ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 7 ใกล้ขึ้นอีกนิด ก็จะคุมตัวเองไม่อยู่

7 นาที· 1.7K คำ

หลังจากรวมวิทยาเขตและก่อตั้งวิทยาเขตศิลปะและกีฬาเสร็จ ทางโรงเรียนก็ปรับปรุงผังใหม่

ทำให้สุดทางเดินเล็กที่เชื่อมต่อหอพักชายอาคาร 5 กับอาคารฝึกซ้อม มีสนามบาสเกตบอลกึ่งร้างอยู่แห่งหนึ่ง

ปกติไม่ค่อยมีใครมาที่นี่

เมิ่งถังยืนอยู่ใต้แสงไฟถนนสลัวดวงหนึ่ง ตั้งหน้าตั้งตาฝึกบาสเกตบอลอย่างไม่เบื่อหน่าย

เธอวางมือถือไว้บนกำแพงซีเมนต์ที่มีฝุ่นเกาะเต็ม

การเรียกว่ากำแพงนั้นค่อนข้างเกินจริง เพราะสนามบาสนี้ตั้งอยู่บนที่สูง กำแพงซีเมนต์สูงครึ่งเมตรทำหน้าที่เป็นราวกั้น

หลังจากฝึกตามวิดีโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมิ่งถังก็ยังไม่สามารถฝึกทั้งเซ็ตจนจบได้อย่างคล่องแคล่ว

เธอหยุดยืนใต้แป้นบาสด้วยความท้อแท้ คิดว่าผู้ช่วยโค้ชก็พูดถูก ในเรื่องกีฬา เธอซื่อบื้อจริง ๆ

เมิ่งถังกัดฟัน ฝึกต่อ

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังมาจากมุมมืด เมิ่งถังตกใจสะดุ้ง รีบหันไปถือลูกบาสไว้แนบอก “ใครน่ะ?”

เว่ยชวนเดินออกมาจากมุมมืดใต้ขั้นบันได พูดหยอกล้อว่า “ดึกดื่นป่านนี้ พื้นมันร้อนเท้าหรือไง?”

เมิ่งถังเห็นว่าเป็นเว่ยชวนก็โล่งอก “คุณมาทำอะไรที่นี่?”

เว่ยชวนชูมือถือขึ้น “โทรศัพท์กลับบ้านน่ะ เดินเลี่ยงคนผ่านมา ได้ยินเสียงคนตีลูกบาส เลยแวะมาดูด้วยความสงสัย”

เมิ่งถังยกมือขึ้นใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ซอกคอ ความรู้สึกกระวนกระวายเพราะฝึกไม่ได้สักทีแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

ตอนเด็กเธอฝึกแกะสลักกับคุณปู่ ลำบากกว่าหมื่นเท่าเป็นล้านเท่า แต่ก็ไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้เลย

เว่ยชวนก้าวขึ้นบันได หญ้ารกที่ขึ้นอยู่ถูกเขาเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า

เขามองไปรอบ ๆ แล้วพูดว่า “ที่นี่มันร้างแล้ว นาน ๆ ถึงจะมีคนมา ไม่ปลอดภัยนะ”

“ฉันพกมีดแกะสลักมาด้วย” เมิ่งถังพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ

เว่ยชวน “...”

เมิ่งถังเขินอายที่ต้องซ้อมต่อหน้าเขา เวลาก็ไม่เช้าแล้ว เธอจึงตั้งใจจะกลับ แล้วค่อยมาอีกพรุ่งนี้ค่ำ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป