“พี่น้อง พวกนายลุกไปหน่อย” เว่ยชวนไม่เกรงใจ ผลักคนพวกนั้นออกไป แล้วตัวเองนั่งลงข้าง ๆ เมิ่งถัง
หนึ่งในคนที่ถูกไล่ส่งเสียง “ฮึ่ย” แล้วพูดว่า “ตาผมแทบหลุด นี่แฟนพี่ชวนเหรอครับ”
“ไม่——”
“แฟนพี่ชวนก็สวยขนาดนี้ พวกคุณมาเที่ยวกันเหรอครับ”
“มาเที่ยว” เว่ยชวนรับมือกับความกระตือรือร้นของพวกเขา “แต่เธอไม่——”
“ผมเป็นคนเยี่ยนชิงท้องถิ่นเลย ที่นี่ไม่มีอะไรสนุกหรอก”
“พี่ชวน สั่งอะไรไปบ้างครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”
“ไม่ต้อง ๆ ” เว่ยชวนรีบห้าม “ฉันจ่ายเงินไปแล้ว”
“พี่ชวน ขอถ่ายรูปด้วยกันหน่อยได้ไหมครับ”
“ได้” เว่ยชวนตอบรับอย่างใจกว้าง “แต่โต๊ะเล็ก คนเยอะขนาดนี้นั่งไม่พอ เพื่อนฉันก็อึดอัด”
“ขอบคุณพี่ชวน ถ่ายรูปเสร็จพวกผมจะไปแล้ว”
เว่ยชวนถอนหายใจโล่งอก หันไปยิ้มให้เมิ่งถัง
หลังจากถ่ายรูปเสร็จ เจ้าของร้านยกอาหารมาให้ แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “หนุ่ม นี่ดาราเหรอ”
“ไม่ใช่ครับ ผมก็แค่นักเรียนคนหนึ่ง” เว่ยชวนหัวเราะ “เจ้าของร้าน รีบหน่อยเถอะ หม้อไหม้แล้ว”
เจ้าของร้านถูกเขาล่อหลอก หันไปดูหม้อ
เมิ่งถังเร่งจังหวะกินข้าวอย่างเงียบ ๆ เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ ทำให้โต๊ะใกล้ ๆ มองมาทางนี้ตลอด
เว่ยชวนจัดการเรียบร้อยในไม่กี่คำ แล้วออกจากแผงไปพร้อมกับเมิ่งถัง
มาถึงข้างถนน เมิ่งถังไม่รู้สึกอึดอัดที่ถูกจ้องมองอีกต่อไป
เว่ยชวนพูดว่า “ผมไปส่งคุณนะ”
เมิ่งถังไม่ชอบรบกวนคนอื่น พูดว่า “ไม่ดีกว่า ฉันนั่งแท็กซี่กลับเอง คุณก็กลับโรงแรมเถอะ”