สมองของเมิ่งถังว่างเปล่าไปห้าวินาที ปฏิกิริยาแรกคือส่งผิดคน
แต่วินาทีต่อมา อีกฝ่ายราวกับอ่านใจเธอออก ส่งข้อความมาว่า: [ฉันไม่ได้ส่งผิด เธอคือเมิ่งถังจากภาควิชาประติมากรรม คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย Z ใช่ไหม]
รูม่านตาของเมิ่งถังขยายกว้างขึ้นทันใด ข้อความสั้นๆ สามบรรทัดบนหน้าจอบิดเบี้ยวราวกับก้อนสีด่างพร้อย เมื่อมองนานเข้า เธอกลับจำไม่ได้สักตัวอักษร
เธอกัดกระพุ้งแก้มด้านในอย่างไม่รู้ตัว เมิ่งถังกดเปิดรูปโปรไฟล์ แล้วโทรออก
อีกฝ่ายกดตัดสายอย่างรวดเร็ว เหมือนหนูที่ซ่อนตัวอยู่ในร่องน้ำสกปรก
เมิ่งถังพิมพ์กลับไปด้วยความโกรธ: [แกมีดีแค่สร้างข่าวลือ ทำไมไม่กล้ารับโทรศัพท์]
ข้อความจมหายไปราวกับก้อนหินตกน้ำ ปลายทางเงียบกริบ
จิตใจของเมิ่งถังสับสนอลหม่าน เธอปลดล็อกโทรศัพท์ไปมาอย่างไร้จุดหมาย
ฉือหลานที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจู่ๆ ก็ร้องขึ้นมา ทำให้เซี่ยหลิงอินสะดุ้งตกใจ ถามเธอในความมืดว่า: "เธอดูอะไรน่ะ ทำเสียงอย่างกับผีหลอก"
ฉือหลานสะบัดม่านเตียงเปิด ถามเมิ่งถังว่า: "วันศุกร์เธอออกไปข้างนอก นั่งรถอะไรมา"
เมิ่งถังรู้โดยสัญชาตญาณว่าเกี่ยวข้องกับเรื่องเมื่อครู่ จึงเปิดม่านเตียงเช่นกัน พูดว่า: "ติดรถเว่ยชวนมา รถไมบัค ทำไมเหรอ"
ฉือหลานสบถเสียงต่ำ: "มีคนสร้างข่าวลือว่าเธอ บอกว่าเธอ... ให้ตายเถอะ พูดจาหยาบคายมาก ตอนนี้แพร่ไปทั่วกลุ่มต่างๆ ในมหาวิทยาลัยแล้ว"
สิ้นเสียง หยางเข่อก็ลุกนั่งขึ้นเช่นกัน: "ฉันก็เห็น เพื่อนฉันถามว่าเรื่องจริงไหม เธอแคปหน้าจอมาด้วย บอกว่ามีกระทู้ 'ขอแหล่งข้อมูล' แล้ว แถมยังมีแชทปลอมอีก"