ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 27 เสื้อผ้าเป็นของเว่ยชวน

6 นาที· 1.4K คำ

ในความทรงจำของเมิ่งถัง นี่คือฝนตกหนักครั้งแรกของปีนี้ เม็ดฝนกระทบร่มดังเป็นจังหวะถี่ราวกับกลอง

ทั้งที่ร่มก็เล็ก แต่เธอกลับรู้สึกอย่างประหลาดว่าร่มผืนนี้คลุมเธอไว้ในพื้นที่ปลอดภัย

เท้าและขากางเกงของเธอเปียกชุ่ม ส่วนเว่ยชวนก็หนีไม่พ้น เปียกไปทั้งตัว

เขาถือร่มเอียงมาทางเธอ เมิ่งถังจึงยกมือจับด้ามร่มดันกลับไปทางเขา "คุณเปียกหมดแล้วนะ"

"ผมเปียกแล้ว ถ้าคุณเปียกอีก แล้วจะเอาร่มมาทำไม" เว่ยชวนจับด้ามร่มไว้แน่นไม่ขยับ "อย่าดันเลย ผมร่างกายแข็งแรง ไม่ค่อยป่วย"

"พูดไม่เป็นมงคล" เมิ่งถังเงยหน้าขึ้น "ถุยนิดนึงสิ"

"ถุย ถุย ถุย" เว่ยชวนถุยสามครั้ง แววตาราวกับรอคำชม "แบบนี้ใช่ไหมครับ"

ดูทื่อ ๆ แต่ก็ทำให้เมิ่งถังอยากยิ้ม ดูเหมือนเขาจะมีเวทมนตร์ที่ทำให้คนมีความสุขได้

เธอเงยหน้าขึ้น "อืม" ในแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่กลับไม่ทันสังเกตพื้นข้างล่าง จึงเหยียบลงบนอิฐที่ขรุขระไม่เรียบ

หางตาเห็นเมิ่งถังเซถลา เว่ยชวนจึงโอบจับไหล่เธอไว้ได้ทันควัน ป้องกันไม่ให้เธอล้ม

"เป็นอะไรไหมครับ"

แม้จะคั่นด้วยเสื้อนอกอีกชั้น เมิ่งถังก็ยังรู้สึกถึงไออุ่นที่แนบแน่นจากฝ่ามือบนไหล่

เธอส่ายหน้า เขิน ๆ ดันตัวออกห่าง "ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ"

หอพักหญิงหมายเลข 19 อยู่ไม่ไกลจากอาคารฝึกซ้อมเท่าไร แต่เพราะฝนตกหนัก จึงใช้เวลาเดินมากกว่าปกติถึงสิบนาที

ถึงหน้าหอพัก เว่ยชวนก็มีสภาพเหมือนหมาตกน้ำ

เขาสวมหมวกเสื้อแจ็กเก็ตกันลมลงบนหัวเธอแล้วบอกว่า "ผมเข้าไปข้างในต่อไม่ได้แล้ว อีกไม่กี่ก้าว คุณวิ่งไปเองนะ ระวังด้วย"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป