เมิ่งถังเดินตรงไปข้างหน้า สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่แผงขายซาลาเปาทอดขนาดนิ้วหัวแม่มือ
“กินไหม”
ถามไปครั้งหนึ่งไม่มีใครตอบ เธอหันไปมอง เว่ยชวนยังยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว
“นายทำอะไรน่ะ” เมิ่งถังเรียกเขา “ฉันถามว่านายกินอะไรไหม”
เว่ยชวนได้สติ ตอบว่า “ไม่กิน”
เมิ่งถังซื้อมาหนึ่งกล่อง
ใกล้ถึงหน้าโรงเรียนแล้ว เธอถามเว่ยชวนว่า “ยังกลับโรงเรียนไหม”
เว่ยชวนดูเวลา “รอเดี๋ยวนะ ฉันโทรถามก่อน”
เขาโทรหาสวีเฮ่อชิง ไม่ทันพูดสองประโยคก็วางสาย
มือถือสั่น เมิ่งถังล้วงจากกระเป๋า ดูแล้วพบว่าสวีเฮ่อชิงสร้างกลุ่มขึ้นมา
ไม่นาน เว่ยชวนก็ดึงเธอเข้ากลุ่ม ส่วนเซี่ยหลิงอินก็ดึงฉือหลานและหยางเข่อเข้ากลุ่มเช่นกัน
เมิ่งถังมองสมาชิกในกลุ่ม เพื่อนร่วมห้องทั้งสองห้องอยู่ครบทุกคน
เว่ยชวนทักทายในกลุ่มก่อน ถามเซี่ยหลิงอินว่าพวกเธอมาถึงได้กี่โมง
ในกลุ่มฉือหลานแท็กหาเมิ่งถัง ถามเธอว่าเสร็จหรือยัง
เมิ่งถังถือซาลาเปาทอดนิ้วหัวแม่มือไว้ในมือ กำลังจะพิมพ์ด้วยมือเดียวช้าๆ เว่ยชวนก็ตอบแทนเธอแล้ว
[เธออยู่กับผม วันนี้กลับโรงเรียนผ่านพิพิธภัณฑ์ ผ่านไปก็แวะเดินเล่น เจอเธอพอดี]
……
เมิ่งถังลบข้อความตอบกลับทิ้ง
เซี่ยหลิงอินตอบกลับในกลุ่ม [พวกเราก็ใกล้เสร็จแล้ว เจอกันหกโมงนะ]
สวีเฮ่อชิงนำตอบว่า “ได้”
เมิ่งถังกับเว่ยชวนกลับไปที่ลานเหอสี่
เว่ยชวนจองไว้แล้ว ทั้งสองถูกพาเข้าห้องส่วนตัว เมิ่งถังกินซาลาเปาทอดนิ้วหัวแม่มือจนหมดกล่องเงียบๆ
เธอดื่มน้ำอุ่นไปครึ่งแก้ว เงยหน้าขึ้นมา เว่ยชวนกำลังจ้องเธออย่างไม่กะพริบตา