เมิ่งถังประคองหลี่หานจินขึ้นมา ถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณไม่เป็นไรนะ”
“แว่นฉันอยู่ไหน” หลี่หานจินดูไม่ได้แม้แต่จะตั้งตัว คว้าเมิ่งถังไว้แล้วถาม
เว่ยชวนเหลือจะทนที่เห็นมือเขาเกาะเมิ่งถังอยู่ เดินเข้าไปดึงออกทีหนึ่ง พลางชี้พื้นบอก “ตรงนั้น”
เมิ่งถังปล่อยหลี่หานจิน เดินไปเก็บแว่น
เว่ยชวนตัดหน้าฉวยแว่นมายื่นใส่มือหลี่หานจิน
หลี่หานจินสวมอย่างเก้ๆ กังๆ จึงเห็นเว่ยชวนชัดถนัดตา เพียงแต่เงยหน้าอ้าปาก ใบหน้าช้ำเขียวอมม่วงดูตลกเล็กน้อย
เมิ่งถังผลักเว่ยชวนออก แล้วพูดกับหลี่หานจินว่า “คุณอย่าถือสาเขาเลยได้ไหม”
หากหลี่หานจินเอาเรื่อง เว่ยชวนจะถูกทางโรงเรียนลงโทษภาคทัณฑ์ กรณีร้ายแรงที่สุดคือถูกสั่งห้ามแข่ง
เหตุผลนี้ เธอเข้าใจ เว่ยชวนเองก็เข้าใจ
แต่เขาไม่ยอมให้เมิ่งถังต้องไปอ่อนข้อให้หลี่หานจิน
“ฉันไม่ต้องให้เธอขอโทษแทน ฉันเองจะ—”
พูดยังไม่ทันจบ เมิ่งถังหันไปถลึงตาใส่ “คุณหุบปาก”
เว่ยชวนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นยิ้มแล้วขานรับ “อ๋อ”
เมิ่งถัง “…”
เขาบ้าหรือเปล่า? โดนด่าแล้วยังมีความสุขได้
หลี่หานจินกวาดสายตามองทั้งสองคนสลับไปมา มองทะลุปรุโปร่งทันทีว่าเด็กหนุ่มชื่อเว่ยชวนคนนี้ชอบเมิ่งถัง
เขาฮึดหนึ่งทีแล้วพูดกับเมิ่งถังว่า “เกรงใจเธอ ฉันให้อยู่แล้ว แต่แค่นัดกินข้าวด้วยกันมันยากนักหรือไง อย่างน้อยเราก็ไม่ได้เจอกันมาสี่ปี ก่อนหน้านี้สิบกว่าปีฉันปฏิบัติกับเธอยังไง เธอก็น่าจะรู้แก่ใจดี”