ทางเดินของโรงแรมปูด้วยพรม แม้เท้าของคนที่เดินผ่านไปมาจะไม่ส่งเสียง แต่สายตากลับดูเหมือนมีเสียงดัง
เมิ่งถังชี้ไปที่เว่ยชวน “เข้ามาสิ”
เว่ยชวนแทบอยากจะแหงนหน้าหัวเราะสามเสียง พอเข้าประตูมาก็ยังได้คืบจะเอาศอก ถามเมิ่งถังว่า “ทำไมเธอถึงเลือกฉันล่ะ”
ก็เพราะท่านปู่ไม่ยอมให้เธอสนิทกับหลี่หานจิน
เมิ่งถังเห็นท่าทางย่ามใจของเว่ยชวน ก็จงใจบอกว่า “มาก่อนได้ก่อน”
“มาก่อนได้ก่อนเหรอ” เว่ยชวนฟังแล้วไม่พอใจขึ้นมาทันที “ก็คือ ถ้าเขามาก่อน เธอก็จะกั้นฉันไว้ข้างนอกประตูงั้นสิ”
เมิ่งถังไม่คิดสมมติฐานอะไร เอ่ยปลอบแบบขอไปที “ตอนนี้คนที่ถูกกั้นอยู่ข้างนอกเป็นใครกันแน่”
มีทีท่าจะงอนขึ้นมา เว่ยชวนรู้ดีว่าคนฉลาดย่อมรู้จักปรับตัว ก็ยิ้มให้ แล้วเอาอาหารที่สั่งไปวางบนโต๊ะไม้กลมแล้วเปิดออก
เมิ่งถังได้กลิ่นหอมของชีส ก็ขยับเข้าไปใกล้ “ซื้ออะไรมาบ้างน่ะ”
เว่ยชวนตอบว่า “ตอนแรกกะจะซื้อพิซซ่าทุเรียน แต่กลัวกินเสร็จแล้วจะมีกลิ่น เธอไปเจอคนอื่นจะไม่ค่อยสะดวก ก็เลยซื้อแบบสองหน้า แล้วก็ซื้อข้าวอบหมึกทะเล สปาเก็ตตี้ และชุดซูชิมาด้วย ของหวานกับเครื่องดื่มก็ซื้อมาเหมือนกัน”
ปริมาณอาหารที่สั่งมาไม่ได้มากนัก ต้องอาศัยหลายอย่างถึงจะพออิ่มท้อง
โซฟาเตี้ยไปหน่อย เมิ่งถังให้เว่ยชวนไปนั่งฝั่งนั้น ส่วนตัวเองย้ายเก้าอี้มานั่งตรงข้าม
โต๊ะไม่ได้ใหญ่นัก วางของจนเต็มไปหมด เมิ่งถังชี้ “เยอะอยู่นะ เธอกินหมดไหวไหม”
“หมด” เว่ยชวนยื่นข้าวอบทะเลให้เธอ “เธอกินก่อนเถอะ”
เมิ่งถังอึ้งไป “ให้ฉันกินเสร็จแล้วค่อยให้เธองั้นเหรอ”
เว่ยชวนเกาหัว “ไม่มีกล่องเปล่านี่นา แล้วฉันก็ไม่ได้ใช้ช้อนเธอต่อ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่รังเกียจ”