"รุ่นพี่คะ คุณจะให้เธออยู่ทำไมคะ" รุ่นน้องสาวที่มาสารภาพรักแสดงท่าทีเป็นศัตรูกับเมิ่งถังอย่างชัดเจน
"เราเป็นเพื่อนกัน ฉันยังมีเรื่องจะคุยกับเธอ" เว่ยชวนพูดตรงไปตรงมา "ส่วนเธอ รีบกลับไปเถอะ"
"รุ่นพี่คะ หนูยังไม่ได้สารภาพรักเลยนะคะ แล้วคุณจะไล่หนูกลับแล้วเหรอ"
เว่ยชวนได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ "ที่บอกให้เธอกลับไปก็คือฉันจะไม่รับคำสารภาพของเธอ เข้าใจไหม"
"แต่ว่า—"
"ไม่มีแต่ว่า ฉันกับเพื่อนยังมีธุระ" น้ำเสียงของเว่ยชวนเริ่มมีความรำคาญ คิ้วขมวดเข้าหากัน ด้วยรูปร่างสูงใหญ่ทำให้ดูน่ากลัว
รุ่นน้องสาวค่อนข้างไม่เต็มใจนัก เดินหันกลับมามองเป็นระยะๆ แล้วจึงจากไป
เว่ยชวนเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
เมิ่งถังหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ "เมื่อกี้จงใจทำหน้าดุใช่ไหม"
เว่ยชวน "ถูกปฏิเสธบ่อยเข้า ก็สรุปเป็นประสบการณ์ได้ ไม่งั้นคนก็คิดว่าฉันคุยง่ายอยู่เรื่อย"
เมิ่งถังหัวเราะเบาๆ นานทีจะได้หยอกล้อ "ได้ดูละครแล้ว ได้เป็นโล่ห์ให้แล้ว งั้นฉันไปก่อนนะ"
"เดี๋ยวก่อน" เว่ยชวนรั้งเธอไว้ "ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอจริงๆ นะ ช่วงนี้ฉันไม่อยู่มหาวิทยาลัย เธออย่าไปสนามบาสหลังนู้นคนเดียว ถ้าอยากซ้อม ก็ไปซ้อมที่ยิมเก่า ฉันจะช่วยบอกให้"
"ไม่ต้องๆ" เมิ่งถังรีบปฏิเสธ "ช่วงนี้ฉันก็ยุ่งเหมือนกัน มีการแข่งขันต้องเตรียมเอกสารภาพกับข้อมูล อาจไม่มีเวลาซ้อมด้วย"
"งั้นก็รอให้ฉันกลับมาก่อนแล้วกัน" เว่ยชวนยิ้มแฉ่ง ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
หางตาและคิ้วเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ทะลึ่งทะเล้น ทำให้เส้นสายที่แข็งกร้าวของใบหน้าดูละมุนลง
เมื่อเทียบกับสวีเฮ่อชิง เว่ยชวนมีความฮึกเหิมของวัยหนุ่มสาวมากกว่า รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นมาทำให้คนเกิดความรู้สึกดีได้มากที่สุด