ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 55 เข้าใกล้อีกนิดก็เลยเถิดแล้ว

7 นาที· 1.6K คำ

มือที่เมิ่งถังจะเคาะประตูหดกลับไป

ไม่ตอบข้อความ ไม่รับสาย นึกว่าจะไม่ตอบรับเสียงเคาะประตูด้วยซะอีก

เมิ่งถังเงยหน้าถาม “ทำไมนายไม่รับสาย”

เมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับ ก่อนออกจากบ้านก็ยังคิดจะหลบเลี่ยงเว่ยชวนอยู่เลย

คิดอยู่นาน รู้สึกว่าถ้าไม่อยากให้มันน่าอึดอัด ก็ต้องเป็นฝ่ายคุมจังหวะในการพบปะกันเอง

เธอลองหยั่งเชิงด้วยการส่งข้อความ โทรศัพท์ไป จนกระทั่งมาหาถึงที่ด้วยตัวเอง

ขอแค่เธอไม่ลนลาน คนที่ลนลานก็คืออีกฝ่าย เห็นไหม เว่ยชวนพูดตะกุกตะกักว่าตัวเองหลับไม่ได้ยิน

ตอนนี้ท่าทางเขาดูเหม่อๆ เส้นผมสั้นๆ บนหัวชี้ตั้งขึ้นมาสองสามเส้น มองเธอแว่บหนึ่งก็รีบหลบสายตาไปทางอื่น

ท่วงท่าอึดอัดนั้นดูเคอะเขินชอบกล

เมิ่งถังนึกว่าเขายังเก้อเขินเพราะอ้อมกอดเมื่อคืนโดยไม่ตั้งใจ เธอก็รู้สึกนิดๆ แต่ภายนอกยังคุมอาการได้

เธอยิ้มๆ “ได้เวลาแล้ว ฉันต้องกลับคณะแล้ว มาบอกเธอสักหน่อย”

“ผมไปส่งนะ”

ทางสายลืมตัวมีสมาชิกเพิ่มอีกหนึ่งคน ทั้งที่เมื่อครู่นี้ยังคิดจะรักษาระยะห่างกับเมิ่งถังอยู่เลย แต่วินาทีต่อมาได้ยินว่าเธอจะกลับคณะ ก็เผลอตัวเดินตามไปก้าวหนึ่ง

“ไม่ต้อง” เมิ่งถังพูดอย่างสุภาพแต่เหินห่าง “ฉันเรียกแท็กซี่เอง”

“ผมก็กำลังจะกลับบ้านพอดี คุณรอผมสักครู่ ขอผมไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน”

ไม่ทันรอให้เธอตอบ เขาก็หันหลังผลุนผลันเขย่งเข้าห้องน้ำไป

แปรงฟัน ล้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ไม่ถึงสิบนาที เว่ยชวนก็สะอาดสะอ้านดูดีมายืนตระหง่านต่อหน้าเมิ่งถัง

เมิ่งถังหันหลังเดินไปที่ลิฟต์ เว่ยชวนเหลือบดูนาฬิกาที่ข้อมือ บอกว่า “สิบโมงครึ่งแล้ว คุณกินข้าวเช้าหรือยัง”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป