เมิ่งถังมีความคิดนี้จริง ๆ เธอไม่คิดว่าแค่ความรู้สึกดี ๆ เพียงเล็กน้อยจะต้องตามจีบใครให้ได้
ความเงียบของเธอทำให้เว่ยชวนรู้สึกอึดอัดใจ
แค่กินข้าวกับหลี่หานจินมื้อเดียว ถึงขั้นยอมแพ้สวีเฮ่อชิงเลยหรือ
ความรู้สึกกว่าสิบปีของทั้งสองคนนั้นเปรียบเหมือนเงาที่เมิ่งถังไม่อาจสลัดทิ้งได้
อารมณ์ชั่ววูบเข้าครอบงำ เว่ยชวนถามด้วยน้ำเสียงเจือจางว่า "เขาเป็นแค่รุ่นพี่ของเธอจริง ๆ หรือ?"
ใจของเมิ่งถังกระตุกวูบ "นายหมายความว่ายังไง?"
เว่ยชวนลังเลก่อนเอ่ยว่า "เธอกับเขา..."
เมิ่งถังรู้สึกว่ามันไร้สาระ หลี่หานจินกับเว่ยชวนพากันสงสัยว่าเธอกับอีกฝ่ายมีอะไรกัน
สีหน้าของเมิ่งถังเย็นชาลง เธอหมุนตัวเดินจากไป
เว่ยชวนก้าวเท้ายาว ๆ ไล่ตามไป "เมิ่งถัง"
ครั้งนี้เมิ่งถังโกรธจริง ๆ ปล่อยให้เว่ยชวนวิ่งตามมาถึงหน้าหอพักก็ไม่ยอมตอบเขาสักคำ
เว่ยชวนเดินกลับหอพักด้วยอาการเหม่อลอย
"พี่ชวน" เถียนยวี่เห็นเข้าก็ร้องทักอย่างเอาใจใส่ "พี่จัดการธุระเสร็จแล้วหรือ?"
เว่ยชวนตอบรับส่ง ๆ ว่า "อืม" ไม่ได้สนใจด้วยว่าเถียนยวี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
เขาโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หยิบที่คั่นหนังสือปลาคาร์ปขึ้นมาพลิกดูไปมา
"จัดการเสร็จแล้วทำไมยังดูไม่มีความสุขอีกล่ะ?" สวีเฮ่อชิงเดินเข้ามาจากระเบียง อ้อมมายืนข้างหลังเว่ยชวน
เว่ยชวนเห็นอีกฝ่ายยังคงอุ้มพวกต้นไม้ดอกไม้อยู่ก็รู้สึกพูดไม่ออก รู้สึกว่าตัวเองนี่แหละที่ร้อนรนไปเอง
แต่การถอยห่างของเมิ่งถังก็ทิ้งความยินดีลึก ๆ แบบที่ไม่ควรมีไว้ในใจของเขา จนเขาไม่กล้าขบคิดให้ลึกซึ้งขึ้นมา
เว่ยชวนหันไปปรายตามองเขาแวบหนึ่ง "นายไม่เข้าใจหรอก"
สวีเฮ่อชิง "...นายไม่บอกฉัน ฉันจะไปเข้าใจได้ไง?"