เมิ่งถังอธิบายเสียงเบา ก่อนจะเอนตัวเก้ๆ กังๆ ชิดที่วางแขนด้านข้าง
เว่ยชวนส่งเสียง "อ้อ" ทีหนึ่งแล้วบอกว่า "คุณนั่งเถอะ แค่เบาะมันนั่งไม่สบายเอาเสียเลย"
เมิ่งถังมองตรงกลางว่างเปล่า ร่างทั้งร่างไหลลงไปอย่างควบคุมไม่ได้
ราวกับท่อนไม้ทื่อๆ เว่ยชวนเบือนหน้าหัวเราะเบาๆ ความง่วงลดลงฮวบฮาบ
"นี่..." เมิ่งถังจับที่วางแขนไว้แน่น "ทำไมถึงยุบตรงกลางแบบนี้ล่ะ"
“ตรงกลางมันทรุดเพราะน้ำหนักเยอะ” เว่ยชวนเองก็ไหลลงตาม “แถมเป็นหนัง ก็ต้องลื่นอยู่แล้วสิ”
เมิ่งถังพยายามยันตัวขึ้นอย่างทุลักทุเล คนที่นั่งเบาะชั้นธุรกิจด้านหน้าพูดอย่างหมดความอดทนว่า "เงียบๆ หน่อยได้ไหม"
ที่จริงเว่ยชวนก็อัดอั้นอารมณ์กับการออกแบบเบาะที่ไม่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว ได้ยินดังนั้นจึงย้อนกลับไปว่า
"พี่ใหญ่ครับ เสียงเราสองคนยังไม่ดังเท่าเสียงคุณดูคลิปเลย"
คนนั้นพูดอย่างเหยียดหยามว่า "คราวหลังไม่มีเงินก็นั่งชั้นสองไปดีๆ สิ"
"เบาะพังๆ แค่นี้ คุณยังเอามาแบ่งสูงต่ำอีกเหรอ" อารมณ์ของเว่ยชวนระงับไม่อยู่แล้วจริงๆ "คุณมีเงิน ทำไมยังต้องทนนั่งปนกับพวกเราในชั้นธุรกิจล่ะ เครื่องบินกัลฟ์สตรีมรุ่นหลักปัจจุบันก็ไม่แพงนะ ไม่กี่ร้อยล้านเอง คุณไม่น่าจะไม่มีนะ"
คนด้านหน้าโกรธจนหน้าดำหน้าแดงลุกขึ้นยืน เว่ยชวนไม่เคยยอมคนพวกนี้ ก็ลุกตาม
สายตาของชายคนนั้นจากมองลงมากลายเป็นมองระดับเดียวกัน แล้วก็มองสูงขึ้น แววตาก็เปลี่ยนจากโอหังเป็นหวาดหวั่น
"ดะ...ดูแล้วนายเป็นนักเรียน ฉันไม่อยากถือสาด้วยหรอก"
ชายคนนั้นหาเหตุผลให้ตัวเอง พอนั่งลง เสียงคลิปสั้นก็เบาลงกว่าครึ่ง