คาบเช้าสองคาบแรกคือวิชา 《ประวัติศาสตร์ทฤษฎีประติมากรรม》
ทันทีที่เมิ่งถังก้าวเข้าห้องเรียน ก็มีเพื่อนร่วมชั้นมาถามผลการสืบสวน เธอตอบกลับแล้วก็หาที่นั่ง แต่ถานซีกลับนั่งลงข้างๆ เธอ
เมิ่งถังเอียงศีรษะ นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจ: "เธอนั่งตรงนี้?"
ถานซีหันมามองด้วยหางตา: "ทำไม? นั่งไม่ได้หรือไง?"
เมิ่งถัง: "...ได้"
ถานซีกอดอก ท่วงท่าและสีหน้ายังคงหยิ่งยโส: "ฉันรู้ว่าเธอสงสัยฉัน พวกนั้นก็ต่างบอกว่าเป็นฝีมือฉัน แต่ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำจริงๆ เธอไม่จำเป็นต้องไปนินทาลับหลังฉันกับพวกนั้น"
"งั้น..." เมิ่งถังมองเธอตรงๆ "ฉันควรเอาเยี่ยงเธอ อยากนินทาก็ต้องนินทาต่อหน้า?"
ถานซีถึงกับสำลัก
มุมปากเมิ่งถังยกขึ้นเล็กน้อย: "ฉันไม่ได้สงสัยเธอ ยังไงก็รอฟังผลแล้วกัน"
ถานซีไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด แต่เมิ่งถังก็ไม่มีหน้าที่ต้องอธิบาย
อาจารย์เดินขึ้นแท่นบรรยาย หลังจากเช็คชื่อแล้ว ถานซีก็ฉีกกระดาษแผ่นหนึ่ง เขียนคำว่า "เธอซ่อมเป็นจริงๆ เหรอ" แล้วเลื่อนไปให้
เมิ่งถังเขียน: เป็น
ถานซี: ปู่ของเธอยังรับศิษย์ไหม?
ปลายปากกาเมิ่งถังชะงัก ทันใดนั้นก็ยิ้ม รีบเขียนสองสามคำแล้วเลื่อนไปให้
ถานซีมองบรรทัดสุดท้ายที่เขียนว่า "ปู่ไม่รับ ฉันรับ" แล้วกลอกตาใส่เมิ่งถัง
ยังมีกะใจมาล้อเธออีก
เมื่อทำให้ถานซีเลิกมารบกวนเธอได้สำเร็จ เมิ่งถังก็ยิ้มบาง
เลิกคาบที่สี่ เธอส่งข้อความหาเว่ยชวน ยืนยันให้ช่วงบ่ายมาเอาเสื้อผ้า เธอกลับหอพัก ใส่เสื้อผ้าลงถุง แล้วหิ้วไปที่สตูดิโอแกะสลักไม้
ในสตูดิโอมีล็อกเกอร์ส่วนตัวอยู่ในพื้นที่ไม่ใช่ส่วนทำงาน
เมิ่งถังเก็บเสื้อผ้าและกระเป๋าเข้าไป แล้วมุ่งสมาธิไปที่ชิ้นงานแกะสลักไม้ชิ้นเล็กของเว่ยชวน
ชิ้นเล็กๆ ถึงขั้นขึ้นรูปเป็นแม่พิมพ์แล้ว มองไกลๆ มีเค้าโครง มองใกล้ๆ ยังไม่เห็นลายเส้น