ใกล้กว่านี้... จะคุมใจไม่อยู่

ตอนที่ 33 ใกล้กว่านี้อีกนิดคงเสียอาการ

6 นาที· 1.5K คำ

แสงแดดยามปลายฤดูใบไม้ร่วงอบอุ่นน่ามอง สาดส่องผ่านช่องว่างของใบหวงเหลียนมู่ แต้มเป็นรัศมีด่างดวง

สายลมพัดมา ใบไม้สั่นไหวแผ่วเบา เมิ่งถังเงยหน้ามองเว่ยชวน หัวใจก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง

เห็นแววตาตื่นตระหนกของเมิ่งถัง เว่ยชวนก็ตะลึงไปเช่นกัน กว่าจะรู้ตัวถึงความอ่อนหวานน่าอายของท่าทางนี้ก็สายไปเสียแล้ว

ความเงียบสงัดยิ่งกว่าใบไม้ร่วง เมิ่งถังไม่รู้ว่าจะรับใบไม้ในมือเขามาอย่างไรดี

เว่ยชวนขยับริมฝีปาก ถ้าหาเหตุผลที่เหมาะสมให้ไม่ได้ เกรงว่าเมิ่งถังจะเข้าใจผิดว่าเขาลวนลาม

เขากระแอมเบา ๆ อย่างลำบากใจอธิบายว่า "อย่าเข้าใจผิดนะ แม่ผมเลี้ยงหมาพันธุ์มอลทีสไว้ตัวหนึ่ง ผมชอบใช้ของเล่นแหย่มันบ่อย ๆ แน่นอน ผมไม่ได้ว่าคุณนะ ก็แค่ปฏิกิริยาใต้จิตสำนึก"

พูดจบ เขาก็จ้องเมิ่งถัง หายใจเครียดเกร็ง ปลายนิ้วควบคุมไม่อยู่เสียดสีไปมา

ข้ออ้างที่เงอะงะทำให้เมิ่งถังผ่อนคลายขึ้น เธอยกมือขึ้น หยิบใบไม้ที่เขาหนีบอยู่ไป ลุกขึ้นกล่าวว่า "ฉันไปหาถานซี"

"เดี๋ยวก่อน" เว่ยชวนก้าวยาว ๆ ขวางหน้าเธอไว้

วินาทีที่สายตาประสานกัน ทั้งสองก็เบือนหน้าหนีอย่างเข้าใจตรงกัน

เมิ่งถังก้มหน้าอย่างเงียบ ๆ รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

เว่ยชวนนึกถึงสายรัดข้อมือที่ยังอยู่ในกระเป๋า ไม่รู้จะจัดการยังไง จึงถามว่า "คุณกับสวีเฮ่อชิง... คุยกันเป็นยังไงบ้าง"

เขาจะเก็บของคนอื่นไว้ตลอดไปก็ไม่ใช่เรื่อง แต่ตอนนั้นไม่ได้พูด ตอนนี้เว่ยชวนยิ่งไม่กล้าเอ่ยปาก

"ก็ไม่ได้คุยอะไรมาก" เมิ่งถังตอบ

เธอคงไม่มีวันเรียนรู้ที่จะเป็นฝ่ายรุกไปชั่วชีวิตนี้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป