แสงไฟสีขาวจ้าภายในห้องส่วนตัวกดทับเงาของผู้คนลงบนพื้น บรรยากาศชะงักงัน เงียบกริบไร้เสียง
ครู่หนึ่ง เหลียงเหิงริมฝีปากสั่นระริก: "พี่ฉวน ผมไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษนะ"
เว่ยชวนก้มหน้าลง สายตาจับจ้องอยู่บนที่คั่นหนังสือ สีหน้ายากจะคาดเดา
เขาไม่ตอบเหลียงเหิง อุณหภูมิรอบข้างค่อย ๆ เย็นเยือกลง
เซี่ยหลิงอินส่งสายตาให้สวีเฮ่อชิงอย่างแนบเนียน สวีเฮ่อชิงส่ายหน้า
ปกติเว่ยชวนเป็นคนคุยง่าย ไม่ว่าจะกับใครก็เล่นด้วยกันได้
แต่ของสำคัญถูกทำลาย คำปลอบใจจะมีประโยชน์อะไร?
ด้วยจำนวนคนมากมายขนาดนี้ เว่ยชวนคงไม่ทำอะไรเหลียงเหิงถึงขั้นนั้น แต่ก็ยากจะทำสีหน้าดี ๆ ได้ ทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นลำบากใจมาก
เมิ่งถังเองก็รู้สึกลำบากใจ หากเว่ยชวนอดไม่ไหวระเบิดอารมณ์ใส่เหลียงเหิง ก็จะทำลายมิตรภาพเพื่อนร่วมห้องของพวกเขาเช่นกัน
เธอสูดลมหายใจเบา ๆ ค่อย ๆ ผลักหลี่จั๋วที่บังอยู่ข้างหน้าออก แล้วกระซิบว่า: "ขอดูหน่อย"
เว่ยชวนได้สติราวกับเพิ่งตื่น ยื่นแผ่นไม้ที่คั่นหนังสือให้เมิ่งถังอย่างกลไก
เมิ่งถังมองดู แล้วยิ้มให้เว่ยชวน: "ไม่เป็นไร ซ่อมได้"
"ซ่อมได้จริงเหรอ?" เหลียงเหิงดีใจ
เมิ่งถังพยักหน้า: "ได้ ฉันซ่อมได้"
เว่ยชวนถามย้ำอย่างกังขา: "ซ่อมได้จริง ๆ นะ?"
"ได้" เมิ่งถังหัวเราะขำ "ของแกะสลักไม้ที่ฉันทำเสร็จแล้วยังซ่อมได้ แผ่นไม้เล็ก ๆ แค่นี้ไม่ต้องพูดถึงเลย"
พูดจบ เธอชี้ไปที่รอยร้าวแล้วบอกว่า: "ดูนะ รอยร้าวเล็กมาก แล้วก็ไม่ได้ย้อนแนวไม้ แค่ใช้ไม้ชิ้นเดียวกันฝนเป็นผงละเอียด ผสมกับกาวสามอย่างที่เตรียมไว้ก็ปะได้แล้ว ไม่แตกต่างจากของเดิมเลย"
เหลียงเหิงเห็นเธอพูดเป็นตุเป็นตะ ก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างที่สุด พูดด้วยความหวาดเสียวหัวใจ: