เซี่ยหลิงอินถูกฉือหลานและหยางเข่อวางลงบนเก้าอี้ พอเห็นเมิ่งถัง ฉือหลานก็ชี้ขึ้นข้างบนอย่างจนใจ
“ขนขึ้นเตียงไม่ไหว ทำไงดี”
เมิ่งถังบอก “ปลุกเธอเถอะ จะได้ดื่มชาขิงน้ำตาลทรายแดงตอนยังร้อนๆ สักหน่อย ช่วยให้สร่างขึ้น”
หยางเข่อตบเซี่ยหลิงอินเบาๆ เซี่ยหลิงอินลืมตาขึ้นอย่างเลื่อนลอย “ฉันกลับมาแล้ว”
“จ้ะๆ กลับมาแล้ว” ฉือหลานพยุงเธอลุกขึ้น “ท่านพี่ต้าหลาง ได้เวลากินยาแล้ว”
หยางเข่อกลั้นขำไม่ไหว ตบฉือหลานทีหนึ่ง
เมิ่งถังก็ยิ้ม ตักซุปหนึ่งช้อนป้อนให้เซี่ยหลิงอิน
หลังจากป้อนเสร็จ ทั้งสามสาวช่วยกันหอบสังขารเซี่ยหลิงอินขึ้นเตียงอย่างทุลักทุเล
เมิ่งถังเหนื่อยตั้งแต่แรกแล้ว พออาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวลงนอนหลับทันที ระหว่างสะลึมสะลือ ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ตรงหัวเตียง
เธอลืมตา คลำมือถือในความมืดมาดู ตอนนี้ตีหนึ่งครึ่งแล้ว
เธอเปิดม่านเตียง “หลิงอิน เธอตื่นแล้วเหรอ”
เซี่ยหลิงอินตอบ “อืม ปวดหัวหน่อย ฉันลงไปดื่มน้ำ”
“เธออย่าขยับ เดี๋ยวฉันไปรินให้”
“มือถือฉันล่ะ”
“กำลังชาร์จให้อยู่ เธอรอก่อนนะ”
เมิ่งถังลงจากเตียง หยิบมือถือกับน้ำอุ่นยื่นให้เธอ
เซี่ยหลิงอินพักอยู่พักใหญ่ จึงถาม “เธอมารับฉันกลับใช่ไหม”
เมิ่งถัง “เธอตอบฉันก่อน ทำไมถึงไปบาร์คนเดียว”
“ทะเลาะกับที่บ้านน่ะ” เซี่ยหลิงอินขี้เกียจเล่าเรื่องพรรค์นั้นให้เมิ่งถังฟัง กลัวทำให้อารมณ์เสีย “อึดอัดใจ เลยไปดื่ม”
“ครั้งหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ อันตรายเกินไป”