ” หลี่เซียงหลูถามอย่างสงสัย “ตกลงนายท่านตายหรือยัง?”
“ยังไม่ตาย เพียงแต่ตอนนี้หิวมาก ต้องการเครื่องสักการะจากธูปเทียนเป็นจำนวนมหาศาล เจ้าเป็นองค์ชายไม่ใช่หรือ พอจะหาเครื่องสักการะให้เขาได้หรือไม่?”
“จะง่ายดายปานนั้นได้อย่างไร! ที่นี่คือฉางอาน มีนักปราบปีศาจซ่อนตัวอยู่มากมายเพียงใด! นายท่านเป็นใครกัน?! ปีศาจใหญ่แห่งภูเขาต้าหวง! ครองอันดับหนึ่งในบัญชีสิบปีศาจชั่วร้ายของราชสำนักตั้งแต่เนิ่น ๆ! หากถูกพบเข้า เขาต้องถูกจับไปยังหน่วยปราบปีศาจแน่!”
ถานหลิงตกใจ
นางเบิกตากว้าง “ถะ... ถ้าเช่นนั้นเก็บสัมภาระกลับภูเขาต้าหวงกันเถิด?”
หลี่เซียงหลูกอดอก “จะขลาดกลัวไปไย? โลกเปลี่ยนไปนานแล้ว ขอเพียงพวกเราประพฤติตนสงบเสงี่ยม ไม่ทำร้ายผู้คน นักปราบปีศาจก็ไม่ทำอะไรพวกเราหรอก อย่างร้านเต้าหู้ดอกไม้ที่ประตูทิศใต้ของถนนหลวง ร้านนั้นก็เป็นกิจการของครอบครัวภูตถั่ว วันนี้บดถั่วแก่ พรุ่งนี้บดถั่วอ่อน บดเสร็จก็มุดลงดินไปงอกถั่วใหม่ มิใช่อยู่ดีมีสุขหรือ?”
ถานหลิงค่อยคลายกังวลลงเล็กน้อย
เมื่อหลี่เซียงหลูพานางไปยังสำนักศึกษาสตรี ก็เป็นเวลาเริ่มเรียนแล้ว
นางนั่งลงข้างอวี้ซูเยาโดยอุ้มถุงหนังสือไว้ ได้ยินอีกฝ่ายถามเสียงเบาว่า “เจ้ารู้จักองค์ชายสี่หรือ?”
ถานหลิงตอบคลุมเครือ “นับว่ารู้จักกระมัง”
ใบหน้าอวี้ซูเยาซีดลง “เจ้ากับพระองค์สนิทสนมกันมากหรือ?”
“อืม ค่อนข้างคุ้นเคย”
อวี้ซูเยาราวกับถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก ดวงตาแดงก่ำขึ้นฉับพลัน ก่อนซุกหน้าเข้ากับข้อพับแขนสะอื้นเสียงแผ่ว ไหล่สั่นระริกอย่างห้ามไม่อยู่
ถานหลิงเอ่ยเสียงเบา “อย่าร้องไห้เลย เจ้ายังจะเรียนหรือไม่?”
อวี้ซูเยาราวกับไม่ได้ยิน เอาแต่จมอยู่ในความทุกข์ระทมของตน
ถานหลิงจึงได้แต่ฟังบทเรียนตามลำพัง
ทว่านางเป็นปีศาจน้อยบ้านนอกผู้ไร้ความรู้ ฟังอยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ
ก่อนพักกลางวัน อาจารย์หญิงมอบหมายให้เขียนเรียงความเชิงวิพากษ์
ถานหลิงนั่งพลิกตำราอยู่บนเนินเขาด้านหลังสำนักศึกษาเพียงลำพัง
“ขงจื๊อกล่าวไว้ว่า ‘การปกครองในสมัยโบราณนั้น การรักผู้คนเป็นสิ่งสำคัญที่สุด หากไม่อาจรักผู้คน ก็ไม่อาจรักษาตนไว้ได้ หากรักษาตนไว้ไม่ได้ ก็ไม่อาจตั้งถิ่นฐานอย่างสงบ หากไม่อาจตั้งถิ่นฐานอย่างสงบ ก็ไม่อาจชื่นชมฟ้าดิน และหากไม่อาจชื่นชมฟ้าดิน ก็ไม่อาจทำให้ตนสมบูรณ์ได้’ อาจารย์ให้พวกเราเขียนเรียงความตามข้อความนี้ แต่ขนาดความหมายของข้อความนี้ข้ายังอ่านไม่เข้าใจ แล้วจะเขียนได้อย่างไรเล่า”
เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ ถานหลิงก็หันไปมองยังที่ไม่ไกล “พี่ชาย ท่านมีชีวิตมาหลายพันปี ต้องอ่านตำรามามากมาย ท่านรู้หรือไม่ว่าข้อความนี้หมายความว่าอย่างไร?”
บนก้อนหินภูเขาที่อยู่ไม่ไกล เด็กหนุ่มในชุดนักพรตนั่งขัดสมาธิ
เขาเลียหลังมือตนอย่างสบายอารมณ์ท่ามกลางแสงวสันต์ “เจ้าโง่จริง แม้แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่เข้าใจ”
ถานหลิงตาเป็นประกาย รอฟังคำชี้แนะของเขา
เด็กหนุ่มกล่าวเนิบช้า “ตาเฒ่านั่นหมายความว่า ฟ้าดินกว้างใหญ่เพียงใด คนรักก็สำคัญที่สุด หากสูญเสียหญิงที่รัก ต่อให้ตายก็ไม่ต่างกัน”
ถานหลิงกะพริบตา “แล้วคำว่า ‘ไม่อาจตั้งถิ่นฐานอย่างสงบ ไม่อาจชื่นชมฟ้าดิน’ หมายความว่าอย่างไร?”
“หมายความว่า หากไม่ได้อยู่กับหญิงที่รัก ต่อให้ตายก็ยังฝังร่างอย่างสงบไม่ได้ ต้องตายตาไม่หลับเพราะมีใจทุกข์”
เมื่อเห็นถานหลิงยังคลางแคลง เด็กหนุ่มก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างไม่พอใจ “คราวที่ขงจื๊อเฒ่าพาลูกศิษย์เดินทางไปตามแคว้นต่าง ๆ ในปีนั้น ข้าติดตามเขาอยู่เป็นนาน นับว่าเป็นศิษย์คนโปรดของเขาเหมือนกัน ข้าได้ยินเขาอธิบายเช่นนี้กับหู!”
ถานหลิงเผยสีเลื่อมใสในทันใด “ที่แท้ท่านก็เป็นศิษย์ถ่ายทอดตรงของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ เก่งกาจเหลือเกิน!”
พลันมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากด้านข้าง