เมิ่งถังนั่งอยู่บนขั้นบันไดสนามบาสเกตบอล เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ
มีสีสันสดใสแวบผ่านสายตา จากนั้นเว่ยชวนก็มานั่งข้าง ๆ เธอ วางสิ่งของลงบนตักของเธอ
เมิ่งถังประคองไว้หลวม ๆ หันไปถามว่า “ของอะไรน่ะ?”
“ซื้อข้าวเย็นมาให้เธอ” เว่ยชวนบอก “ท้องว่างแล้วจะเล่นบาสได้ยังไง”
เมิ่งถังนิ่งไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเว่ยชวนจะซื้อข้าวเย็นมาให้
“เธอมองอะไร?” เว่ยชวนคลายเกลียวขวดน้ำดื่ม ดื่มไปหนึ่งอึก “รีบกินสิ”
เมิ่งถังแง้มถุงออก ข้างในเป็นข้าวปั้นหน้าซากุระกับโยเกิร์ต แล้วก็มะเขือเทศหลากสีในกล่องเล็ก ๆ หนึ่งกล่อง
เว่ยชวนจ้องมองขณะที่เมิ่งถังคีบเอาสีแดงออกมากิน แล้วหัวเราะเบา ๆ “ไม่กินสีเขียวกับสีเหลืองแล้ว?”
เมิ่งถังถูกมุกที่อยู่ดี ๆ ก็หลุดออกมาทำให้ขำ “สีเขียวมันหวานเกินไป สีเหลืองก็ไม่อร่อยเท่าไหร่”
“ให้ฉันเถอะ” เว่ยชวนยื่นมือมา “ฉันกิน”
เมิ่งถังยื่นมะเขือเทศที่เหลือให้เขา แล้วค่อย ๆ ดื่มโยเกิร์ตจนหมด
ตรงนี้ไม่มีถังขยะ เว่ยชวนคลี่ถุงพลาสติกออก ส่งสัญญาณให้เมิ่งถังทิ้งขวดโยเกิร์ตลงไป
เห็นว่าเธอใช้มือซ้ายทิ้งลงไป เลยถามขึ้นว่า “มือเธอเป็นไงบ้าง?”
เมิ่งถังนึกว่าเขารีบอยากได้ชิ้นงานแกะสลักไม้ ยิ้มตอบ “ดีขึ้นเยอะแล้ว ไม่เกินครึ่งเดือนก็กลับมาจับมีดได้ ไม่ทำให้ธุระของนายเสียหรอก”
“ยื่นมือมาดูหน่อย”
“หืม?” เมิ่งถังนิ่งงัน
“หืออะไร? ยื่นมาสิ”
สีหน้าและน้ำเสียงของเขาดูสมเหตุสมผลเกินไป เมิ่งถังจึงคลี่ฝ่ามือออกโดยไม่รู้ตัว
หนังด้านที่หลงเหลือบางลงแล้ว แต่ก็ยังคงแตกต่างจากมือนุ่ม ๆ ของผู้หญิงทั่วไป