ลานเหอสี่ ชั้นหนึ่งห้องโถงหรูหราอ่อนช้อย เมิ่งถังกับหลี่หานจินซ่อนตัวอยู่หลังฉากกั้นครึ่งหนึ่ง
หลี่หานจินตักซุปถ้วยเล็กให้เมิ่งถังแล้วดันไปตรงหน้า “เป็นอาหารที่เธอชอบทั้งนั้นแหละ ลองชิมดูสิ”
เมิ่งถังหลุบตาลง โต๊ะเต็มไปด้วยของโปรดของเธอจริง ๆ แต่ว่าเธอเพิ่งกินมาแล้วรอบหนึ่ง
คิดถึงตรงนี้ จิตใจของเมิ่งถังก็ล่องลอยไปไกล——
ตอนที่เว่ยชวนให้พนักงานเสิร์ฟยกอาหารมา เขาถามว่ามีเนื้อหมักด้วยกีวีหรือเปล่า
พนักงานบอกว่ามีเนื้อสันในวัวจานหนึ่งที่ผ่านการหมัก เว่ยชวนชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง แล้วยกจานนั้นออก
หลี่หานจินรู้ว่าเธอแพ้กีวี แต่ไม่รู้ว่าเนื้อวัวใช้กีวีหมัก เห็นเธอไม่แตะต้องจึงถามว่าทำไมไม่กิน
ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เมิ่งถังจะไม่ทำให้น้ำใจเขาเสีย ยกตะเกียบขึ้นคีบซี่โครงหมูใส่ชาม
หลี่หานจินก็ขยับตะเกียบ แต่เพิ่งกินไปไม่กี่คำก็ถามอีกว่า
“เธอกับผู้ชายที่ชื่อเว่ยชวน เป็นอะไรกัน”
เขาสวมหมวกแก๊ป กินข้าวก็ไม่ยอมถอด เวลาพูดมุมปากก็ไปดึงรอยแผล เจ็บนิดหน่อย แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งความใส่ใจของเขาที่มีต่อเมิ่งถังได้
“เพื่อนกัน” เมิ่งถังไม่ยอมเงยหน้าขึ้น
เพื่อนนักเรียนกับเพื่อนมันเป็นระดับที่ต่างกัน หลี่หานจินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็แสร้งทำเป็นหยอกล้อ “เมื่อก่อนเธอมีเพื่อนผู้หญิงสักคนยังน้อยเลย เข้ามหาวิทยาลัยแล้วไม่เหมือนเดิมจริง ๆ ด้วย”
“มันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันเข้ามหาวิทยาลัย” เมิ่งถังไม่ค่อยเข้าใจ “เพื่อนนี่ต้องแบ่งชายหญิงด้วยหรือ เวลาคบหากันถ้าคุยกันถูกคอก็นับเป็นเพื่อนได้ทั้งนั้นแหละ”