"ฉันไม่ได้หลบหนี" เมิ่งถังถูกเขาขวางไว้ จึงต้องหยุดฝีเท้าแล้วแก้ตัว
"ไปทำอะไรเป็นโจรมาหรือไง?" เว่ยชวนหัวเราะ หางตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ "ทำไมดูท่าทางรู้สึกผิดแบบนั้น?"
"ที่ไหนกัน" เมิ่งถังกลอกตากลมไปมา แต่ก็ไม่ยอมมองเขาเลยสักนิด ช่างเป็นกิริยา 'ยิ่งปกปิดยิ่งเผยพิรุธ' ชัดๆ "ฉันนี่กำลังรีบไปแกะสลักของให้คุณอยู่นะ"
เว่ยชวนกำลังจะถามว่า มือของเธอใช้มีดได้หรือยัง เด็กหนุ่มคนนั้นก็เดินเบียดเข้ามาอย่างโอเวอร์:
"มือพี่สาวเจ็บอยู่ ใช้มีดไม่ได้ แล้วคุณเป็นใคร ถึงได้กล้าสั่งกันใหญ่โต?"
"ไม่ใช่," เว่ยชวนมองจากที่สูงลงมา "แล้วคุณน่ะเป็นใคร?"
"ผมคือ—"
"เป็นใครก็ไม่เกี่ยวกับฉัน" เว่ยชวนพูดแทรกอย่างไม่แยแส "ฉันไม่ได้ให้คุณทำ เพราะฉะนั้นอย่าเข้ามายุ่ง"
"พี่สาวเป็นสมบัติล้ำค่าของคณะเรา อาจารย์ของพวกเราบอกว่า—"
"สมบัติของคณะคุณ ก็ไม่ใช่สมบัติของคุณนี่ แล้วคุณจะร้อนรนไปทำไม?" เว่ยชวนหัวเราะเยาะ "มือเธอเจ็บ ฉันนี่แหละพาไปส่งโรงพยาบาล เท่ากับฉันเป็นคนช่วยสมบัติของคณะคุณเอาไว้ เธอมีท่าทีแบบนี้กับผู้มีพระคุณอย่างงั้นหรือ?"
รุ่นน้อง: "...ไม่ใช่ คุณนี่มันคนยังไง? ตรรกะวิบัติอะไรของคุณ?"
"ฉันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก" เว่ยชวนกวาดตามองเขา
"งั้นคุณต้องโดนอัดมาหนาหู"
เว่ยชวน: "คุณ—"
"พอเถอะ คุณไปก่อนเถอะ" เมิ่งถังกลัวเหลือเกินว่าสองคนนี้จะทำท่ามีเรื่องกัน จึงเอ่ยกับรุ่นน้อง "ฉันยังมีธุระอีกนิดหน่อย"
รุ่นน้องถลึงตาใส่เว่ยชวน แล้วเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้มบอกลาเมิ่งถัง