เว่ยชวนกลับถึงหอพักตอนห้าทุ่ม การซ้อมเลิกตอนสี่ทุ่มครึ่ง อาบน้ำที่โรงยิมเสร็จ กว่าจะถึงห้องก็ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง
เหลียงเหิงกับหลี่จั๋วยังเล่นเกมอยู่ พอเห็นเขากลับมา รีบบอกว่า "พี่ชวน อีกตาเดียว พี่นอนก่อนเลย"
พวกเขาไม่กล้ากวนเวลาพักของเว่ยชวน
เว่ยชวนตอบรับในลำคอ โทรศัพท์ใกล้แบตหมด เขาเสียบชาร์จ ก็เห็นข้อความจากเมิ่งถังโดยไม่ทันตั้งตัว:
[ฉันฝึกบาสพอได้แล้ว ต่อไปไม่ต้องเสียเวลามาหาฉันแล้วนะ งานแกะสลักไม้ชิ้นเล็กของนายก็เทไปนานแล้ว ฉันจะรีบทำส่งให้ ขอให้แข่งราบรื่นนะ]
เว่ยชวนกดเปิดกล่องข้อความอย่างไม่รู้ตัว กวาดตาเห็นเวลาแล้วก็หยุด ป่านนี้เธอคงหลับไปแล้ว
เมิ่งถังหลับไปแล้วจริง ๆ เช้าวันรุ่งขึ้นดูมือถือ เว่ยชวนไม่ได้ตอบกลับ
เธอตื่นเช้ากว่าปกติครึ่งชั่วโมง หิ้วบัตรกินข้าวสี่ใบไปวิ่งที่สนามสองรอบ
กลับมาห้องก็ถืออาหารเช้ามาสี่ชุด
เธอรีบกินเสร็จ อาบน้ำแล้วไปเรียน
วันนี้มีแต่คาบแกะสลักไม้ เมิ่งถังออกจากลิฟต์ เหลือบเห็นแผ่นหลังของอาจารย์ที่เดินนำหน้าไปนิด
เธอเร่งฝีเท้าขึ้นเงียบ ๆ พอถึงประตู เสียงตวาดลั่น "ใครทำ" ทำให้ชะงักกึก
หัวใจกระตุกวูบหนัก ๆ เมิ่งถังรู้สึกลางไม่ดี
เธอผลักประตูเข้าไป ต้นฉบับเกลื่อนพื้น ดูคุ้นตายิ่ง ถูกฉีกกระจัดกระจาย
เมิ่งถังหัวอื้อไปหมด "นี่มันอะไรกัน"
อาจารย์หันมามอง ถอนหายใจเฮือก "เมิ่งถัง เธอมาแล้ว"
เมิ่งถังถามงง ๆ "นี่ต้นฉบับที่จะเอาไปแข่งของฉันใช่ไหมคะ"