“อย่าร้องไห้สิ”
เว่ยชวนทำตัวไม่ถูก พี่สาวสามคนของเขาดุคนละแบบ ตอนเด็ก ๆ โดนรังแก มีแต่เขาเองที่ร้อง
เมิ่งถังอัดอั้นอยู่ตรงหน้า เขาได้แต่บอกให้เธออย่าร้อง
ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอก็เคยร้องไห้ต่อหน้าเขา แต่ครั้งนี้ใจหายอย่างบอกไม่ถูก
ต้นฉบับที่ถูกฉีกมีรอยขยำ เว่ยชวนเอียงศีรษะ พยายามมองเธอให้ชัด
“มีคนมาทำลายต้นฉบับเธอหรือเปล่า”
เมิ่งถังใช้หลังมือเช็ดน้ำตา พูดสะอื้นว่า “ยังมีชิ้นงานที่จะส่งประกวด โดนคนใช้มีดกรีดด้วย”
เว่ยชวนหน้าหล่อเครียดขึ้น “รู้ไหมว่าใครทำ”
เมิ่งถังส่ายหน้า “ทางคณะกำลังตรวจสอบอยู่”
เว่ยชวนยื่นมือประคองเธอขึ้น “นั่งยองอยู่นานก็ไม่เข้าท่า ลุกขึ้นก่อน แล้วเล่าให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้น”
ขาชาเล็กน้อย เมิ่งถังกอดแฟ้มเอกสารไว้ แล้วเดินเลี้ยวซ้ายเข้าไปในซุ้มทางเดินดอกวิสทีเรียกับเว่ยชวน
พอดูเธออารมณ์สงบลง เว่ยชวนก็ถาม “มีใครที่เธอสงสัยไหม”
เมิ่งถังส่ายหน้า “ในห้องมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ถูกกับฉัน แต่ฉันไม่อยากสงสัยใคร รอผลจากคณะดีกว่า”
เสียงหลังจากร้องไห้แหบพร่าและทุ้มต่ำ เว่ยชวนเหลือบตาขึ้นมอง หางตาแดงระเรื่อ ปลายจมูกชมพูเรื่อ ดวงตาสุกใสราวธารน้ำใสบริสุทธิ์และแจ่มกระจ่าง
“เมื่อกี้เธอร้องไห้ ทำเอาฉันตกใจเลย” เว่ยชวนกระแอมแห้ง ๆ อย่างอึดอัด เหมือนมีอะไรติดคอ
เมิ่งถังเม้มริมฝีปาก “วิชาแกะสลักไม้ปีหนึ่งมีแต่ทฤษฎี ปีสองถึงจะใช้มีดได้ แต่ฉันพอมีพื้นฐาน อาจารย์ก็เลยไม่ค่อยจำกัดกรอบ”
“ปีหนึ่งการเรียนก็หนัก ฉันใช้เวลาหลังเลิกเรียนแกะมาเทอมหนึ่ง”
ค่อย ๆ กรีดจากไม้หยาบทีละมีด เคยถ่ายรูปให้คุณปู่ดู คุณปู่ถึงกับเอ่ยชมอยู่หลายคำ