ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 42 เข้ามาใกล้กว่านี้ก็จะควบคุมตัวเองไม่อยู่

7 นาที· 1.6K คำ

เมื่อวานเมิ่งถังลาหยุดหนึ่งวันเพื่อไปพิพิธภัณฑ์ แต่ก็ไม่ได้ละเลยที่จะฝากเพื่อนร่วมชั้นให้ช่วยส่งงานให้ด้วย

เช้านี้ภายในคณะมีการจัดประกวดเล็ก ๆ ผลงานของเมิ่งถังก็ถูกผลักดันเป็นเอกฉันท์

อาจารย์ให้เธอขึ้นไปเล่าถึงแนวคิดสร้างสรรค์ของตัวเอง

อีกแล้ว เมิ่งถังชี้ไปที่ผลงาน “ก็เขียนอยู่นี่แล้วไม่ใช่เหรอคะ”

ท่าทีไม่เต็มใจของเธอทำให้เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะกันคิกคัก

อาจารย์เคาะหัวเธอทีหนึ่ง “ผลงานยิ่งใหญ่ แต่คนเราจะมาเป็นตรงกันข้ามได้ยังไง ฉันทำไปก็เพื่อเธอนะ”

เมิ่งถังจำใจ ต้องฝืนใจขึ้นไป

หากเป็นตอนที่เธอกำลังแกะสลัก มีคนล้อมรอบเป็นกลุ่ม ๆ เธอกลับรู้สึกสบายใจเต็มที่ แต่พอให้พูดต่อหน้าคนหมู่มาก เธอกลับอึดอัดไปทั้งตัว

ท่านผู้เฒ่าก็เคยกล่าวว่า ความเงียบงันของไม้ เธอเรียนรู้มาเต็มสิบทั้งสิบบท

พอพูดจบสองสามประโยค อาจารย์ก็เซ็ง “พูดเยอะกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ”

เมิ่งถังดูไร้เดียงสา “…แต่หนูพูดจบแล้วนี่คะ”

อาจารย์โบกมือ “เจ้าตัวแกะสลักไม้ที่จะส่งประกวดน่ะ ซ่อมเสร็จรึยัง”

เมิ่งถังนึกว่าอาจารย์กำลังเร่ง จึงถามด้วยความแปลกใจ “ไม่ใช่ว่ากำหนดส่งคือเดือนธันวาหรือคะ”

“ฉันแค่เตือนเฉย ๆ”

“ส่งทันเดือนธันวาค่ะ”

“อ่า”

—

ตอนบ่าย เมิ่งถังนำที่คั่นหนังสือไม้บาง ๆ ไปที่ห้องซ่อมแซมวัตถุอนุรักษ์

เธอหยิบออกมาวางบนพื้นที่สำหรับซ่อมแซม จ้องมองแล้วหัวเราะเบา ๆ ของแค่นี้เองแท้ ๆ ยังได้เข้ามาอยู่ในห้องซ่อมแซมวัตถุอนุรักษ์ระดับมรดกภูมิปัญญาชั้นสูงเสียอีก ระดับความสำคัญของมันก็ถูกยกขึ้นมาแล้ว

เนื่องจากไม่ใช่ไม้จากท่อนเดียวกัน จึงมีวิธีการซ่อมแซมได้หลายหลาก เธอตั้งใจจะใช้วิธีผสมผสานสี เลือกวัสดุมาเสริมอุด แล้วจึงหลอมรวมสีสัน ก่อนจะขึ้นรูปและขัดเงา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป