เว่ยซือเจียมีคิ้วตาเหมือนเว่ยชวนมาก ไม่อ่อนหวาน แต่เต็มไปด้วยความห้าวหาญ
เธอทักทายอย่างสุภาพ แล้วปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า "มหาวิทยาลัยอยู่ข้างหน้าแล้ว ฉันเดินกลับเองได้"
เว่ยชวนขมวดคิ้ว "มองดูใกล้ แต่เดินถึงประตูใหญ่ก็ยี่สิบนาทีเป็นอย่างน้อย"
เมิ่งถังบอกว่า "ฉันไม่เป็นไร"
เว่ยซือเจียนั่งมองอยู่ในรถ คิดในใจว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ซื่อจริง คนที่เป็นอะไรน่ะคือเว่ยชวนชัดๆ
แต่เดิมฉู่ยินบอกเธอว่าเว่ยชวนกลายเป็นหมารับใช้ เธอก็ไม่เชื่อหรอก
เห็นทั้งสองยังยื้อยุดกันอยู่ เว่ยซือเจียโน้มตัวไปนิดหนึ่ง ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ขึ้นมาเถอะ ส่งถึงหน้ามหาวิทยาลัย ไม่ยุ่งยากหรอก"
อีกฝ่ายคะยั้นคะยอขนาดนี้ เมิ่งถังจะปฏิเสธอีกก็ไม่เหมาะ เอ่ยว่า "รบกวนด้วยนะ" แล้วปีนขึ้นรถ
เบาะนั่งคู่ของรถตู้ตอนหลังหมุนได้ เว่ยชวนกับเมิ่งถังนั่งตรงข้ามกับเว่ยซือเจีย
เว่ยชวนสังเกตเห็นสายตาที่เว่ยซือเจียมองสำรวจเมิ่งถัง จึงกระแอม "พี่ใหญ่ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่"
เว่ยซือเจียบอกว่า "คุยธุระเสร็จกำลังกลับบ้าน เจอถนนปิดซ่อม คนขับเลยเลี้ยวเข้าถนนนี้ชั่วคราว ไม่คิดว่าจะเจอเธออยู่ที่นี่"
เว่ยชวนหัวเราะแห้งๆ "บังเอิญจัง"
"ก็บังเอิญจริงๆ" สายตาของเว่ยซือเจียกลับมาจับที่หน้าเมิ่งถังอีกครั้ง "คุณเมิ่งอยู่คณะวิจิตรศิลป์เหรอ"
"เรียกชื่อฉันก็พอ" เมิ่งถังยิ้มเจื่อนๆ "ฉันอยู่ภาควิชาประติมากรรม"
"คุณกับเสี่ยวชวนรู้จักกันได้ยังไง"
เว่ยชวนรีบตอบ "ตอนไปเป็นนายแบบที่คณะวิจิตรศิลป์"