นายบ่าวทั้งสองหันไปมอง
บัณฑิตคนหนึ่งยืนเอามือซุกแขนเสื้ออยู่ใต้ต้นสนเก่า ไม่รู้ว่ายืนฟังมานานเพียงใดแล้ว
บัณฑิตผู้นั้นสวมเสื้อคลุมกว้างคาดสายคาดเอว ดูมีอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี คาดว่าชาติกำเนิดไม่ดีนัก รูปร่างผอมซูบและยากจน รองเท้าผ้าสีดำบนเท้าขาดเป็นรู แม้แต่ตรงปลายแขนเสื้อก็ยังปะชุนไว้หลายแห่ง
ถานหลิงมาอยู่สำนักศึกษาหมิงต๋าได้ครึ่งวันแล้ว จึงรู้ว่าที่นี่นอกจากรับบุตรหลานขุนนางตระกูลสูง ยังรับบัณฑิตบางคนที่แม้ครอบครัวยากจน แต่มีพรสวรรค์โดดเด่นด้วย บัณฑิตผู้นี้คงเป็นคนประเภทหลัง
นางถามด้วยความสงสัยว่า “เจ้าหัวเราะเรื่องใด?”
“ข้าหัวเราะที่พวกเจ้าพูดจาเหลวไหล ตีความคำสอนของปราชญ์ผิดเพี้ยน ข้อความตอนนี้กล่าวถึงหลักการปกครองบ้านเมืองอย่างชัดเจน สั่งสอนผู้เป็นกษัตริย์ให้เมตตาราษฎร เหตุใดจึงกลายเป็นเรื่องชายหญิงรักใคร่ไปได้? ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”
เมื่อเห็นถานหลิงทำหน้างุนงง บัณฑิตจึงไพล่มือไว้ด้านหลัง มองไปยังที่ไกลพลางถอนใจ “ขุนนางผู้สูงศักดิ์ในใต้หล้ามีมากมายเพียงใด ทว่ามีกี่คนที่ใส่ใจความเป็นอยู่ของราษฎรอย่างแท้จริง? หากวันหน้าข้าเฉินสอบได้โดยบังเอิญ ข้าจะรักษาความสุจริต ไม่รับสินบน อุทิศตนเพื่อแผ่นดินและราษฎร!”
สายลมโชยพัดแขนเสื้อกว้างของเขาพลิ้วไหว
ถานหลิงเกาศีรษะ
หาธูปเงินให้พี่ชายไม่สำเร็จ กลับได้พบคนประหลาดเข้าเสียแล้ว
หลังเลิกเรียนและกลับถึงจวน ถานหลิงก็ถูกพ่อบ้านเชิญไปยังเรือนของฮูหยินชุย
นอกจากฮูหยินชุยแล้ว พี่น้องสามคนอวี้เหิงจินก็อยู่ที่นั่นด้วย
ฮูหยินชุยทำหน้าขรึม “ถานหลิง คุกเข่าลง”
ถานหลิงไม่ขยับ “เพราะเหตุใด?”
“ข้าถามเจ้า วันนี้ที่สำนักศึกษาเจ้ารังแกเยาเยาหรือไม่?!”
“ไม่”
“ยังกล้าโกหกอีก!” ฮูหยินชุยตบโต๊ะดังปัง “ข้าได้ยินจากอวี้เหิงสุ่ยแล้ว ว่าเจ้าล่อลวงองค์ชายสี่ต่อหน้าเยาเยา อายุยังน้อยกลับทำกิริยายั่วยวนบุรุษ ไม่เหมือนกุลสตรีตระกูลสูงแม้แต่น้อย! เจ้ารู้หรือไม่ว่าองค์ชายสี่เป็นคู่หมั้นของเยาเยา?!”
ถานหลิงส่ายหน้า “ข้าไม่ได้ล่อลวงองค์ชายสี่”
อวี้เหิงมู่โบกพัดพับเบาๆ “พวกเราเห็นกับตาว่าพวกเจ้าหลบไปกระซิบกระซาบกัน สรุปว่าพูดอะไรกัน เจ้าพูดจาให้ร้ายเยาเยาหรือไม่?”
