มือที่เมิ่งถังจะเคาะประตูหดกลับไป
ไม่ตอบข้อความ ไม่รับสาย นึกว่าจะไม่ตอบรับเสียงเคาะประตูด้วยซะอีก
เมิ่งถังเงยหน้าถาม “ทำไมนายไม่รับสาย”
เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ ก่อนออกจากบ้านก็ยังคิดจะหลบเลี่ยงเว่ยชวนอยู่เลย
คิดอยู่นาน รู้สึกว่าถ้าไม่อยากให้มันน่าอึดอัด ก็ต้องเป็นฝ่ายคุมจังหวะในการพบปะกันเอง
เธอลองหยั่งเชิงด้วยการส่งข้อความ โทรศัพท์ไป จนกระทั่งมาหาถึงที่ด้วยตัวเอง
ขอแค่เธอไม่ลนลาน คนที่ลนลานก็คืออีกฝ่าย เห็นไหม เว่ยชวนพูดตะกุกตะกักว่าตัวเองหลับไม่ได้ยิน
ตอนนี้ท่าทางเขาดูเหม่อๆ เส้นผมสั้นๆ บนหัวชี้ตั้งขึ้นมาสองสามเส้น มองเธอแว่บหนึ่งก็รีบหลบสายตาไปทางอื่น
ท่วงท่าอึดอัดนั้นดูเคอะเขินชอบกล
เมิ่งถังนึกว่าเขายังเก้อเขินเพราะอ้อมกอดเมื่อคืนโดยไม่ตั้งใจ เธอก็รู้สึกนิดๆ แต่ภายนอกยังคุมอาการได้
เธอยิ้มๆ “ได้เวลาแล้ว ฉันต้องกลับคณะแล้ว มาบอกเธอสักหน่อย”
“ผมไปส่งนะ”
ทางสายลืมตัวมีสมาชิกเพิ่มอีกหนึ่งคน ทั้งที่เมื่อครู่นี้ยังคิดจะรักษาระยะห่างกับเมิ่งถังอยู่เลย แต่วินาทีต่อมาได้ยินว่าเธอจะกลับคณะ ก็เผลอตัวเดินตามไปก้าวหนึ่ง
“ไม่ต้อง” เมิ่งถังพูดอย่างสุภาพแต่เหินห่าง “ฉันเรียกแท็กซี่เอง”
“ผมก็กำลังจะกลับบ้านพอดี คุณรอผมสักครู่ ขอผมไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน”
ไม่ทันรอให้เธอตอบ เขาก็หันหลังผลุนผลันเขย่งเข้าห้องน้ำไป
แปรงฟัน ล้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ไม่ถึงสิบนาที เว่ยชวนก็สะอาดสะอ้านดูดีมายืนตระหง่านต่อหน้าเมิ่งถัง
เมิ่งถังหันหลังเดินไปที่ลิฟต์ เว่ยชวนเหลือบดูนาฬิกาที่ข้อมือ บอกว่า “สิบโมงครึ่งแล้ว คุณกินข้าวเช้าหรือยัง”