เมิ่งอวี้ชุนรินชาอย่างสบายอารมณ์ ยังคงเป็นชาผูเอ่อร์ที่เว่ยชวนมอบให้
เก้าโมงเช้าถึงสิบเอ็ดโมง เป็นช่วงเส้นลมปราณม้ามทำงาน ชาดิบช่วยให้สมองปลอดโปร่ง
เขาถามขึ้นลอย ๆ ว่า “ไอ้หนู เจ้านี่เอาใจใส่เสี่ยวถังบ้านข้ามากเลยนะ”
“พวกเราเป็นเพื่อนกัน ใครที่ไหนจะเรียนจบแล้วแต่งงานเลย โดยเฉพาะเธอเป็นผู้หญิง การแต่งงานสำคัญแค่ไหน ทำไมคุณถึงให้เธอตัดสินใจแบบนั้นง่าย ๆ”
ท่านผู้เฒ่า คราง “อืม” อย่างจริงจัง “งั้นเจ้าก็เห็นว่าเธอไม่ควรแต่งงานมีลูกใช่ไหม”
“การแต่งงานมีลูกไม่ใช่เรื่องควรหรือไม่ควร แต่อยู่ที่อยากหรือไม่อยาก” เว่ยชวนพูดด้วยน้ำเสียงค่อนข้างห้วน “ตอนเธอบอกข้า น้ำเสียงเธอธรรมดาเหมือนบอกว่าจะกินอะไรวันนี้ เห็นได้ชัดว่าไอ้ตาเฒ่านี่คงพร่ำสอนให้เธอ ‘กลับบ้านไปมีลูก’ ไม่น้อยเลย”
เมิ่งอวี้ชุนเงยหน้าหัวเราะก้อง “การแต่งงานมีลูกไม่สำคัญ แล้วทำไมบ้านเจ้าถึงมีเจ้าเกิดมา”
เว่ยชวนเลิกคิ้วหน้ามุ่น พูดอย่างจริงจัง “การเกิดของข้า เป็นสิ่งที่แม่ข้าวิงวอนขอมา เรื่องนี้ข้าไม่เถียง แต่ท่านเลี้ยงหลานสาวให้เก่งขนาดนี้ ก็เพื่อให้เธอแต่งงานแล้วมีลูกงั้นหรือ”
เมิ่งอวี้ชุนครุ่นคิด “พี่สาวทั้งสามของเจ้าทำอะไรบ้าง”
“เมื่อกี้ก็บอกแล้ว พี่ใหญ่ทำงานในบริษัท ต่อไปจะสืบทอดกิจการพ่อ พี่รองอยู่ในกองทัพ ทั้งปีแทบไม่เห็นเงา พี่สามไม่ต้องพูดถึงเลย เปลี่ยนชื่อแซ่ไปเป็นดาราแล้ว”
“แล้วเจ้าล่ะ”
“ข้าเล่นบาสเกตบอล ต่อไปก็คงทำงานที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” เว่ยชวนพูดโดยไม่ระวังตัว เปิดเผยทุกอย่างออกมา