“ข้าไม่ได้ทำ!”
“เยาเยาเป็นกุลสตรีตระกูลสูงที่พวกเราสี่แม่ลูกตั้งใจอบรมเลี้ยงดูมา เจ้าจะริษยานางก็ไม่แปลก” อวี้เหิงจินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “หลังเยาเยากลับจวนก็ร้องไห้ไม่หยุด บัดนี้ขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกมา แม้แต่มื้อเย็นก็ไม่ยอมกิน ถานหลิง จงไปขอโทษนางเดี๋ยวนี้ แล้วรับปากว่าต่อไปจะไม่เข้าไปตีสนิทกับองค์ชายสี่อีก”
ถานหลิงคิดว่าแม่ลูกทั้งสี่นี้แม้เป็นคน แต่ดูคล้ายฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง
นางปฏิเสธ “ข้าไม่ได้ทำผิด ไม่ขอโทษ”
อวี้เหิงจินนวดหว่างคิ้ว
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าถานหลิง โน้มตัวลงสบตานาง “ถานหลิง แม้เจ้าจะเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพวกเรา แต่ตลอดหลายปีที่เจ้าไม่อยู่ เยาเยาเป็นผู้คอยอยู่เคียงข้างพวกเรา
“ข้ายังจำได้ว่าตอนอายุสิบสาม จู่ๆ ข้าก็ป่วยเป็นโรคทางตา ตอนนั้นเยาเยาเพิ่งเจ็ดขวบ เป็นเด็กหญิงตัวเล็กนิดเดียว แต่กลับมาคอยอยู่เป็นเพื่อนข้าทุกคืน
“ข้าถามนางว่าเพราะเหตุใด นางบอกว่ากลัวข้ามองไม่เห็น กลัวข้าหกล้ม นางบอกว่าจะเป็นดวงตาให้ข้า ข้าถามนางอีกว่า หากข้ามองไม่เห็นไปตลอดชีวิต นางจะทำอย่างไร นางตอบว่าจะเป็นดวงตาให้ข้าไปตลอดชีวิต
“มีน้องสาวที่ว่านอนสอนง่ายและรู้ความเช่นนี้ พวกเราจะไม่รักนางได้อย่างไร? ถานหลิง ในเมื่อเจ้าเป็นน้องสาวแท้ๆ ของพวกเรา ก็ควรเข้าใจพวกเราให้มากขึ้น และช่วยพวกเราตอบแทนบุญคุณนาง”
กล่าวจบ เขาก็ลูบศีรษะถานหลิงอย่างอ่อนโยน
ถานหลิงไม่หลงกลเขา
นางถอยหลังไปครึ่งก้าว “มารดาของนางชั่วร้ายถึงเพียงนั้น นางเองก็คงไม่ใช่คนดี บางทีโรคทางตาของท่านอาจเป็นฝีมือนางก็เป็นได้”
“ถานหลิง!”
อวี้เหิงมู่ตบโต๊ะดังปัง
น้ำชาในถ้วยกระฉอกออกมา
“เจ้าพูดจาเหลวไหลก็ต้องมีขอบเขตบ้าง! เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลายปีมานี้เยาเยาทำสิ่งใดเพื่อพวกเราบ้าง?! มารดาป่วย นางคุกเข่าสวดภาวนาหน้าพระพุทธรูปสามวันสามคืน! ข้าหลับอยู่ในห้องหนังสือ ตะเกียงน้ำมันเผลอไปโดนม่านจนไฟลุก ห้องหนังสือกำลังจะไหม้ นางก็พุ่งเข้ามาปลุกข้า! แม้แต่น้องสามตกน้ำ นางก็เป็นผู้ช่วยชีวิตเขาขึ้นฝั่ง! นางคือดาวนำโชคของตระกูลเรา!”
