เมื่อวานเมิ่งถังลาหยุดหนึ่งวันเพื่อไปพิพิธภัณฑ์ แต่ก็ไม่ได้ละเลยที่จะฝากเพื่อนร่วมชั้นให้ช่วยส่งงานให้ด้วย
เช้านี้ภายในคณะมีการจัดประกวดเล็ก ๆ ผลงานของเมิ่งถังก็ถูกผลักดันเป็นเอกฉันท์
อาจารย์ให้เธอขึ้นไปเล่าถึงแนวคิดสร้างสรรค์ของตัวเอง
อีกแล้ว เมิ่งถังชี้ไปที่ผลงาน “ก็เขียนอยู่นี่แล้วไม่ใช่เหรอคะ”
ท่าทีไม่เต็มใจของเธอทำให้เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะกันคิกคัก
อาจารย์เคาะหัวเธอทีหนึ่ง “ผลงานยิ่งใหญ่ แต่คนเราจะมาเป็นตรงกันข้ามได้ยังไง ฉันทำไปก็เพื่อเธอนะ”
เมิ่งถังจำใจ ต้องฝืนใจขึ้นไป
หากเป็นตอนที่เธอกำลังแกะสลัก มีคนล้อมรอบเป็นกลุ่ม ๆ เธอกลับรู้สึกสบายใจเต็มที่ แต่พอให้พูดต่อหน้าคนหมู่มาก เธอกลับอึดอัดไปทั้งตัว
ท่านผู้เฒ่าก็เคยกล่าวว่า ความเงียบงันของไม้ เธอเรียนรู้มาเต็มสิบทั้งสิบบท
พอพูดจบสองสามประโยค อาจารย์ก็เซ็ง “พูดเยอะกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ”
เมิ่งถังดูไร้เดียงสา “…แต่หนูพูดจบแล้วนี่คะ”
อาจารย์โบกมือ “เจ้าตัวแกะสลักไม้ที่จะส่งประกวดน่ะ ซ่อมเสร็จรึยัง”
เมิ่งถังนึกว่าอาจารย์กำลังเร่ง จึงถามด้วยความแปลกใจ “ไม่ใช่ว่ากำหนดส่งคือเดือนธันวาหรือคะ”
“ฉันแค่เตือนเฉย ๆ”
“ส่งทันเดือนธันวาค่ะ”
“อ่า”
—
ตอนบ่าย เมิ่งถังนำที่คั่นหนังสือไม้บาง ๆ ไปที่ห้องซ่อมแซมวัตถุอนุรักษ์
เธอหยิบออกมาวางบนพื้นที่สำหรับซ่อมแซม จ้องมองแล้วหัวเราะเบา ๆ ของแค่นี้เองแท้ ๆ ยังได้เข้ามาอยู่ในห้องซ่อมแซมวัตถุอนุรักษ์ระดับมรดกภูมิปัญญาชั้นสูงเสียอีก ระดับความสำคัญของมันก็ถูกยกขึ้นมาแล้ว
เนื่องจากไม่ใช่ไม้จากท่อนเดียวกัน จึงมีวิธีการซ่อมแซมได้หลายหลาก เธอตั้งใจจะใช้วิธีผสมผสานสี เลือกวัสดุมาเสริมอุด แล้วจึงหลอมรวมสีสัน ก่อนจะขึ้นรูปและขัดเงา