สร้อยข้อมือที่เมิ่งถังซื้อไว้เมื่อวานมาส่งตอนสาย เธอไม่กินข้าว วิ่งไปที่จุดรับพัสดุ
เว่ยชวนได้รับสายเธอตอนที่กำลังซ้อมบาสอยู่คนเดียว คนอื่นไปกินข้าวกันหมด
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พูดใส่โทรศัพท์ว่า “ฉันขออาบน้ำก่อน เธอช่วยซื้อข้าวมาให้ฉันด้วยได้ไหม”
เมิ่งถังตอบตกลง พอดีเธอยังไม่ได้กินเหมือนกัน
เว่ยชวนเก็บตัวเสร็จเร็ว นั่งลงบนบันไดข้างประตูโรงยิม
เมิ่งถังเห็นเขาแต่ไกล ก็โบกมือให้
เว่ยชวนเห็นเธอถือข้าวมาสองกล่อง ลุกขึ้นเดินเข้าไปหา “เธอก็ยังไม่ได้กินเหรอ”
“อืม ยุ่งกับการรับพัสดุ” เมิ่งถังยื่นของให้เขา
เว่ยชวน “...เธอนี่ก็จริงนะ เพื่อจะไปรับพัสดุถึงขนาดไม่กินข้าว”
เมิ่งถังยิ้ม
ทั้งสองนั่งลงบนบันได เว่ยชวนเปิดกล่องข้าว ยัดเนื้อเข้าปากคำหนึ่ง แล้วบ่น “ไก่ผัดพริกของโรงอาหารใต้ทำไมวันนี้อร่อยแย่จัง”
“ไม่จริงน่า” เมิ่งถังชำเลืองมองเขา “โรงอาหารใต้ขึ้นชื่อเรื่องไก่ผัดพริกนะ จะไม่อร่อยได้ไง”
เว่ยชวนพลิกข้อมือเล็กน้อย เลื่อนกล่องข้าวมาตรงหน้าเธอ “ไม่เชื่อก็ลองดู”
เมิ่งถังลังเลชั่วขณะ
“ตะเกียบฉันไม่ได้โดนนะ รังเกียจฉันเหรอ” เว่ยชวนเบิกตาขมวดคิ้ว
“ไม่ได้รังเกียจ” เมิ่งถังคีบไก่ผัดพริกจากกล่องของเขามาชิ้นหนึ่ง สักพักก็พูด “อร่อยดีนี่ ต่อมรับรสเธอเป็นอะไรไป”
เว่ยชวนก้มหน้าคีบอีกชิ้น ก็ยังรู้สึกว่าไม่อร่อย
กินข้าวเสร็จ เมิ่งถังเก็บขยะใส่ถุง แล้วยื่นอีกถุงให้เว่ยชวน