เซอร์ไพรส์?
เมิ่งถังกำลังคิดในใจ ข้อความจากเว่ยชวนก็เด้งขึ้นอีกครั้ง: [ฉันบอกสวีเฮ่อชิงแล้ว วันชาติไปเยี่ยนชิง]
อะไรนะ?
เมิ่งถังรีบยกมือถือขึ้นมาตอบกลับ: [พวกนายไม่กลับบ้านกันเหรอ?]
เว่ยชวน: [ไม่กลับ ฉันหยุดแค่สามวัน ออกไปเที่ยวสักสองวัน]
เมิ่งถัง: [แล้วทำไมต้องไปเยี่ยนชิงล่ะ?]
เว่ยชวน: [แกล้งโง่ทำไม? ฉันช่วยล่อสวีเฮ่อชิงไปที่นั่นให้แล้ว ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? ก็เพื่อเธอไง]
เมิ่งถัง: [……]
ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะพามาที่บ้านเลยนี่?
เว่ยชวน: [?]
เมิ่งถัง: [พวกนายพักโรงแรมใช่ไหม?]
เว่ยชวน: [หรือจะให้พักบ้านเธอล่ะ?]
เมิ่งถัง: [ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น]
เว่ยชวน: [ล้อเล่นนิดหน่อย ฉันกับสวีเฮ่อชิงพักโรงแรม เธอก็แค่ทำหน้าที่เจ้าของบ้านต้อนรับนิดหน่อยก็พอ]
เมิ่งถัง: [งั้นฉันจะบอกหลิงอินหน่อยนะ]
เว่ยชวน: [โอเค อย่าขอบคุณฉันมากนัก ฝันดี]
……
เมิ่งถังส่ายหน้ายิ้มๆ อะไรที่ว่าเพื่อเธอ เพื่อเซี่ยหลิงอินละมั้ง?
แต่ว่าเยี่ยนชิงถึงจะเป็นที่เที่ยวเล็กๆ วิวทิวทัศน์ก็ยังดีอยู่ดี
ต่างคนต่างมีแผนในใจ แผนการเดินทางก็เลยตกลงกันได้อย่างนี้
สองเมืองไม่ได้ห่างกัน นั่งรถไฟความเร็วสูงชั่วโมงครึ่งก็ถึง เยี่ยนชิงก็เป็นอีกเมืองหนึ่งในมณฑล Z
ก่อนกลับบ้านสองวัน เมิ่งถังเล่าเรื่องนี้ให้ท่านผู้เฒ่าฟัง
“นานๆ ทีหนูจะพาเพื่อนมาบ้าน มีกี่คนล่ะ?” ท่านผู้เฒ่าพูดอย่างร่าเริง
“คนเดียวค่ะ เป็นรูมเมทหนู” เมิ่งถังตอบ “แต่ยังมีผู้ชายอีกสองคนไปเที่ยวเยี่ยนชิง หนูก็รู้จัก เลยอยากชวนพวกเขามากินข้าวที่บ้านสักมื้อ พวกเขาเคยช่วยหนูทั้งนั้น”
เมิ่งอวี้ชุนทำเสียงเย้ยเบาๆ: “ฉันยังเลี้ยงดูหนูมาเลยนะ ไอ้เด็กเวรสองคนนั้นชอบหนูหรือเปล่า?”