ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 8 ใกล้กว่านี้ก็เกินห้ามใจแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ

ปวดชะมัด!

เมิ่งถังนอนขดตัวตะแคงอยู่บนเบาะ นิ้วมือสั่นเทา เลือดสดๆ ซึมเปื้อนผ้าก๊อซที่พันแผลไว้จนชุ่ม

ให้ตายสิ เว่ยชวนทนมองไม่ไหว รีบกดโทรศัพท์ออกไป

ดังอยู่ห้าหกครั้งปลายสายถึงรับ

"อา กลับจากทำงานหรือยังครับ ผมจะพาคนไปให้ช่วยหน่อย เพื่อนผมบาดเจ็บ"

ปลายสายถามว่าอยู่คณะอะไร บาดเจ็บตรงไหน

เว่ยชวนตอบทันที "คณะประติมากรรมครับ ตรงร่องนิ้ว เลือดซึมออกมาจนเปื้อนผ้าก๊อซแล้ว"

วางสายแล้ว เขาเหลือบมองเมิ่งถัง เห็นเธอทั้งร้องไห้ทั้งตัวสั่น ก็ได้แต่เร่งความเร็วขึ้น

ห้านาทีต่อมา เว่ยชวนจอดรถใต้ตึกฉุกเฉิน

เมิ่งถังห่อมือไว้ ปล่อยให้เลือดหยดลงบนตัวเธอเอง ไม่ให้เปื้อนรถเว่ยชวน

เว่ยชวนเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ยื่นมือไป "ช้าๆ"

เมิ่งถังจับมือเขาด้วยมือขวา แล้วเหยียบขั้นบันไดรถออฟโรดขึ้นไป

เธออ่อนเพลียหมดแรง ริมฝีปากขาวซีด ราวกับเสียเลือดมากเกินไป

วินาทีที่ยืนขึ้น สายตาของเมิ่งถังเริ่มพร่าเลือน หัวหนักอื้อ จู่ๆ ก็ตื่นตระหนกขึ้นมา

"ฉัน... ฉันรู้สึกไม่ดีเลย"

เธอเค้นประโยคเบาหวิวออกมาจากปาก แล้วร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบ

เว่ยชวนโอบกอดเธอไว้แน่น ใจก็พลอยลนลาน "เมิ่งถัง? เมิ่งถัง?"

เชี้ยเอ้ย อย่าบอกนะว่าไม่รอดจริงๆ?

เว่ยชวนจะกล้าชักช้าต่อไปได้ยังไง เขาอุ้มเธอพุ่งตรงเข้าประตูฉุกเฉิน ร้อง "ช่วยด้วย" ไปตลอดทาง

จมูกของเมิ่งถังได้กลิ่นสะระแหน่ปลุกสมอง เป็นกลิ่นตัวของเว่ยชวน

หอมสดชื่นเย็นวาบ ดมดีนัก เธอนึกอยากดมก็สูดจมูกเข้าไปโดยไม่รู้ตัว จนร่างของเว่ยชวนชะงักกึก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป