ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 17 ใกล้ขึ้นอีกนิด ก็จะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว

6 นาที· 1.5K คำ

เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเว่ยชวน เมิ่งถังไม่อาจเล่าให้ใครฟังได้ โชคดีที่เซี่ยหลิงอินไม่ได้ซักถามต่อ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่จอดที่ปากซอยแคบๆ แห่งหนึ่ง

เซี่ยหลิงอินมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นกำแพงขาวกระเบื้องเทา ชายคาโค้งงอนประดับสัตว์มงคล บานประตูใหญ่หนาทึบสองบาน ราวกับคฤหาสน์ในละครโทรทัศน์

“เธอแน่ใจนะว่านี่ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว” เซี่ยหลิงอินถามเมิ่งถัง “บ้านเธอหรือ”

เมิ่งถังยกกระเป๋าของทั้งคู่ลงจากรถแล้วพูดว่า “แค่คฤหาสน์โบราณจำลอง สร้างช่วงทศวรรษ 90 เมื่อก่อนเคยรวย แต่ต่อมาพ่อฉันผลาญจนเหลือแค่เรือนเก่านี้”

เซี่ยหลิงอินร้อง “โอ้” แล้วว่า “ดูใหญ่โตจัง”

เมิ่งถังพาเธอก้าวขึ้นบันได “มีสามชั้นห้าลาน ฉันกับปู่พักอยู่ลานกลาง ปู่อยู่เรือนหลัก ฉันอยู่เรือนตะวันออก ลานหน้ารับแขก ลานหลังแปลงเป็นโรงทำงานทั้งหมด ห้องว่างที่เหลือก็ล้วนเก็บไม้วัสดุ”

พูดจบ เมิ่งถังเคาะห่วงทองเหลืองที่ประตูใหญ่

ประตูเปิดออกตามเสียงเคาะ หญิงวัยกลางคนแต่งกายเรียบง่ายมีรอยยิ้มเต็มหน้า “ฉันกะเวลามาได้พอดิบพอดี เพิ่งวิ่งมาถึง เธอก็เคาะประตูเลย”

“พี่ฟาง” เมิ่งถังทัก จากนั้นหันไปเชื้อเชิญเซี่ยหลิงอิน “นี่เพื่อนนักเรียนฉัน แซ่เซี่ย”

“คุณปู่บอกแล้ว รีบเข้ามาเถอะ”

เซี่ยหลิงอินพยักหน้าเล็กน้อย “รบกวนด้วยนะคะ”

ตลอดทางไม่พบใครสักคน เซี่ยหลิงอินถามด้วยความสงสัย “บ้านใหญ่ขนาดนี้ ทำความสะอาดได้สะอาดเอี่ยมขนาดนี้ บ้านเธอมีแม่บ้านกี่คน”

เมิ่งถังยังไม่ทันตอบ พี่ฟางก็ชิงตอบ “มีฉันแค่คนเดียว”

“หา” เซี่ยหลิงอินตะลึง “พี่คนเดียวหรือ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป