เว่ยชวนใจไม่กล้า ครู่ใหญ่ถึงตอบกลับมา:
[วางที่ห้องกลัวพวกเขาเอาไปทำพัง เลยเก็บไว้ที่บ้าน]
เหลียงเหิงขี้ลนไม่ใช่แค่วันสองวันแล้ว
เมิ่งถัง: [……]
เว่ยชวนก็ไม่รู้ว่าเธอเชื่อไหม ยังไงตัวเขาเองเชื่อก็พอ
เมิ่งถังเองก็ไม่ดีชี้นิ้วสั่งเรื่องที่คนอื่นมาสารภาพรัก คุยกันสองสามประโยคก็จบ
ปลายนิ้วเว่ยชวนลากผ่านหน้าจอมือถือช้า ๆ รู้ตัวดีว่าช่วงนี้ตัวเองไม่ค่อยปกติ
เฉาอี้หมิงพวกเขามักถามว่าตนจะสารภาพรักเมื่อไหร่ ต้องการให้พี่น้องช่วยเสริมทัพไหม
แต่ก่อน เขาต้องชี้นิ้วใส่พวกเขาแน่: “หนีไม่พ้นสักคน”
แต่ช่วงนี้พวกเขาพูดมากันจ้อ เขาก็ผลักไปผลักมา
เถียนยวี่ล้อว่าเขาย้ายไปรักคนอื่นหรือเปล่า ตอนนั้นเขาหัวใจเต้นเร็วขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
เห็นงานแกะสลักของเมิ่งถัง ความคิดแรกไม่ใช่ส่งมอบเพื่อสารภาพรัก แต่กลับอยากเก็บไว้เป็นของตนเอง
และที่จริง เขาก็ทำแบบนั้น
ตอนที่เมิ่งถังถาม ไม่มีใครรู้ว่าเขารู้สึกผิดมากแค่ไหน
ที่สำคัญยังหาเหตุผลให้ตัวเองอีกว่า ยังไงเซี่ยหลิงอินก็ไม่ชอบอยู่ดี
เมิ่งถังย่อมไม่รู้ความคิดของเขา งานซ่อมแซมของเธอใกล้เสร็จสิ้นแล้ว น่าจะประมาณกลางเดือนส่งมอบได้
มือถือสั่น แจ้งเตือนว่าตอนหัวค่ำวันจันทร์หน้าเวลา 19.00 น. ที่หอประชุมมีสัมมนาของคณะ
หัวข้อยังเกี่ยวกับงานแกะสลักไม้ พอเห็นชื่อผู้บรรยาย เมิ่งถังก็ชะงัก
คาดไม่ถึงว่าเป็นเขา!
หลายวันติดต่อกัน เมิ่งถังใจลอยเล็กน้อย กระทั่งวันจันทร์ เธอเป็นคนแรกที่มาถึงหอประชุม
แถวแรกเป็นที่นั่งของทีมผู้บรรยาย ผู้นำหน่วยงานผู้จัด รวมทั้งที่นั่งสำรองสำหรับผู้สื่อข่าว