ประตูรถปิดลง เกิดเสียงทุ้มเหมือนโน๊ตท้ายของเชลโล่ เมิ่งถังไม่ทันตั้งตัว ได้แต่จ้องตาเว่ยชวน
ประตูบานเดียว กั้นลมหนาวและคลื่นคน รถเงียบสนิทจนรู้สึกประหลาด
แววตาของเมิ่งถังสั่นไหวด้วยความตกใจ: "คุณ..."
"คุณหนูเว่ย จะไปไหมครับ" ลุงเหยียนเหลียวหลังมองจากกระจกหลังอย่างแอบสังเกต
"คุณลากฉันขึ้นรถทำไม" เมิ่งถังถามด้วยท่าทีลนลานแต่ลดเสียงเบาลง หางตาก็เหลือบมองลุงเหยียน
เว่ยชวนทำเป็นไม่สนใจคำถามของเธอ มองเป้ที่ป่องเป้งของเธอแล้วเกิดอารมณ์ฉุนเฉียว
"คุณไว้ใจหลี่หานจินขนาดนั้นเชียวหรือ พวกคุณไม่ได้เจอกันมาตั้งสี่ปี คุณยังกล้าไปโรงแรมกับเขาอีก"
"กว่าจะคุยกันได้สนุกสนาน ฤทธิ์แอลกอฮอล์แล่นผ่านลำคอ คุณจะยังจำชื่อตัวเองได้ไหม"
เมิ่งถังคิดว่าเขาไร้เหตุผลสิ้นดี "...ฉันจะไปโรงแรมกับเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันไปเจอซูเหมี่ยน ฉันจองห้องเอง"
เว่ยชวนรีบสวน "คุณจองห้องเองแล้วไง คุณเชื่อไหม ถ้าเป็นผม แค่ให้คนโรงแรมรู้ว่าพวกเรามาด้วยกัน ผมมีร้อยวิธีที่จะเข้าห้องคุณ"
"คุณจะเข้าห้องฉันทำไม" เมิ่งถังถลึงตาใส่ "รีบเปิดประตู ฉันจะลงรถ"
เว่ยชวน "ไม่ใช่ว่าผมจะเข้าห้องคุณนะ ผมแค่สมมุติ ถ้าคืนนี้ผู้ชายที่มากับคุณมีจิตใจไม่ดี คุณจะตกอยู่ในอันตราย จะซื่อได้ไหม"
เมิ่งถังชะงัก "คุณหมายถึงหลี่หานจินหรือ"
เว่ยชวนแค่นเสียงขึ้นจมูก
"ไม่หรอก เขาคงไม่ถึงขั้นต่ำช้าอย่างนั้น" เมิ่งถังคิดว่าเขาระแวดระวังเกินไป และยังคิดว่าที่เขาเดาเป็นเรื่องไร้สาระมาก "อย่างน้อยฉันก็รู้จักเขามาสิบกว่าปี"