“พี่รองกล่าวถูกแล้ว!” อวี้เหิงสุ่ยเห็นด้วย “ถานหลิง เยาเยาเป็นผู้มีบุญวาสนายิ่งใหญ่ หากเจ้าล่วงเกินนาง ย่อมไม่มีผลดีต่อตัวเจ้า หากเจ้ารักเอ็นดูนางเหมือนพวกเรา บางทีนางอาจนำโชคลาภมาให้เจ้าก็ได้”
ถานหลิงกลอกตา “ข้าไม่ต้องการ! มารดาหายป่วยก็เป็นความดีความชอบของท่านหมอ เกี่ยวอะไรกับนาง? เพลิงในห้องหนังสือของท่าน บางทีนางอาจเป็นคนวางเพลิงก็ได้! ส่วนท่าน บางทีคนที่ช่วยท่านขึ้นฝั่งอาจไม่ใช่นางก็ได้ จริงสิ พี่ชายรองก็เคยตกน้ำมิใช่หรือ? บางทีคนที่ช่วยท่านอาจเป็นพี่ชายรองก็ได้”
ฮูหยินชุยโกรธจนอกกระเพื่อมแรง “หากเจ้ายังกล้าพูดจาเหลวไหลอีก ข้าจะให้แม่นมเย็บปากเจ้าเสีย!”
ถานหลิงรีบยกมือปิดปากตนเอง
ฮูหยินชุยขุ่นเคืองที่นางไม่เอาไหน “เดิมทีข้าคิดว่าแค่เติบโตในชนบทจึงไม่รู้ธรรมเนียม คาดไม่ถึงว่าจิตใจจะต่ำช้าเช่นนี้ ถึงกับกล่าวร้ายพี่สาวของเจ้าไม่หยุด! คนมา จับนางไว้ แล้วใช้ไม้ไผ่ตีปากสามสิบครั้ง!”
ถานหลิงเบิกตากลมโต
ยังไม่ทันที่แม่นมสองคนจะเข้ามาจับนางไว้ นางก็หันหลังวิ่งออกไปทันที
พอวิ่งมาถึงลานเรือน นางก็ชนเข้ากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นพอดี
ถานหลิงทำท่าน่าสงสาร “พี่ใหญ่! ท่านแม่จะตีข้า!”
อวี้เจียซู่ตบหลังมือนางปลอบโยน “อย่ากลัว”
เขาเงยหน้ามองฮูหยินชุยกับลูกชายที่ตามออกมา แล้วกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ท่านอาสะใภ้ ท่านย่าคิดถึงถานหลิงจนทนห่างนางแม้ชั่วขณะไม่ได้ จึงให้ข้ามารับนางกลับไป”
ฮูหยินชุยหยุดฝีเท้า
นางยกมือจัดปิ่นปักผม ก่อนฝืนยิ้มอย่างเหมาะสมแต่บิดเบี้ยว “ข้าสั่งสอนบุตรสาวของตนเอง มารดายังต้องเข้ามายุ่งด้วยหรือ? ถานหลิงยังเด็ก หากไม่อบรมให้ดี วันหน้ามิกลายเป็นผู้เหยียบย่ำฟ้าดินหรือ?”
อวี้เจียซู่มองถานหลิงอย่างอ่อนโยน “ถานหลิงไม่ได้ทำผิด เหตุใดต้องสั่งสอน?”
“พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง”
เสียงอ่อนระโหยดังขึ้นกะทันหัน
ทุกคนหันไปมอง
อวี้ซูเยาสวมเสื้อคลุมพาดบ่า ยืนพิงกรอบประตู ใบหน้าเล็กซีดขาวราวกระดาษ บนแก้มยังมีหยาดน้ำตาใสระยิบระยับ แลดูอ่อนแอน่าสงสาร
นางสะอื้นกล่าวว่า “ถานหลิงล่อลวงคู่หมั้นของข้า เรื่องนี้ท่านย่าทราบหรือไม่?”