ในความทรงจำของเมิ่งถัง นี่คือฝนตกหนักครั้งแรกของปีนี้ เม็ดฝนกระทบร่มดังเป็นจังหวะถี่ราวกับกลอง
ทั้งที่ร่มก็เล็ก แต่เธอกลับรู้สึกอย่างประหลาดว่าร่มผืนนี้คลุมเธอไว้ในพื้นที่ปลอดภัย
เท้าและขากางเกงของเธอเปียกชุ่ม ส่วนเว่ยชวนก็หนีไม่พ้น เปียกไปทั้งตัว
เขาถือร่มเอียงมาทางเธอ เมิ่งถังจึงยกมือจับด้ามร่มดันกลับไปทางเขา "คุณเปียกหมดแล้วนะ"
"ผมเปียกแล้ว ถ้าคุณเปียกอีก แล้วจะเอาร่มมาทำไม" เว่ยชวนจับด้ามร่มไว้แน่นไม่ขยับ "อย่าดันเลย ผมร่างกายแข็งแรง ไม่ค่อยป่วย"
"พูดไม่เป็นมงคล" เมิ่งถังเงยหน้าขึ้น "ถุยนิดนึงสิ"
"ถุย ถุย ถุย" เว่ยชวนถุยสามครั้ง แววตาราวกับรอคำชม "แบบนี้ใช่ไหมครับ"
ดูทื่อ ๆ แต่ก็ทำให้เมิ่งถังอยากยิ้ม ดูเหมือนเขาจะมีเวทมนตร์ที่ทำให้คนมีความสุขได้
เธอเงยหน้าขึ้น "อืม" ในแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่กลับไม่ทันสังเกตพื้นข้างล่าง จึงเหยียบลงบนอิฐที่ขรุขระไม่เรียบ
หางตาเห็นเมิ่งถังเซถลา เว่ยชวนจึงโอบจับไหล่เธอไว้ได้ทันควัน ป้องกันไม่ให้เธอล้ม
"เป็นอะไรไหมครับ"
แม้จะคั่นด้วยเสื้อนอกอีกชั้น เมิ่งถังก็ยังรู้สึกถึงไออุ่นที่แนบแน่นจากฝ่ามือบนไหล่
เธอส่ายหน้า เขิน ๆ ดันตัวออกห่าง "ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ"
หอพักหญิงหมายเลข 19 อยู่ไม่ไกลจากอาคารฝึกซ้อมเท่าไร แต่เพราะฝนตกหนัก จึงใช้เวลาเดินมากกว่าปกติถึงสิบนาที
ถึงหน้าหอพัก เว่ยชวนก็มีสภาพเหมือนหมาตกน้ำ
เขาสวมหมวกเสื้อแจ็กเก็ตกันลมลงบนหัวเธอแล้วบอกว่า "ผมเข้าไปข้างในต่อไม่ได้แล้ว อีกไม่กี่ก้าว คุณวิ่งไปเองนะ ระวังด้วย"