เว่ยชวนปีนกำแพงสองชั้นถึงออกจากโรงเรียนมาได้ ตั้งใจเลี่ยงกล้องวงจรปิด
พอเรียกรถได้ ก็ตรงไปโรงแรมว่านเหอทันที
พนักงานต้อนรับเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว ไม่รู้จักเขา เว่ยชวนออกมารีบร้อน ไม่ได้พกบัตรประชาชนมาด้วย
“พี่สาวครับ” เว่ยชวนยิ้มกว้าง “ผมเปิดห้องไว้สองห้องเมื่อวันศุกร์ที่นี่ อยากถามว่าคุณซูเหมี่ยนที่พักชั้น 38 ออกจากโรงแรมไปหรือยัง ผมมีธุระกับเธอ ด่วนมากครับ”
พนักงานต้อนรับส่ายหน้าอย่างสุภาพ “ขอโทษด้วยค่ะ เราไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวของลูกค้าได้”
“ผมเข้าใจ แต่ผมมีธุระด่วนจริง ๆ เพื่อนผมไปงานสัมมนาของเธอเมื่อวาน หรือคุณบอกแค่ว่าเธอออกไปหรือยังก็ได้ ผมรอข้างนอกก็ได้” เว่ยชวนแววตาอ้อนวอน “ขอร้องเถอะครับ พี่สาว”
พนักงานต้อนรับคิดสักครู่ ถามชื่อเขา เว่ยชวนก็ยิ้มกว้างทันที แจ้งชื่อเสียงเรียงนามไป
หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงว่าเขามาเปิดห้องไว้จริง ๆ เมื่อวันศุกร์ พนักงานต้อนรับจึงบอกว่าซูเหมี่ยนยังไม่ได้ออกไป
เยี่ยมไปเลย เว่ยชวนเอ่ยขอบคุณ หันหลังออกจากโรงแรม ตรงล็อบบี้เพื่อคุ้มครองประสบการณ์และความปลอดภัยของแขก ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกค้างคืนที่นี่
เว่ยชวนหยุดอยู่ตรงทางผ่านที่ต้องออกจากโรงแรม โทรหาลุงเหยียน
เขาหลับไปแล้ว แต่โทรศัพท์ของนายน้อยใครกล้าไม่รับบ้าง
พอสายต่อติด เว่ยชวนก็สั่งทันที “ลุงเหยียน ไปที่โรงรถ ถ่ายรูปรถที่ใช้เมื่อวันศุกร์ให้ผมทุกระยะเลยนะ ไปเดี๋ยวนี้ ผมต้องใช้”
ลุงเหยียนยังไม่ทันถามอะไร เขาก็วางสายไปแล้ว
ต่อมา เขาโทรหาพ่อ พ่อของเขากับอาจารย์ใหญ่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันตั้งแต่สมัยก่อน สายสัมพันธ์ดีมาตลอด เขาต้องการภาพจากกล้องวงจรปิดของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโรงเรียนในคืนวันศุกร์