ข้อมือของเมิ่งถังถูกจับไว้แน่น เว่ยชวนตัวสูงใหญ่ยกแขนขึ้นสูงช่วยบังฝนให้เธอ
สนามกีฬาอยู่ใกล้ตึกฝึกซ้อม เมิ่งถังถูกเขาจูงเข้าไปหลบใต้ชายคา
ภายในตึกมีเพียงประตูหน้าเท่านั้นที่เปิดอยู่ หลายคนขี้เกียจอ้อมไปเข้าประตูหน้า จึงยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคาด้านข้าง
เมิ่งถังสะบัดน้ำฝนจากเสื้อผ้า หายใจหอบเล็กน้อย “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
เว่ยชวนตอบไม่ตรงคำถาม “เป็นไงบ้าง ตัวเปียกไหม”
เมิ่งถังส่ายหัว “ไม่ค่อยเปียก”
จุดที่เธออยู่ใกล้ประตูด้านข้างของตึกฝึกซ้อมมากที่สุด แต่นั่นก็ทำให้คนที่มาทีหลังค่อย ๆ เบียดเธอกับเว่ยชวนให้ชิดกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
แสงจากโทรศัพท์ในพื้นที่กลางแจ้งอันกว้างใหญ่ดูริบหรี่และสลัว แต่ก็เพียงพอให้เมิ่งถังใช้สายตามองตามโครงหน้าของเว่ยชวนได้
ผมสั้นของเขามีละอองน้ำจับเป็นชั้น ใบหน้าก็มีหยดน้ำเกาะอยู่
เมิ่งถังล้วงผ้าฝ้ายผืนหนึ่งจากกระเป๋าส่งให้เขา “คุณเช็ดหน่อยนะ”
“อะไรเหรอ” เว่ยชวนรับไป ยกขึ้นดูใต้แสงไฟ “ผ้าเช็ดหน้าเหรอ”
เมิ่งถังบอก “ไม่ใช่ค่ะ ก็แค่ผ้าฝ้ายสะอาด ๆ ผืนหนึ่ง ฉันเอาไว้ใช้ตอนขนงานแกะสลักไม้น่ะ”
เว่ยชวนยิ้ม ใช้ผ้าฝ้ายปาดผมสั้นที่เปียกหมาดอย่างแรง
รอบข้างมีคนยืนอยู่ไม่น้อย โชคดีที่ทั้งสองคนชิดกำแพง เลยไม่มีใครสังเกตเห็นเขา เว่ยชวนขยับเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด ถามเสียงเบา
“คุณมาวิ่งคนเดียวเหรอ”
เมิ่งถังตอบรับ “อืม” “ฉันอยู่ห้องซ่อมงานจนถึงสองทุ่มครึ่งถึงออกมา แล้วคุณล่ะ มาที่สนามกีฬาได้ยังไง”