ใบกว้างของต้นมอนสเตอร่าในโซนพักผ่อนแผ่ไหว เมิ่งถังถูกเว่ยชวนดึงเข้าไปกอดแนบอก ข้อศอกของเธอไปโดนเข้ากับมัน
ใบไม้ไหวเอนเบา ปกคลุมร่างสองคนที่ซ้อนทับกันไว้ในแสงเงาระยิบระยับ
ความเงียบไร้ขอบเขตกลืนกินโรงแรมยามดึกดื่น กลิ่นมิ้นต์เย็นเฉียบแผ่ซ่านพันรอบอย่างเงียบเชียบ
ลูกกระเดือกที่อยู่แค่เอื้อมทำให้หัวใจของเมิ่งถังเหมือนนั่งรถไฟเหาะถึงจุดสูงสุด
ฝ่ามืออุ่นของเว่ยชวนกดอยู่ที่ต้นคอ แผ่ซ่านไอร้อนชื้น
ชั่วพริบตา หัวใจหยุดเต้น จากนั้นก็พุ่งดิ่งลงมาจากที่สูง ในชั่วขณะก็เต้นผิดจังหวะ
รูม่านตาของเมิ่งถังสั่นไหว คำพูดสั่นพร่าเป็นคลื่น: “เว่ยชวน ปล่อยฉันนะ...”
ทั้งที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา แต่แรงกลับมากอย่างไม่น่าเชื่อ
เมิ่งถังรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกบาสเกตบอลที่เขาจับไว้ ถ้าเขาไม่โยนลงห่วง เธอก็อย่าหวังจะหลุดมือ
เว่ยชวนรู้สึกว่ามีอะไรมาดุนที่ซอกคอ เขาลูบๆ คลำๆ คิดว่ามอลทีสคงไม่หนักขนาดนี้ จึงลืมตาขึ้นด้วยความรำคาญ
คุณแม่ฉู่ให้อาหารหมาอย่างไงกันนะ ไม่เจอแค่ไม่กี่วันตัวใหญ่ขึ้นขนาดนี้?
ในจิตใต้สำนึกเพิ่งต่อว่าเสร็จ เขาก็ชนเข้ากับดวงตาสีอำพันฉ่ำวาวคู่หนึ่ง!
กระแสไฟฟ้าแผ่วเบาแล่นปะทะปลายประสาท จากปลายนิ้วกระจายไปทั่วร่าง เว่ยชวนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เมิ่งถังนอนทับ ทับอยู่บนตัวเขาได้ยังไง?
หางตาเหลือบมอง เว่ยชวนมองผ่านช่องใบมอนสเตอร่าเห็นทางเดินยาวของโรงแรม
ความคิดย้อนกลับไป เขาจำได้ว่าเขานั่งรอเมิ่งถังอยู่ที่โซนพักผ่อน ตอนง่วงโทรศัพท์ตกจนปลุกให้ตื่น เขาเลยปิดโทรศัพท์แล้วหลับตาพักสักครู่