เว่ยชวนขัดเขินขยี้จมูกตัวเอง ยื่นของที่ซื้อให้เมิ่งถัง "ซื้อกระเช้าผลไม้กับใบชามา แล้วก็ทุเรียนอีกลูก"
เมิ่งถังมองดูฉลาก กระเช้าผลไม้จัดมาอย่างประณีต ใบชาเป็นผูเอ่อร์ ถ้าดูจากกำลังทรัพย์ของเว่ยชวนแล้ว เกรงว่าคงไม่มีอะไรถูกสักอย่าง
"สิ้นเปลืองเงินแย่เลย" เมิ่งถังยื่นมือไปรับ
รับได้ครึ่งทาง จู่ ๆ เว่ยชวนก็ดึงกลับ "ผมถือให้คุณนะ มันหนัก"
เซี่ยหลิงอินกับสวีเฮ่อชิงสบตากัน มุมปากยกยิ้มจนปิดไม่มิด
สวีเฮ่อชิงกระแอม "ผมช่วยถือสักถุง"
เว่ยชวนยื่นทุเรียนให้เขา
ตอนเมิ่งถังออกมา ประตูใหญ่เปิดอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง สี่คนเดินเข้าไปตามลำดับ เธอเดินเคียงข้างเว่ยชวน
จริง ๆ เธออยากคุยกับสวีเฮ่อชิง แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่สนิทกับเขา แล้วก็หาหัวข้อเปิดบทสนทนาไม่เจอ
ส่วนเซี่ยหลิงอินสนิทกับสวีเฮ่อชิงมากกว่าเยอะ
ก่อนหน้านี้ก็อาศัยบุญคุณเซี่ยหลิงอิน เธอถึงได้มีโอกาสอยู่ใกล้ชิดดูสวีเฮ่อชิงในงานกิจกรรมต่าง ๆ
พวกเขาสองคนมักเป็นพิธีกรคู่กันในงาน
เดินเข้าประตูลานกลาง พี่ฟางก็รีบออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
เว่ยชวนกับสวีเฮ่อชิงทักทายคุณปู่ คุณปู่ทำเป็นพยักหน้าอย่างลึกล้ำ แต่ที่จริงแอบสำรวจพวกเขาอยู่
ในลานมีโต๊ะไม้ หลายคนนั่งล้อมวง ช่วยพี่ฟางเด็ดผัก แต่พี่ฟางตกใจรีบกวาดทุกอย่างเข้าครัวไปทำอยู่คนเดียว
นางยืนสังเกตอยู่ข้าง ๆ ตั้งนาน ไม่มีสักคนที่เคยทำงานบ้าน
เมิ่งถังได้แต่หั่นผลไม้ที่เว่ยชวนเอามา ส่งให้คุณปู่ส่วนหนึ่ง แล้วก็แบ่งให้พี่ฟางส่วนหนึ่ง
เว่ยชวนมองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เอ่ยถอนหายใจเหมือนเซี่ยหลิงอิน "บ้านคุณใหญ่มากเลยนะ"