เว่ยชวนจูงมือเมิ่งถังออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต เดินมาทางเหนือสักพัก จู่ ๆ ก็หยุดและจ้องหน้าเธอเขม็ง
เมิ่งถังเบือนหน้าหนี “มองอะไร”
อยากจะขอโทษ แต่ก็เก็บงำความเขินอายไว้ เว่ยชวนพึมพำเบา ๆ “ผมนึกว่าคุณจะไม่คุยกับผมแล้ว”
เมิ่งถังก้มหน้าเปิดมือถือ โอนเงินค่าของที่เพิ่งซื้อไปให้
“แค่สิบสองหยวนก็มีค่าให้ผม” เว่ยชวนเหลือบมองเบียร์ในมือเธอ “คุณซื้อนี่มาทำอะไร”
“ดื่ม”
เว่ยชวน “……”
เขาก็แค่ถามไปงั้น
“แค๊ก…” เว่ยชวนกระแอม “คุณยังโกรธอยู่หรือเปล่า”
เมิ่งถังไม่ตอบ หันไปเห็นม้านั่งใต้ร่มไม้ทางเหนือ จึงเดินไปนั่ง
หน้าร้อนที่นี่ร่มครึ้มด้วยต้นไม้ใหญ่ นักศึกษาหลายคนชอบมานั่งเล่นพักร้อน แต่หน้าหนาวนี้เห็นชัดว่าไร้คนสนใจ
เมิ่งถังแกะห่อมันฝรั่งทอด หยิบชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก เคี้ยวดังกร้วม ๆ
ยังคงไม่ยอมพูดด้วย เว่ยชวนจำใจเดินไปนั่งข้าง ๆ เลิกกระอักกระอ่วน ยอมเปิดอกพูดตรง ๆ ว่า
“ผมมาขอโทษครับ ขอโทษนะ”
เมิ่งถังยื่นถุงมันฝรั่งทอดให้ เว่ยชวนตะลึง ง้อนง่ายขนาดนี้เลยเหรอ
เขามองเมิ่งถังอย่างกังขา ลองหยั่งเชิงถาม “ผมกินได้ไหม”
เมิ่งถังพยักหน้า
เว่ยชวนยังไม่แน่ใจ “ถ้าผมกินแล้ว เราดีกันแล้วใช่ไหม”
เมิ่งถัง “…ฉันเลิกคบกับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่”
เมื่อวานก็แค่พูดไปตามอารมณ์
“เปล่า” เว่ยชวนยิ้มทะเล้น หยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมา “เบียร์ให้เปิดไหม เดี๋ยวผมเปิดให้”
เมิ่งถังยื่นเบียร์ให้ “ฉันไม่ดื่ม แล้วแต่คุณแล้วกัน”
เว่ยชวนก็ดื่มไม่ได้เพราะต้องซ้อมอยู่ดี เขารับมาถาม “คุณอารมณ์ไม่ดีเหรอ ถึงซื้อเหล้า”