เดินไปตามทางแผ่นหินจนถึงปากซอย เมิ่งถังถามเว่ยชวนว่า “นายอยากไปเที่ยวไหน”
เว่ยชวนเกาหัว “ผมก็ไม่เคยมาเหมือนกัน คุณจัดการเถอะ”
เมิ่งถังคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แถวนี้มีพิพิธภัณฑ์มรดกภูมิปัญญาที่ไม่ใช่วัตถุ เดินเลียบไปทางเหนือจะมีวัดสุ่ยเยว่ ไม่ค่อยมีคนรู้จัก มีน้ำตกสวย ๆ แต่เวลามีพอให้ไปแค่ที่เดียว”
พิพิธภัณฑ์มรดกภูมิปัญญาที่ไม่ใช่วัตถุเปิดตั้งแต่สิบโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น ตอนนี้เกือบบ่ายสามแล้ว ถ้าไปพิพิธภัณฑ์ก็อดไปวัด
“ไปวัดเถอะ ขอพรให้การแข่งผมหน่อย” เว่ยชวนไม่ลังเล ตัดสินใจทันที
“ได้” เมิ่งถังก้มหน้าจัดการเรียกรถ “แล้วนายจะไปเมื่อไหร่”
เว่ยชวน “กลับไปซ้อมวันที่สี่ ตอนมาซื้อรถเที่ยงวันที่สามไว้”
แท็กซี่มาถึงเร็วมาก เว่ยชวนก้าวไปเปิดประตูให้เมิ่งถัง
รอจนเธอขอบคุณและขึ้นรถ เขาก็อ้อมท้ายรถมานั่งข้างเธอ
“นายมีที่อยากไปพรุ่งนี้ไหม” เมิ่งถังหันมามองเขา “กลับไปฉันจะทำแผนเที่ยวให้ตอนกลางคืนดีไหม”
เว่ยชวนหลุดขำ “คนพื้นที่อย่างคุณยังต้องทำแผนอีกเหรอ”
เมิ่งถัง “……ในเมืองมันใหญ่ขนาดนี้ ฉันก็มีหลายที่ที่ไม่เคยไป”
เว่ยชวนกลอกตาไปมา ลองเชิงถาม “พรุ่งนี้ผมไปบ้านคุณอีกได้ไหม”
“ทำไมล่ะ”
เมิ่งถังตอบแล้วรู้สึกไม่เหมาะ จึงรีบพูด “ฉันไม่ได้หมายความว่าไม่ให้นายมานะ”
“ผมรู้” เว่ยชวนว่า “ตอนเดินผ่านลานหน้า ผมสนใจห้องจัดแสดงเล็ก ๆ เหมือนกัน เสียดายวันนี้ไม่ได้แวะดู”