เว่ยชวนอดทนจนกระทั่งเมิ่งถังวางสายโทรศัพท์ เขาเอ่ยปากถามทันทีว่า "หลี่หานจินจะไม่กลับไปแล้วเหรอ"
เมิ่งถังส่งเสียงตอบรับในลำคอ "อืม บ้านก็ซื้อไว้แล้ว สตูดิโอก็กำหนดที่อยู่เรียบร้อยแล้ว"
เว่ยชวนรู้สึกได้ทันทีว่าหลี่หานจินมาเพราะเมิ่งถัง และอยู่ต่อเพราะเมิ่งถัง
เปลือกตาขวาของเขากระตุกวูบ เขายกนิ้วขึ้นมากดไว้ แต่ยิ่งกด ความรำคาญใจก็ยิ่งพวยพุ่ง
ก๋วยเตี๋ยวที่ทั้งหอมและน่ากินกลับกลายเป็นกลืนไม่ลง
เว่ยชวนเหลือบมองเมิ่งถัง "เขายังบอกอะไรกับเธออีกไหม"
"มีการประชุมแลกเปลี่ยนงานแกะสลักไม้เล็ก ๆ วันมะรืนนี้" เมิ่งถังบอก "เป็นอาจารย์ใหญ่ที่ฉันชอบมาก"
"เธอจะไปเหรอ"
"ฉันกำลังคิดดูอยู่ เพราะโอกาสแบบนี้หาได้ยาก"
"หลี่หานจินก็ไปด้วยหรือเปล่า"
"อืม"
"..."
เว่ยชวนกินข้าวมื้อนั้นอย่างไม่มีจิตใจจดจ่อ เมิ่งถังสะบัดแขนเสื้อ เดินจากไปอย่างไร้ร่องรอย
เธอซื้อข้าวไปฝากรูมเมท จากนั้นก็หันหลังไปที่ระเบียง โทรศัพท์หาคุณปู่ที่บ้าน เล่าเรื่องที่ซูเหมี่ยนมาเมือง Z ให้ฟัง
เมิ่งอวี้ชุนฟังก็รู้ทันทีว่าเธอคิดอะไรอยู่ ว่า "อยากพบเขาใช่ไหม เธอแค่เอ่ยชื่อฉัน เขาต้องยอมพบเธอแน่"
"ไม่ใช่ ฉันไปได้ แต่..." พอนึกถึงหลี่หานจิน เมิ่งถังก็พูดต่อไม่ไหว
ตอนนั้นคุณปู่โมโหมาก ถึงขั้นใช้แส้เฆี่ยน
แต่หลี่หานจินก็คุกเข่าอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมรับผิดจนตาย
สุดท้ายถูกขับไล่ออกจากสำนัก แต่กลับยังอนุญาตให้เขาแกะสลักไม้ต่อไปได้ เรื่องนี้ประหลาดจริง ๆ
"มีอะไรก็พูดมา จะอ้ำอึ้งทำไม" เมิ่งอวี้ชุนเคยชินกับการอบรมสั่งสอนเธอ น้ำเสียงขึ้นสูงโดยไม่รู้ตัว "เวลาเธอลงมีดกับไม้ ก็ลังเลแบบนี้หรือไง"