แสงแดดยามปลายฤดูใบไม้ร่วงอบอุ่นน่ามอง สาดส่องผ่านช่องว่างของใบหวงเหลียนมู่ แต้มเป็นรัศมีด่างดวง
สายลมพัดมา ใบไม้สั่นไหวแผ่วเบา เมิ่งถังเงยหน้ามองเว่ยชวน หัวใจก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง
เห็นแววตาตื่นตระหนกของเมิ่งถัง เว่ยชวนก็ตะลึงไปเช่นกัน กว่าจะรู้ตัวถึงความอ่อนหวานน่าอายของท่าทางนี้ก็สายไปเสียแล้ว
ความเงียบสงัดยิ่งกว่าใบไม้ร่วง เมิ่งถังไม่รู้ว่าจะรับใบไม้ในมือเขามาอย่างไรดี
เว่ยชวนขยับริมฝีปาก ถ้าหาเหตุผลที่เหมาะสมให้ไม่ได้ เกรงว่าเมิ่งถังจะเข้าใจผิดว่าเขาลวนลาม
เขากระแอมเบา ๆ อย่างลำบากใจอธิบายว่า "อย่าเข้าใจผิดนะ แม่ผมเลี้ยงหมาพันธุ์มอลทีสไว้ตัวหนึ่ง ผมชอบใช้ของเล่นแหย่มันบ่อย ๆ แน่นอน ผมไม่ได้ว่าคุณนะ ก็แค่ปฏิกิริยาใต้จิตสำนึก"
พูดจบ เขาก็จ้องเมิ่งถัง หายใจเครียดเกร็ง ปลายนิ้วควบคุมไม่อยู่เสียดสีไปมา
ข้ออ้างที่เงอะงะทำให้เมิ่งถังผ่อนคลายขึ้น เธอยกมือขึ้น หยิบใบไม้ที่เขาหนีบอยู่ไป ลุกขึ้นกล่าวว่า "ฉันไปหาถานซี"
"เดี๋ยวก่อน" เว่ยชวนก้าวยาว ๆ ขวางหน้าเธอไว้
วินาทีที่สายตาประสานกัน ทั้งสองก็เบือนหน้าหนีอย่างเข้าใจตรงกัน
เมิ่งถังก้มหน้าอย่างเงียบ ๆ รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ
เว่ยชวนนึกถึงสายรัดข้อมือที่ยังอยู่ในกระเป๋า ไม่รู้จะจัดการยังไง จึงถามว่า "คุณกับสวีเฮ่อชิง... คุยกันเป็นยังไงบ้าง"
เขาจะเก็บของคนอื่นไว้ตลอดไปก็ไม่ใช่เรื่อง แต่ตอนนั้นไม่ได้พูด ตอนนี้เว่ยชวนยิ่งไม่กล้าเอ่ยปาก
"ก็ไม่ได้คุยอะไรมาก" เมิ่งถังตอบ
เธอคงไม่มีวันเรียนรู้ที่จะเป็นฝ่ายรุกไปชั่วชีวิตนี้