เมิ่งถังยิ้มให้พนักงานต้อนรับ หยิบบัตรประชาชนของเว่ยชวนมายัดใส่มือเขา จากนั้นดึงเขาไปที่มุมที่ไกลออกไปหน่อย ถามเสียงเข้มว่า
“นี่คุณจะทำอะไรเนี่ย”
เว่ยชวนทำหน้าใสซื่อ “เปิดห้องไง”
เมิ่งถัง “...อย่ามาก่อกวนได้ไหม”
“ผมไม่ได้ก่อกวนนะ” เว่ยชวนทำหน้าจริงจัง “อีกไม่กี่วันก็คริสต์มาสแล้ว เป็นวันเกิดผมด้วย ผมเลยมาดูว่าโรงแรมนี้เป็นยังไง เผื่อจะจัดปาร์ตี้ที่นี่”
เมิ่งถังพูดไม่ออก เป็นข้ออ้างที่ฟังดูสมเหตุสมผลดีเหลือเกิน
หลี่หานจินลงมาจากชั้นบนมาที่ล็อบบี้ของโรงแรม เดิมทีตั้งใจมารับเมิ่งถัง แต่พอเห็นสองคนที่ยื้อยุดกันอยู่ตรงมุมล็อบบี้ เท้าก็ชะงัก
จากนั้น เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ เคาะที่เคาน์เตอร์เบา ๆ “ตรงนั้นเกิดอะไรขึ้น”
พนักงานต้อนรับเห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ และการยื้อยุดของเว่ยชวนกับเมิ่งถังตอน “ทะเลาะ” กันหมดแล้ว ยิ้มบาง ๆ “คงเป็นคู่รักทะเลาะกันน่ะค่ะ”
หลี่หานจินตะลึง “คุณว่าอะไรนะ”
พนักงานต้อนรับรู้ตัวว่าพูดมากไป จึงยิ้มให้หลี่หานจินอย่างสุภาพและประจบประแจง
หลี่หานจินกัดฟันกรามแกรก ๆ ส่งเสียงเหยียดหยามเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปหา ยังไม่ทันถึงตัวก็เรียก “เมิ่งถัง”
พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เมิ่งถังกับเว่ยชวนก็หันกลับมาพร้อมกัน
เมิ่งถังเงยหน้ามอง “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
หลี่หานจินบอก “ลงมารับคุณ”
พูดพลางเหลือบมองเว่ยชวนอย่างไม่ตั้งใจ แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ เว่ยชวนก็มองเขาด้วยสายตาแบบเดียวกัน หันไปบอกเมิ่งถัง “ผมไปเปิดห้องก่อนนะ คุณอยู่ชั้นไหน”
เมิ่งถัง “...17”
เว่ยชวนเดินผ่านหลี่หานจิน “เผลอ” ชนไหล่เขาทีหนึ่ง