ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 25 อย่าขยับ จะพาไปหลบฝน

6 นาที· 1.5K คำ

“อย่าร้องไห้สิ”

เว่ยชวนทำตัวไม่ถูก พี่สาวสามคนของเขาดุคนละแบบ ตอนเด็ก ๆ โดนรังแก มีแต่เขาเองที่ร้อง

เมิ่งถังอัดอั้นอยู่ตรงหน้า เขาได้แต่บอกให้เธออย่าร้อง

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอก็เคยร้องไห้ต่อหน้าเขา แต่ครั้งนี้ใจหายอย่างบอกไม่ถูก

ต้นฉบับที่ถูกฉีกมีรอยขยำ เว่ยชวนเอียงศีรษะ พยายามมองเธอให้ชัด

“มีคนมาทำลายต้นฉบับเธอหรือเปล่า”

เมิ่งถังใช้หลังมือเช็ดน้ำตา พูดสะอื้นว่า “ยังมีชิ้นงานที่จะส่งประกวด โดนคนใช้มีดกรีดด้วย”

เว่ยชวนหน้าหล่อเครียดขึ้น “รู้ไหมว่าใครทำ”

เมิ่งถังส่ายหน้า “ทางคณะกำลังตรวจสอบอยู่”

เว่ยชวนยื่นมือประคองเธอขึ้น “นั่งยองอยู่นานก็ไม่เข้าท่า ลุกขึ้นก่อน แล้วเล่าให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้น”

ขาชาเล็กน้อย เมิ่งถังกอดแฟ้มเอกสารไว้ แล้วเดินเลี้ยวซ้ายเข้าไปในซุ้มทางเดินดอกวิสทีเรียกับเว่ยชวน

พอดูเธออารมณ์สงบลง เว่ยชวนก็ถาม “มีใครที่เธอสงสัยไหม”

เมิ่งถังส่ายหน้า “ในห้องมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ถูกกับฉัน แต่ฉันไม่อยากสงสัยใคร รอผลจากคณะดีกว่า”

เสียงหลังจากร้องไห้แหบพร่าและทุ้มต่ำ เว่ยชวนเหลือบตาขึ้นมอง หางตาแดงระเรื่อ ปลายจมูกชมพูเรื่อ ดวงตาสุกใสราวธารน้ำใสบริสุทธิ์และแจ่มกระจ่าง

“เมื่อกี้เธอร้องไห้ ทำเอาฉันตกใจเลย” เว่ยชวนกระแอมแห้ง ๆ อย่างอึดอัด เหมือนมีอะไรติดคอ

เมิ่งถังเม้มริมฝีปาก “วิชาแกะสลักไม้ปีหนึ่งมีแต่ทฤษฎี ปีสองถึงจะใช้มีดได้ แต่ฉันพอมีพื้นฐาน อาจารย์ก็เลยไม่ค่อยจำกัดกรอบ”

“ปีหนึ่งการเรียนก็หนัก ฉันใช้เวลาหลังเลิกเรียนแกะมาเทอมหนึ่ง”

ค่อย ๆ กรีดจากไม้หยาบทีละมีด เคยถ่ายรูปให้คุณปู่ดู คุณปู่ถึงกับเอ่ยชมอยู่หลายคำ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป