แสงเดือนกันยายนไม่ร้อนแรงนัก เริ่มอ่อนโยนอย่างต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
เว่ยชวนเผชิญแสง ยืนสง่าอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ ร่างกายหนุ่มแน่นของนักศึกษาหนุ่มส่งกลิ่นอายของวัยเยาว์ออกมา
ผมสั้นของเขาเปียกชื้น เพิ่งอาบน้ำจากสนามซ้อมมาเข้าเรียน
เมื่อเข้ามาใกล้เมิ่งถังถึงสังเกตว่าเขาสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด อารมณ์ไม่ดี ทำให้คนอื่นก็อดเงียบเสียงลงโดยไม่รู้ตัวไม่ได้
แขนของเมิ่งถังถูกฉือหลานคว้าไว้แน่น ได้ยินเธอถามโง่ๆ ว่า “ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า”
เมิ่งถังหันหน้าไปพูดว่า “เธอไม่ได้ตาฝาด นั่นเว่ยชวน”
“ทำไมเขาขาวจัง” ฉือหลานมองแขนตัวเองอย่างสงสัย “พวกเล่นบอลน่ะตัวดำๆ ปอนๆ กันทุกคน มีเขาคนเดียวที่โดดเด่น”
เมิ่งถังมองตามคำพูดของฉือหลาน เห็นเว่ยชวนหนีบบาสเกตบอลไว้ข้างเอว เส้นเลือดสีฟ้าอ่อนพาดจากหลังมือขึ้นไปถึงแขนท่อนล่าง
ภายใต้ผิวขาวดูพร่าเลือน ปลายนิ้วขยับ เส้นสายกล้ามเนื้อที่ซ่อนพลังพลุ่งพล่านราวกับจะดิ้นหลุดจากพันธนาการของผิวหนัง
เมิ่งถังจ้องเส้นสายที่เคลื่อนไหวในคลองสายตา แล้วหลุดปากออกไปว่า “ขอสัมผัสหน่อยได้ไหม”
ฉือหลานรีบเอามือปิดปากเธอ “เป็นอีกแล้วนะ”
เว่ยชวนเดินเข้ามา โยนบาสเกตบอลใส่อ้อมกอดเธอ “สัมผัสเลย”
เมิ่งถังกอดลูกบอลที่กำลังไหลร่วงไว้ รู้สึกอึดอัดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
เทอมนี้เริ่มเรียนกายวิภาคศาสตร์สำหรับศิลปะ อาศัยหุ่นจำลองกับตำรากายวิภาคเป็นหลัก สู้คนจริงไม่ได้
เว่ยชวนไม่ได้ถือสา กวาดตามาทางเมิ่งถังแล้วประกาศเสียงดังว่า “รวมแถว ก่อนโค้ชมาฉันพาพวกเธอวอร์มร่างกายก่อน”
ทุกคนเข้าแถวอย่างรู้หน้าที่ เมิ่งถังเพราะเรื่องเมื่อกี้จึงดึงฉือหลานไปแถวสุดท้าย