เว่ยชวนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง เดินเข้ามาอย่างสูงศักดิ์
คำหยาบคายเต็มปากของฉินยวนติดอยู่ที่ลำคอ เขาสู้เว่ยชวนไม่ได้ ตั้งแต่เด็กก็สู้ไม่ได้
เว่ยชวนกลอกตาใส่เขา ก่อนจะหันไปถามเมิ่งถัง “เธอมาอยู่กับไอ้นี่ได้ยังไง”
สายตาของเมิ่งถังกวาดไปมาระหว่างทั้งสองคน “พวกนายรู้จักกันเหรอ”
เว่ยชวนขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ “ฉันขอทำเป็นไม่รู้จักได้ไหม”
“บ้าฉิบ” ฉินยวนสบถ “ฉันมันน่าอายขนาดนั้นเลยหรือไง”
เว่ยชวนหันกลับมามอง แววตาเย็นชา “นายมายุ่งกับเธอทำไม”
“ไม่ได้มายุ่ง” เมิ่งถังเห็นท่าทางสนิทสนมของทั้งสองคน ก็รีบอธิบาย “เขาถามฉันว่าสนามฝึกซ้อมไปยังไง ให้ฉันพาไป”
เว่ยชวนฟังแล้ว คิ้วก็ยิ่งขมวดหนัก
ฉินยวนมาตีบาสถึงมหาวิทยาลัย Z บ่อยนัก สนามฝึกซ้อมน่ะคุ้นเคยยิ่งกว่าบ้านตัวเองอีก เป็นไปได้ยังไงที่จะไม่รู้ทางไป
ถ้าดูจากที่เขารู้จักฉินยวนมา ต้องเป็นเพราะถูกใจเมิ่งถังเลยเข้าไปจีบแน่ๆ
เว่ยชวนคว้าคอเสื้อเขา ดึงเข้ามากระซิบขู่ “มานี่กับฉัน”
“อย่าดึงคอเสื้อฉัน เดี๋ยวยับหมด”
เว่ยชวนไม่สนว่าเสื้อเขาจะยับหรือเปล่า ปล่อยเขาอย่างหยาบคาย ก่อนจะเตือนเสียงต่ำ “ฉันแนะนำอย่าไปคิดอะไรกับเธอ”
“ยังไง นายก็ชอบเธอเหรอ” ฉินยวนเลิกคิ้วยิ้มเจ้าเล่ห์
เว่ยชวนพยายามข่มอารมณ์ “...เธอชอบสวีเฮ่อชิง สวีเฮ่อชิงก็เป็นเพื่อนฉัน นายอย่าให้ฉันลำบากใจ”
ฉินยวนหันขวับ “เธอคนนั้นก็คือเมิ่งถังที่ทำให้นายพลาดงานวันเกิดฉันน่ะเหรอ”