แม้เมิ่งถังจะคิดจะสารภาพรักกับสวีเฮ่อชิง แต่ก็ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
คิดไปคิดมา เธอรู้สึกว่าเว่ยชวนน่าจะมีประสบการณ์
แต่ช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอมัวแต่ยุ่งกับการแกะสลักไม้และการซ่อมแซม จนไม่ได้เจอเว่ยชวนเลย
วันที่สอบทดสอบสมรรถภาพผ่านไปด้วยดี จู่ ๆ เขาก็ส่งข้อความมาแสดงความยินดีกับเธอ
เมื่อคืนเซี่ยหลิงอินกับเพื่อน ๆ ในห้องคุยกันว่าตารางแข่งระดับภูมิภาคประกาศออกมาแล้ว
การแข่งขันมีทั้งหมดหกวัน เริ่มตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายน คิดว่าเว่ยชวนเองก็คงยุ่งอยู่กับการซ้อม
เมิ่งถังมองดูดอกกุหลาบไม้แกะสลักที่เริ่มเห็นรูปร่าง ความคิดที่จะไปขอคำแนะนำจากเว่ยชวนก็พลันหยุดลง
รอให้เขาแข่งเสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ถึงตอนนั้นของแกะสลักก็อาจจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว
เมิ่งถังก้มหน้ายิ้มเบา ๆ มือถือมีดกรีดลงบนไม้อย่างไหลลื่นและมั่นใจ
เศษไม้ปลิวปราย กลีบดอกไม้ด้านนอกสุดที่ม้วนตัวแผ่กว้างที่สุด ยิ่งดูโดดเด่นและอิสระ
เมิ่งถังจดจ่ออยู่กับงาน จนกระทั่งเปลี่ยนเครื่องมือเพื่อค่อย ๆ แกะสลักร่องเงาระหว่างกลีบทั้งสองชั้น เศษไม้ร่วงหล่นลงมาตามจังหวะที่ชัดเจนเป็นชั้น ๆ จนมองเห็นมิติ
แสงตะวันยามเย็นค่อย ๆ เลือนหาย หลังและคอของเธอปวดเมื่อยจนทนไม่ไหว เมิ่งถังจึงหยุดมือ แล้วมองดูเวลา
ยังไม่ค่ำนัก ไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนแล้วค่อยกลับมาทำต่อ
หลังจากซื้ออาหารชุดหนึ่งเสร็จ เมิ่งถังก็นั่งลงใกล้ ๆ
“วันที่ 23 เดือนหน้า รอบ 8 ทีมสุดท้ายของ CUBA นายจะไปดูไหม”
ปลายตะเกียบของเมิ่งถังหยุดนิ่ง แววตาเหลือบไปด้านหลังเล็กน้อย แอบเงี่ยหูฟังบทสนทนาของนักศึกษาสาวสองคนข้างหลัง
“ยังอยู่ที่มหาวิทยาลัย G เลยนะ ไกลอยู่เหมือนกัน”
“ไกลอะไรกัน แค่นั่งรถไฟฟ้าสายสามตรงจากหน้ามหาวิทยาลัยก็ถึงแล้ว”