กลับมาถึงพิพิธภัณฑ์ตอนเกือบบ่ายสอง เว่ยชวนตามหลังเมิ่งถังมา เป็นลูกมือแบกตุ๊กตาถุงใหญ่
เมิ่งถังเล่าเรื่องจะเอาตุ๊กตาไปแจกเด็ก ๆ ให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายวางแผนฟัง อีกฝ่ายยินดีเห็นด้วยทันที เว่ยชวนเลยถูกแปะป้ายคนดีไปหนึ่งดอก
เขาก็เลยถือวิสาสะอยู่ต่อ แต่งตั้งตัวเองเป็นผู้ช่วยของเมิ่งถัง
ตุ๊กตาวางไว้ตรงมุมห้อง เด็ก ๆ เดินเข้ามาไม่ทันเห็น เว่ยชวนบอกว่าเก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ ก็ได้
จัดการเด็ก ๆ เรียบร้อยแล้ว เมิ่งถังก็ยกแผ่นไม้ขึ้นมาหนึ่งแผ่น เอ่ยเสียงใสว่า
“นี่คือแผ่นไม้ลินเดนค่ะ ทางพิพิธภัณฑ์เตรียมไว้ให้ ดูขนาดกับความหนาแล้วเหมาะเอามาแกะเป็นที่คั่นหนังสือดีมั้ยคะ”
“ดีจ้าาา” เด็ก ๆ ลากเสียงยาว
“คุณครูจะแกะอะไรเหรอครับ”
เมิ่งถังยิ้มหวาน “พวกหนูชอบลายอะไรกันล่ะ”
“ไดโนเสาร์”
“ใบโคลเวอร์”
“แม่หนู”
“นาจา”
“ไม่เอา เอาอ๋าวปิ่ง”
“เอาพ่ออ๋าวปิ่ง”
“...”
เมิ่งถังทั้งขำทั้งปวดหัว ดูหนังเรื่องนี้มาก็ไม่เสียเปล่า
พวกจอมป่วนทั้งนั้น เว่ยชวนทำหน้าเคร่งแสร้งกระแอมเสียงดังสองที “อย่าส่งเสียงดัง”
อย่าได้พูดเชียว หมอนี่ตัวสูงยักษ์ยืนขวางอยู่ตรงนั้น ก็ใช้ได้ดีไม่เบา
เห็นเด็ก ๆ โดน“ขู่”จนเงียบกริบ เมิ่งถังก็ยกยิ้มมุมปาก
“แกะปลาคาร์ปดีกว่านะ” เมิ่งถังมองเด็ก ๆ “ปลาคาร์ปเล่นน้ำ”
เด็ก ๆ ได้ยิน ก็ลงมติถกเถียงเรื่องหุ่นของปลาคาร์ปอีก แต่คราวนี้เสียงเป็นเอกฉันท์ ต้องอ้วน ๆ เท่านั้น
เมิ่งถังรับคำแล้วเริ่มลงมือสลักไปตามแนวเสี้ยนไม้ พลางอธิบายให้เด็ก ๆ ฟังไปด้วยเป็นระยะ
ร่างเส้นปั้นรูป เว่ยชวนก็จดจ่อดูอย่างจริงจังไม่แพ้กัน
มาถึงตอนแกะตา มีเด็กน้อยคนหนึ่งถามยืดยาว เมิ่งถังก็ใจเย็นอธิบายให้ฟัง