ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 58 ฉันเป็นห่วงเธอ

6 นาที· 1.5K คำ

เว่ยชวนปีนกำแพงสองชั้นถึงออกจากโรงเรียนมาได้ ตั้งใจเลี่ยงกล้องวงจรปิด

พอเรียกรถได้ ก็ตรงไปโรงแรมว่านเหอทันที

พนักงานต้อนรับเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว ไม่รู้จักเขา เว่ยชวนออกมารีบร้อน ไม่ได้พกบัตรประชาชนมาด้วย

“พี่สาวครับ” เว่ยชวนยิ้มกว้าง “ผมเปิดห้องไว้สองห้องเมื่อวันศุกร์ที่นี่ อยากถามว่าคุณซูเหมี่ยนที่พักชั้น 38 ออกจากโรงแรมไปหรือยัง ผมมีธุระกับเธอ ด่วนมากครับ”

พนักงานต้อนรับส่ายหน้าอย่างสุภาพ “ขอโทษด้วยค่ะ เราไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของลูกค้าได้”

“ผมเข้าใจ แต่ผมมีธุระด่วนจริง ๆ เพื่อนผมไปงานสัมมนาของเธอเมื่อวาน หรือคุณบอกแค่ว่าเธอออกไปหรือยังก็ได้ ผมรอข้างนอกก็ได้” เว่ยชวนแววตาอ้อนวอน “ขอร้องเถอะครับ พี่สาว”

พนักงานต้อนรับคิดสักครู่ ถามชื่อเขา เว่ยชวนก็ยิ้มกว้างทันที แจ้งชื่อเสียงเรียงนามไป

หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงว่าเขามาเปิดห้องไว้จริง ๆ เมื่อวันศุกร์ พนักงานต้อนรับจึงบอกว่าซูเหมี่ยนยังไม่ได้ออกไป

เยี่ยมไปเลย เว่ยชวนเอ่ยขอบคุณ หันหลังออกจากโรงแรม ตรงล็อบบี้เพื่อคุ้มครองประสบการณ์และความปลอดภัยของแขก ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกค้างคืนที่นี่

เว่ยชวนหยุดอยู่ตรงทางผ่านที่ต้องออกจากโรงแรม โทรหาลุงเหยียน

เขาหลับไปแล้ว แต่โทรศัพท์ของนายน้อยใครกล้าไม่รับบ้าง

พอสายต่อติด เว่ยชวนก็สั่งทันที “ลุงเหยียน ไปที่โรงรถ ถ่ายรูปรถที่ใช้เมื่อวันศุกร์ให้ผมทุกระยะเลยนะ ไปเดี๋ยวนี้ ผมต้องใช้”

ลุงเหยียนยังไม่ทันถามอะไร เขาก็วางสายไปแล้ว

ต่อมา เขาโทรหาพ่อ พ่อของเขากับอาจารย์ใหญ่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันตั้งแต่สมัยก่อน สายสัมพันธ์ดีมาตลอด เขาต้องการภาพจากกล้องวงจรปิดของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโรงเรียนในคืนวันศุกร์

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป