เท่าที่เมิ่งถังจำความได้ คนที่คอยทายาและซับน้ำตาให้เธอมีเพียงพี่ฟาง
อยู่ ๆ เว่ยชวนจะทายาให้ เธอเลยนิ่งไปชั่วขณะ
รอยแดงหลายเส้นบนฝ่ามือเริ่มมีเลือดซึม เว่ยชวนอดขมวดคิ้วไม่ได้: "ตาเฒ่านี่มือหนักเกินไปแล้ว"
เมิ่งถังรู้ว่าตัวเองผิด เธอสูดปาก "ซี้ด" แล้วพูดว่า "ก็แค่โกรธที่เหล็กไม่กลายเป็นเหล็กกล้าเท่านั้นแหละ"
"อย่าขยับ" เว่ยชวนจับข้อมือเธอไว้ "เอาน้ำสะอาดล้างก่อน"
พี่ฟางเอายามาสองสามชนิด ทั้งยาแก้อักเสบและยาป้องกันติดเชื้อ
ล้างทำความสะอาด ฆ่าเชื้อโรคแล้ว เว่ยชวนใช้ฝ่ามือรองหลังมือเธอ แล้วทาแป้งห้ามเลือดลดอักเสบให้
"ใช้ผ้าก๊อซพันนิดหน่อย ฉันนี่ก็ยอมแล้ว มือซ้ายเพิ่งหาย มือขวาก็โดนอีก"
เขามองแล้วรู้สึกเจ็บ หว่างคิ้วขมวดแน่นตลอดเวลา
หลังมือร้อนวูบดังโดนไฟลน เมิ่งถังดึงมือกลับ เม้มปาก: "ไม่เป็นไร เดี๋ยวสองสามวันก็หาย"
"เขารู้ไหมว่ามือซ้ายเธอเจ็บ?" เว่ยชวนหมุนฝาขวดยาแน่น "รู้แล้วยังจะตีอีก ใจหินจริง ๆ"
"ฉันไม่ได้บอก" เมิ่งถังมองเขา "ความจริงท่านปู่รักฉันมาก บางครั้งก็ตามใจ แต่พอรู้ว่าทัศนคติฉันมีปัญหา ก็หนีไม่พ้นโดนตีฝ่ามือสักยก"
"แล้ว... พ่อแม่เธอล่ะ?"
ในลานบ้านเงียบไปชั่วขณะ คำถามนี้ตอนปีนเขาเมื่อวานเขาก็อยากถาม แต่ยังไม่ถูกจังหวะ
"หย่ากันแล้ว" เมิ่งถังก้มตาลง "ฉันถูกท่านปู่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก"
เว่ยชวนหัวเราะเบา ๆ : "เลี้ยงจนโตยังยอมตีอีก แต่ว่าตาเฒ่านี่ก็สอนเธอให้เก่งมากจริง ๆ"
"ก็แค่พึ่งพากันไปวัน ๆ" เมิ่งถังไม่อยากคุยเรื่องนี้ จึงเปลี่ยนเรื่องอย่างแข็ง ๆ : "ทำไมนายมาเช้าจัง?"