หลังจากรวมวิทยาเขตและก่อตั้งวิทยาเขตศิลปะและกีฬาเสร็จ ทางโรงเรียนก็ปรับปรุงผังใหม่
ทำให้สุดทางเดินเล็กที่เชื่อมต่อหอพักชายอาคาร 5 กับอาคารฝึกซ้อม มีสนามบาสเกตบอลกึ่งร้างอยู่แห่งหนึ่ง
ปกติไม่ค่อยมีใครมาที่นี่
เมิ่งถังยืนอยู่ใต้แสงไฟถนนสลัวดวงหนึ่ง ตั้งหน้าตั้งตาฝึกบาสเกตบอลอย่างไม่เบื่อหน่าย
เธอวางมือถือไว้บนกำแพงซีเมนต์ที่มีฝุ่นเกาะเต็ม
การเรียกว่ากำแพงนั้นค่อนข้างเกินจริง เพราะสนามบาสนี้ตั้งอยู่บนที่สูง กำแพงซีเมนต์สูงครึ่งเมตรทำหน้าที่เป็นราวกั้น
หลังจากฝึกตามวิดีโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมิ่งถังก็ยังไม่สามารถฝึกทั้งเซ็ตจนจบได้อย่างคล่องแคล่ว
เธอหยุดยืนใต้แป้นบาสด้วยความท้อแท้ คิดว่าผู้ช่วยโค้ชก็พูดถูก ในเรื่องกีฬา เธอซื่อบื้อจริง ๆ
เมิ่งถังกัดฟัน ฝึกต่อ
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังมาจากมุมมืด เมิ่งถังตกใจสะดุ้ง รีบหันไปถือลูกบาสไว้แนบอก “ใครน่ะ?”
เว่ยชวนเดินออกมาจากมุมมืดใต้ขั้นบันได พูดหยอกล้อว่า “ดึกดื่นป่านนี้ พื้นมันร้อนเท้าหรือไง?”
เมิ่งถังเห็นว่าเป็นเว่ยชวนก็โล่งอก “คุณมาทำอะไรที่นี่?”
เว่ยชวนชูมือถือขึ้น “โทรศัพท์กลับบ้านน่ะ เดินเลี่ยงคนผ่านมา ได้ยินเสียงคนตีลูกบาส เลยแวะมาดูด้วยความสงสัย”
เมิ่งถังยกมือขึ้นใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่ซอกคอ ความรู้สึกกระวนกระวายเพราะฝึกไม่ได้สักทีแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ตอนเด็กเธอฝึกแกะสลักกับคุณปู่ ลำบากกว่าหมื่นเท่าเป็นล้านเท่า แต่ก็ไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้เลย
เว่ยชวนก้าวขึ้นบันได หญ้ารกที่ขึ้นอยู่ถูกเขาเหยียบไว้ใต้ฝ่าเท้า
เขามองไปรอบ ๆ แล้วพูดว่า “ที่นี่มันร้างแล้ว นาน ๆ ถึงจะมีคนมา ไม่ปลอดภัยนะ”
“ฉันพกมีดแกะสลักมาด้วย” เมิ่งถังพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ
เว่ยชวน “...”
เมิ่งถังเขินอายที่ต้องซ้อมต่อหน้าเขา เวลาก็ไม่เช้าแล้ว เธอจึงตั้งใจจะกลับ แล้วค่อยมาอีกพรุ่งนี้ค่ำ