เว่ยชวนนั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ทรงลูกข่างสีแดงดูรูปที่เมิ่งถังส่งมาให้
เธอส่งมาหกรูป สามรูปเป็นภาพรวมจากสามมุม อีกสามรูปเป็นรายละเอียดใบหน้าที่สลักออกมา
เขาใช้มือลูบคาง รู้สึกแปลกใจ เมิ่งถังก็ไม่มีรูปเขา แค่กำหนดโครงหน้าออกมา ทำไมถึงได้เหมือนเขาขนาดนั้น?
พูดแบบนี้ ระหว่างที่เมิ่งถังกำหนดตำแหน่งสลัก ใช้ปลายมีดวาดลวดลาย คงคิดถึงแต่เขาไม่ใช่หรือ?
เก้าอี้ทรงลูกข่างหยุดหมุนกะทันหัน เว่ยชวนยกมือขึ้นเกาใบหู พลางรู้สึกเขินอายขึ้นมาสองส่วน
เขาคิดอะไรเพลินจนไม่ได้สังเกตว่ามีคนแอบย่องเข้ามาในห้อง
จนกระทั่งมีเสียง “เฮ้ย” ดังขึ้นข้างหู จนเขาสะดุ้งเฮือก ถึงได้หันไปมองคนที่แกล้งเขาด้วยสายตาดุ ๆ
“เว่ยซือหยวน แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย?”
พี่สาวคนที่สามของเว่ยชวน ซึ่งเป็นบุคคลไร้ตัวตนในวงการบันเทิงอย่างเว่ยซือหยวน ตบลงบนท้ายทอยของเว่ยชวนดังป้าบ
“เรียกฉันว่าเฉิงอวิ้นสิ นี่อาจารย์ตั้งให้ ฉันไม่ดังก็เพราะที่แกเรียกนี่แหละ”
เว่ยชวนหัวเราะเยาะ “แกไม่ดัง ไม่ใช่เพราะทักษะการแสดงที่ทำหน้าตายักเยื้องจนน่าสิ้นหวังของแกหรือไง?”
“แกไม่ได้ปฏิเสธความงามของฉัน และยังไปดูละครที่ฉันเล่นด้วย” เว่ยซือหยวนคิดในมุมที่แปลกประหลาด เธอใช้มือทั้งสองข้างจับศีรษะเว่ยชวนแล้วขยี้แรง ๆ “ฉันซาบซึ้งมาก พ่อแม่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเล่นอะไร เป็นไง? ฉันเล่นเป็นเพื่อนนางเอกที่ซื่อสัตย์พอไหม?”
เว่ยชวน: “……”
เขานี่แหละที่เสียใจจริง ๆ ที่ไปค้นหา เนื้อเรื่องน่าอายจนทำตัวไม่ถูก
ตอนแรกคิดจะชวนเพื่อน ๆ มาสนับสนุนด้วยซ้ำ สุดท้ายก็เลิกความคิดที่จะทำร้ายคนอื่น